Ισπανική σκηνή…


Οι δύο πρώτοι στις σημερινές ισπανικές εκλογές, οι δεξιοί και οι σοσιαλδημοκράτες, θα αναγκαστούν (;) να κάνουν κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού». Αλλά υπάρχουν σημαντικά στοιχεία της ισπανικής πολιτικής σκηνής που είναι γενικά άγνωστα στα μέρη μας.
Πρώτα πρώτα η ισπανία είχε επί 40 χρόνια φασιστικό καθεστώς (Φράνκο), το οποίο τέλειωσε όχι επειδή ανατράπηκε αλλά επειδή ψόφησε ο στρατηγός επικεφαλής της. Τα της μετάβασης σε «δημοκρατία» είχε συμφωνηθεί όμως νωρίτερα, υπό την αιγίδα του και, φυσικά, με την εγγύηση των βασιλικών παράσιτων της ισπανίας… Γιατί κι εκεί υπάρχει παλάτι.
Η συμφωνία της μετάβασης προέβλεπε και σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση εν ευθέτω χρόνο. Προέβλεπε όμως πρώτιστα την επιβολή απόλυτης λήθης για το φρανκικό καθεστώς και τα εγκλήματά του. Οπότε όλο το στελεχικό δυναμικό των φασιστών πέρασε ομαλά στη «δημοκρατική» φάση, κυρίως (φυσικά) στο δεξιό κόμμα· κάποιοι, όμως, και στους σοσιαλδημοκράτες.
Έτσι, σε γενικές γραμμές, απ’ τα τέλη του 1975 που ο θεός της opus dei πήρε τον δικτάτορα μαζί του μέχρι σήμερα κυβερνούν στην ισπανία τα ίδια «πολιτικά σόγια» που ήταν στην αυλή του Φράνκο στα 40 χρόνια της εξουσίας του· με εκείνες τις προσθήκες που είναι αναπόφευκτες με το πέρασμα του καιρού.

Είναι χαρακτηριστικό της «ισπανικής δημοκρατίας» το ότι η λήθη για αυτές τις 4 δεκαετίες τρόμου και δολοφονιών, απ’ το 1936 ως το 1975, είναι ασφυκτική. Τα σχολικά βιβλία ιστορίας αφιερώνουν μόνο μισή σελίδα στην περίοδο. Κι αυτό είναι όλο.
Το καθεστώς του Φράνκο είχε στρατόπεδα μαζικής εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων του όχι μέχρι το τέλος του β παγκόσμιου πολέμου αλλά σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπάρχουν ομαδικοί τάφοι σε διάφορα σημεία της επικράτειας, κι όταν ανακαλύπτεται κάποιος απαγορεύεται οποιαδήποτε έρευνα για την ταυτότητα των δολοφονημένων. Για να μην εγερθούν νομικές αξιώσεις εναντίον των φρανκιστών (αν ζουν ακόμα) ή των απογόνων τους· και να μην ξυπνήσουν οι μνήμες…
Με μια τέτοια παράδοση και με μια εξαιρετικά αναπτυγμένη μαφία / παρακράτος (δεν είναι μόνο του το ελλαδιστάν!) μόνο «για τα μάτια του κόσμου» είναι δύσκολο να συγκυβερνήσουν το partido popular (p.p.: οι δεξιοί) με το partido socialista obrero espanol (p.s.o.e.: οι σοσιαλδημοκράτες).
Το μόνο που θα χρειαστούν είναι μια ακόμα – πιο – δεξιά αντιπολίτευση· για «ισορροπία». Ίσως μία που να λέει «έξω απ’ την ε.ε.» Αλλά αυτή η έλλειψη διορθώνεται εύκολα, εν κινήσει…

____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s