ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟΥ RAVACHOL …


ravachol_face_cropped-tt-width-1600-height-1067-fill-0-crop-0-bgcolor-eeeeee-nozoom_default-1-lazyload-0

«Υπάρχουν νεκροί που περπατούν ξανά, και ορισμένες κραυγές που δε σωπαίνουν. Και το κενό καλύπτεται με απεγνωσμένες αμβιφολίες», έγραφε οΓάλλος μυθιστοριογράφος Οκτάβ Μιρμπώ

1

Το γέλιο του Ravachol, Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου, Σελίδες: 60

Ο «Δαίμων του Τυπογραφείου» ξαναχτύπησε με ένα βιβλίο αφιερωμένο σε έναν αναρχικό για τον οποίο δεν έχει ξαναβγεί ποτέ στα ελληνικά. Δεν έχει τολμήσει μάλλον να βγάλει κανείς. Αφενός γιατί ο Ραβασόλ ο ίδιος άλλωστε δεν ήταν συγγραφέας για να έχει πρόσφορα κείμενα, δεν τον ένοιαζε δηλαδή να γράφει, να κάνει σπουδαίες αναλύσεις ή να διαβάζεται από γενιές αναρχικών. Δεν νοιαζόταν δηλαδή για το τι θα πουν γι’ αυτόν, να κερδίσει δημόσια υποστήριξη (δεν νοιάστηκε άλλωστε ούτε καν στο δικαστήριο που τον καταδίκασε σε θάνατο, να προσπαθήσει να απενοχοποιηθεί ή να αποκρούσει τις κατηγορίες). Ήταν από τους πρωτεργάτες της προπαγάνδας δια της πράξης. Ο Ραβασόλ δηλαδή έδρασε, δεν κήρυττε, και πλήρωσε με το κεφάλι του για τη δράση του αυτή. Και αφετέρου είναι ένας αναρχικός που μαζί με τον άλλο αδύστακτο συμπατριώτη του Εμίλ Ανρύ, προκαλούν με τις ενέργειές τους ακόμη και στους αναρχικούς κύκλους. Στο ενεργητικό του; Δολοφονίες, πλαστογραφίες, τυμβωρυχίες, λαθρεμπόριο, φυλακίσεις, αποδράσεις, βομβιστικές επιθέσεις σε σπίτια δικαστών και κυβερντητικών.

Ένας από τους πιο διαβόητους και σκληρούς κακοποιούς της εποχή του, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι κινητοποιήθηκε από τη φτώχεια και τις τρομερές κοινωνικές αδικίες που γνώρισε στη ζωή του. Δεν χρειάστηκε δηλαδή να διαβάσει για να γνωρίσει τη ζωή των φτωχών. Τη φτώχεια την έζησε στο πετσί του από τα γεννοφάσκια του γεννημένος σε φτωχή οικογένεια και αναγκαζόμενος να δουλεύει και να περιοδεύει αναζητώντας εργασία για να βγάλει τα προς το ζειν από τα 8 του χρόνια! Αλλά δεν θα κάνουμε τις κλασσικές αναλύσεις των «πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικών» (σικ!) συνθηκών της εποχής για να τον δικαιώσουμε ηθικά. Όχι, ο Ραβασόλ δεν ενσάρκωνε κανένα πνεύμα της εποχής, καμιά αντίδραση της εργατικής τάξης. Αυτός ήταν, αυτά έπραξε, τα τελευταία λόγια του ήταν «Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος κρέμασε τον ιδιοκτήτη σου» και ΤΕΛΟΣ! Ο καθένας απο κει και πέρα είναι ελεύθερος να τον κρίνει.

Μικρή καλοδουλεμένη η έκδοση με φωτογραφίες και πρωτοσέλιδα της εποχής, σού τραβάει αμέσως το ενδιαφέρον, που μοιάζει περισσότερο με περιοδικό και δεν κουράζει με μονότονες σελίδες γεμάτες λέξεις, σε βάζει κατευθείαν στο πνεύμα της υπόθεσης Ραβασόλ. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται ένα απόσπασμα μιας συζήτησης που είχε ο Ραβασόλ με τους αστυνομικούς που βρέθηκε από τον ιστορικό Jean Maitron στα αρχεία της Παρισινής Αστυνομίας το 1964, η απολογία του στο δικαστήριο, την οποία δεν του επέτρεψαν να δώσει, μια επιστολή ενός συντρόφου και συνεργού του Ραβασόλ που μιλάει για τον τελευταίο, το τηλεγράφημα που στάλθηκε ανακοινώνοντας το θάνατό του, ένα άρθρο για τον Ραβασόλ του διάσημου Γάλλου λογοτέχνη Οκτάβ Μιρμπώ και ένα τραγούδι με τον τίτλο «La Ravachole» που γράφτηκε προς τιμήν του, αποδείξεις που έδειχναν ότι ο Ραβασόλ είχε ήδη αρχίσει να επιβιώνει στη λαική μνήμη.


Ravachol in Valhalla, αναρχικό gypsy punk από τους Blackbird Raum(Santa Cruz, California).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s