από την μεταδημοκρατία, στην πραγματική δημοκρατία…


Υπάρχει μια σύγχυση με την δήλωση του ξεπλυμένου σοσιαλδημοκράτη του Σουλτς για το εάν και κατά πόσο είναι στην φιλοσοφία της ΕΕ να αποφασίζουν οι λαοί. Δήλωση -που μάλλον δεν έγινε τουλάχιστον- όπως αναφέρεται ακριβώς. (http://www.ronpaulinstitute.org/archives/peace-and-prosperity/2016/june/27/president-of-the-european-parliament-it-is-not-the-eu-philosophy-that-the-crowd-can-decide-its-fate/).  Παρομοίου τύπου πολιτικοί νταβάδες σε δεν έχουν την πολιτική ειλικρίνεια ή τον πολιτικό κυνισμό, αν θέλετε, να υποστηρίξουν ανοικτά τέτοιο.   Φυσικά δεν έχω κανένα ενδοιασμό αν και κατά πόσο είναι η φιλοσοφία της ΕΕ και των ξεπλυμένων σοσιαλδημοκρατών, νεοαριστερών και φασιστοφιλελέδων, τύπου Τζήμερου, που βάζει στο ίδιο σακί τον δολοφόνο της Χ.Α και τον δολοφονημένο αντιφασίστα Φύσσα, στοχοποιώντας την χαροκαμένη μάνα.   Ας ξεχνάμε πως  σε ΕΕ και ολάκερο τον κόσμο,  ζούμε σε συνθήκες μιας μεταδημοκρατίας, την στιγμή που η πλειοψηφία των χωρών του κόσμου λένε πως έχουν δημοκρατία, κυρίως δυτικού – κοινοβουλευτικού- τύπου

Η  μεταδημοκρατία,  είναι η  συνθήκη στην οποία – παρόλο που  κρατούνται οι δομές και τα πλαίσια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού- τα κέντρα της εξουσίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί , σε μεγάλα οικονομικά συμφέροντα , στα ΜΜΕ, σε λόμπι και μη- εκλεγμένα κέντρα, όπως είναι η ΕΕ, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ, η Π.Τ. Πρόκειται για μια μορφή αριστοκρατικοποίησης και νεοφεουδαρχικοποίησης του πολιτικού παιχνιδιού,  με τις υποτελείς τάξεις, τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα να βρίσκονται – όλο και πιο πολύ- στο περιθώριο. Αριστοκρατικοποίηση και νεοφεουδαρχικοποίηση που την ενισχύουν- με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο ένα ή τον άλλο βαθμό- όλες οι μεγάλες συστημικές  πολιτικές δυνάμεις,  από την άκρα δεξιά, έως την αριστερά,  τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Μα θα μου πείτε η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως την ζήσαμε από το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου έως το 1990,  ήταν η καλύτερη μορφή δημοκρατίας που έζησε η ανθρωπότητα; Από μια οπτική,  μαζί με τις λαϊκές δημοκρατίες σοβιετικού τύπου, ήταν οι καλύτερες εκδοχές ενός κοινωνικού συμβολαίου, των λαϊκών τάξεων και των οικονομικών ελίτ, που έχουμε ζήσει ως τα τώρα.

Αποτέλεσμα του κύματος των σοσιαλιστικών  επαναστατικών μεταβολών που πραγματοποιήθηκαν στο 20οαιώνα. Νικήτριες, ηττημένες και εκφυλισμένες οι σοσιαλιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα, έβαλαν στο παιχνίδι της πολιτικής διακυβέρνησης- με έμμεσο και άμεσο τρόπο- τις λαϊκές τάξεις και τους καταπιεσμένους, «μπασταρδεύοντας» την- δημοκρατικά/ διδακτορική- εξουσία της αστικής τάξης, των οικονομικών ελίτ και των γραφειοκρατών/ κομματαρχών/ τεχνοκρατών.

Το κλείσιμο του κύκλου που άνοιξαν οι σοσιαλιστικές, αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις το 1990 άνοιξαν τις ορέξεις του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, των νεοφιλελεύθερων ηγητόρων, να αφαιρέσουν εξουσία από τις λαϊκές τάξεις και τους καταπιεσμένους, να βαθύνουν την εκμετάλλευση της εργασίας και όλων των πεδίων της φύσης και του περιβάλλοντος, χρησιμοποιώντας ως εργαλεία τις τεχνολογικές εξελίξεις.

Η αστική – κοινοβουλευτική- δημοκρατία μετατράπηκε όσο ποτέ άλλοτε, σε μια ξεκάθαρη, απροκάλυπτη  δικτατορία του κεφαλαίου σε εθνικό και διεθνικό πεδίο. Ενώ όσο πιο φιλελεύθερος και ανοικτός φαίνεται ο ορίζοντας στο πεδίο των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στο πεδίο των ταυτοτήτων, τόσο πιο δικτατορικός είναι στο πεδίο της παραγωγής της υπεραξίας, στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις.

Και τα πράγματα ίσως και να κυλούσαν σε αυτό το μοτίβο αν δεν υπήρξε η ταξική πάλη και η παγκόσμια οικονομική  κρίση,  λόγω υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, που ρίχνει το μέσο ποσοστό κέρδους.  Ας σημειωθεί πως στα πλαίσια του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού η ταξική πάλη, με την έκρηξη 2006-2008 προηγήθηκε της οικονομικής κατάρρευσης, και ολοκλήρωσε το συγκεκριμένο κύκλο της, στα 2012, με συμβολική ημερομηνία την έκρηξη του Φλεβάρη  του 2012.

Από εκεί και ύστερα η αριστερά της διαμαρτυρίας,  μεταμορφώθηκε στην κυβερνώσα- μεταρρυθμιστική-  αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, ενσωματώνοντας την παρατεταμένη- ηττημένη- ταξική και λαϊκή έκρηξη 2006-2012. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν φανερό, σε αυτούς που εξηγούσαν σωστά την συγκυρία, να μεταμορφώνεται σε ένα , μνημονιακό ξεπλυμένο, διαχειριστή της λαϊκής και εργατικής καταστροφής. Κλείνοντας με αυτό το άχαρο και πολιτικά καταθλιπτικό τρόπο την ιστορία του ριζοσπαστισμού της μεταπολίτευσης (http://argiros.net/?p=7498).

Μα υπάρχει άλλος δρόμος, πέρα από τα μνημόνια, τις μεταδημοκρατικές,  νεοφεουδαρχικές, αριστοκρατικές συνθήκες, πέρα από τις αντιδημοκρατικές διεθνοποιήσεις τύπου ΕΕ; Αν υποστηρίξουμε πως δεν υπάρχει τότε είναι σαν να υποστηρίξουμε πως η ιστορία τελείωσε, πως τα όρια της ιστορικής εξέλιξης είναι η αστική δημοκρατία, και ειδικότερα σε αυτή την εκφυλισμένη παρακμιακή της φάση; Ναι υπάρχει άλλη λύση, αρκεί οι λαοί και οι καταπιεσμένοι το αποφασίσουν και αρκεί να υφίστανται πολιτικές δυνάμεις που θα την πραγματώσουν.

Και πια είναι αυτή η λύση; Μα -άμεσα και έμμεσα- η εξουσία  να περάσει -με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο- στα λαϊκά, εργατικά στρώματα, που με συνειδητό και αυτεξούσιο τρόπο θα την ασκούν, ικανοποιώντας τις ανάγκες και τα συμφέροντα της πλειοψηφίας, πλειοψηφία που παράγει τον πλούτο και την υπεραξία και την καρπώνεται η οικονομική μειοψηφία. Μιλάμε για μια ανώτερη μορφή δημοκρατίας, για την πραγματική δημοκρατία που δεν είναι, δεν θα είναι,  παρά η δικτατορία της εργαζόμενης πλειοψηφίας επί της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, επί της αστικής τάξης και της ολιγαρχίας. Και δεν μιλάμε μόνο για την πολιτική εξουσία μα κυρίως για την οικονομική εξουσία αν και η τελευταία δεν είναι, δεν μπορεί να είναι ακόμη κυρίαρχη. Δηλαδή μιλάμε για την – σχετική και πάλι και κυρίως στην πρώτη φάση- πολιτική κυριαρχία, του συνειδητού προλεταριάτου και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων και την κυρίαρχη ακόμη- αν και σε υποχώρηση- παραγωγική και οικονομική κυριαρχία των αστών και των καπιταλιστών. Επίσης δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, απεναντίας να επιδιώξουμε και να ενισχύσουμε τις δομές και τις τάσεις των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών», που από τα σήμερα και με φανερές αντιφάσεις οικοδομούν – με ανεπάρκεια- τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής.

Η διαδικασία της διαλεκτικής υπέρβασης του παλαιού στο νέο, από το ένα παράδειγμα στο άλλο παράδειγμα, από την μια μορφή ζωής στην άλλη μορφή ζωής, δεν εξελίσσεται ούτε με γραμμικό τρόπο, ούτε με αυτόματο, ούτε μέσα μόνο από ασυνέχειες και επιστημολογικές τομές. Εξελίσσεται μέσα από συνέχειες και ασυνέχειες, από τομές και άλματα, διάκενα, αλλά  και βήματα. Μέσα στο ιστορικό χρόνο ίσως αυτό να φαντάζει και να φαίνεται, μια συνέχεια, μια γραμμική συνέχεια, μια εξελικτική συνέχεια, μόνο είναι ακριβώς το αντίθετο, υπάρχει μια ασυχρονικότητα, δίχως αυτό να μηδενίζει το προηγούμενο  παράδειγμα από το σύγχρονο, αλλά συγχρονο και μη συγχρονο,  να δημιουργούν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ιστορικοπολιτικές διαδικασίες και μεταβάσεις

Όσα κοινά, έχουν οι αστοί του ύστερου μεσαίωνα σε Ολλανδία. Φλάνδρα, και Ιταλία, με τους αστούς της Γαλλικής Επανάστασης και του σήμερα, θα έχουν οι κομμουνιστές της Ρωσικής και Κινέζικης Επανάστασης , τα σημερινά πειράματα των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών», των κομμουνιστών που θα έχουν κατακτήσει την εξουσία, την καθολική εξουσία στο μέλλον, και των κομμουνιστών της ολοκληρωμένης κομμουνιστικής κοινωνίας. Εάν και εφόσον θα έχει ολοκληρωθεί η μετάβαση σε ένα ανώτερο κοινωνικοπολιτικό σύστημα που ιστορικοπολιτικά ονομάζεται κομμουνισμός και δεν θα επικρατήσει η ολοκληρωτική καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ταυτόχρονα,  δεν μπορούμε παρα να διαπιστώσουμε,  πως   δεν θα υπήρχε ο σημερινός αστός,  δίχως τους πρωτοπόρους αστούς της Ολλανδίας του ύστερου μεσαίωνα, έτσι και ένας μελλοντικός κομμουνιστής δεν θα υπάρξει δίχως τους κομμουνάριους, τους μπολσεβίκους, τους Κινέζους κομμουνιστές. ή ο «ελεύθερος συνεταιρισμένος  παραγωγός του αύριο, δεν θα υπάρξει δίχως τα πειράματα του γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης του σήμερα ή τους πειραματισμούς των «ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών» του σήμερα.

Ξαναεπιστρέφουμε στην μόνη λύση, που είναι η μετάβαση σε μια πραγματική δημοκρατία σε όλους τους τομείς του βίου, της κοινωνίας και της οικονομίας. Από τον ένοπλο οργανωμένο λαό, στο ένοπλο οργανωμένο λαό, με τον ένοπλο οργανωμένο λαό και τις πολιτικές ή την πολιτική πρωτοπορία του. Μα αυτό είναι επανάσταση θα μου πείτε, ναι είναι για την ακρίβεια αντικαπιταλιστική σοσιαλιστική επανάσταση και είναι η μόνη αναγκαία ρεαλιστική απάντηση. Μα θα έχει αίμα, σκοτωμούς,  καταστροφές. Ναι δεν μπορούμε να μασάμε τα λόγια μας, αλλά μπροστά στην ιμπεριαλιστική – καπιταλιστική καταστροφή είναι το μικρότερο κακό.   Σκεφτείτε  μόνο πως μια επανάσταση της θιγόμενης πλειοψηφίας,  ενάντια στην κυρίαρχη μειοψηφία και των δομών της, σίγουρα θα έχει λιγότερο κόστος, από ένα εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων ή από ένα παγκόσμιο πόλεμο με πυρηνικά όπλα.

——————————————————————————————

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s