Οι τράπεζες…


Πρώτα το απόσπασμα απ’ το ρεπορτάζ (ναυτεμπορική 4/7):
Η απειλή μιας νέας τραπεζικής κρίσης χτυπά την πόρτα της Ιταλίας, με τους επενδυτές να τρομάζουν μπροστά στο «βουνό» επισφαλών δανείων άνω των 350 δισ. ευρώ, που βαρύνει το ιταλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Βρυξέλλες και Ρώμη έσπευσαν σιωπηρά να λάβουν μέτρα, ώστε η κατάσταση να μην τεθεί εκτός ελέγχου, θέτοντας σε ετοιμότητα προληπτικό μηχανισμό διοχέτευσης ρευστότητας και παρακάμπτοντας το ενιαίο πλαίσιο, που προβλέπει τη διάσωση με συμμετοχή των επενδυτών.
… Στο διάστημα μεταξύ του Οκτωβρίου 2008 και 31 Δεκεμβρίου 2012, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις χρειάστηκε να δαπανήσουν περισσότερα από δύο τρισ. ευρώ – ή το 14% του συνολικού ΑΕΠ της ε.ε. – για τη διάσωση προβληματικών τραπεζών και τη στήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος με τη μορφή «ενέσεων ρευστότητας» ή εγγυήσεων. Οι τέσσρεις χώρες που συνεισέφεραν τα περισσότερα κεφάλαια για την απευθείας διάσωση τραπεζών ήταν οι Βρετανία (82 δισ. ευρώ), Γερμανία (64 δισ. ευρώ), Ιρλανδία ( 64 δισ. ευρώ) και Ισπανία (60 δισ. ευρώ).

Αν οι ιταλικές τράπεζες βρίσκονται ακόμα, το 2016, σε μαύρο χάλι, για την κατάσταση των ελληνικών δεν υπάρχει χρώμα. Σε απόλυτους αριθμούς το ποσό των «κόκκινων δανείων» είναι αισθητά μικρότερο στα μέρη μας. Αλλά σαν ποσοστό του αεπ είναι θηριώδες. Τα επισφαλή δάνεια προς τις ελληνικές τράπεζες είναι επίσημα 85 δις ευρώ, λίγο πάνω απ’ το 44% του αεπ (και ανεπίσημα πάνω από 110 δις ευρώ, πάνω απ’ το 58% του αεπ).

Το γιατί οι δανειστές κάθε είδους (από νοικοκυριά μέχρι επιχειρήσεις) έχουν κάνει στάση πληρωμών είναι ένα σύνθετο ζήτημα που, ωστόσο, έχει απαντήσεις. Όμως η πηγή του ερωτήματος βρίσκεται αλλού: στα χρόνια της ευδαιμονίας και στις (χρηματοπιστωτικές) μηχανές «ανάπτυξης δια του δανεισμού», any way.
Παρά, λοιπόν, τα 2 τρις. ευρώ «ενέσεων ρευστότητας» προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, αυτό το κεντρικό γρανάζι της καπιταλιστικής κρίσης παραμένει κολλημένο. Το ελληνικό κράτος δεν έχει λυπηθεί το χρήμα γι’ αυτό το σκοπό, για να στηρίξει τα ελληνικά μαγαζιά, με όλες τις κυβερνήσεις. Και παρότι δεν έχει πάρει θέση στο ευρωπαϊκό βάθρο με τα πιο γαλαντόμα κράτη, με κριτήριο τα οικονομικά του έχει ξεκολωθεί για να σώσει τις (μέχρι πρόσφατα) ελληνικές τράπεζες – αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. Χωρίς να πετύχει τίποτα. (Πράγμα λογικό, που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε εδώ).
Τολμήσαμε, σαν αυτόνομοι εργάτες, να υποστηρίξουμε από νωρίς, ότι το ελληνικό «πρόβλημα» δεν ήταν πρόβλημα «υψηλού δημόσιου χρέους» παρά μόνο δευτερογενώς. Όντως ήταν ψηλό αυτό το ρημάδι, αλλά το νόημα του ύψους του ήταν ότι η σωτηρία των τραπεζών θα το έκανε δυσθεώρητα υψηλότερο. Το ελληνικό πρόβλημα (υποστηρίξαμε) ήταν απ’ την αρχή το ίδιο όπως παντού, έστω με τις όχι αμελητέες ελληνικές ιδιαιτερότητες: ήταν η κατάρρευση του χρηματοπιστωτισμού.
Τώρα που, μετά από τόσα χρόνια και τόσα «μνημόνια», οι ελληνικές τράπεζες παραμένουν κολλημένες στο βυθό, το μόνο ζήτημα που προβάλλεται είναι μήπως οι (ξένοι) μέτοχοί τους αποβιβαστούν και στις διοικήσεις τους. Πρόβλημα «εθνικής ανεξαρτησίας» κι εδώ!
Λογικό από μια αποψη, αφού υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθούν οι σκελετοί στα τραπεζικά ντουλάπια. Είναι δυνατόν οι διοικητές των ελληνικών τραπεζών να καταλήξουν σε τίποτα μπουντρούμια (όπως θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη) για όσα έχουν κάνει πάνω και, κυρίως, κάτω απ’ το τραπέζι εδώ και δεκαετίες; Όχι!
Περιμένουμε όσους ξαγρυπνούν στις επάλξεις του πατριωτισμού να αναλάβουν κι αυτήν την υπόθεση…

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s