Φράσεις…


Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας
Το αυτοκίνητο είναι ένα αναπηρικό καρότσι
Το λιοντάρι είναι φτιαγμένο από αρνιά
Οι ποιητές δεν έχουν βιογραφία
Ο θάνατος είναι μια ομαδική συνήθεια
Τα παιδιά γεννιούνται για να ‘ναι ευτυχισμένα
Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί
Το γαμήσι είναι πράξη διαβολική
Ο θεός είναι φίλος καλός των φτωχών.

Nicanor Parra

fishing

_____________________________________________________________

Από:https://komparsos.wordpress.com/2016/06/12/%CF%86%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/#more-3526

Το προνόμιο να είσαι αποκλεισμένος…


των Ευτυχισμένων Ανέργων[1]

Τη στιγμή αυτή υπάρχουν διάφορες κινήσεις και πρωτοβουλίες κατά των μέτρων λιτότητας, κατά της ανεργίας, κατά του νεοφιλελευθερισμού … Αλλά το ερώτημα είναι επίσης: υπέρ ποίου πράγματος πρέπει να δηλώσουμε; Πάντως, όχι υπέρ του κράτους προνοίας και της πάλαι ποτέ πλήρους απασχόλησης, τα οποία ούτως ή άλλως έχουν τόσες πιθανότητες να επανέλθουν όσο και η ατμομηχανή στα τραίνα. Αλλά αυτό που μας περιμένει θα μπορούσε να ήταν ακόμα χειρότερο. Δεν είναι απίθανο να δοθεί στους ανέργους η δυνατότητα να καλλιεργούν τα λαχανικά τους και να αυτοσχεδιάζουν τις κοινωνικές τους σχέσεις στα ασαφή πεδία και τις χωματερές της μετανεωτερικότητας, ενώ θα τους παρακολουθεί από απόσταση η ηλεκτρονική αστυνομία και θα τους έχει αναλάβει κάποια μαφία, ώστε η ευκατάστατη μειοψηφία να μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς μπελάδες. Οι Ευτυχισμένοι Άνεργοι ψάχνουν ένα πέρασμα για να βγουν από αυτό το δίλημματου τρόμου. Είναι θέμα αρχής.

 

Mία άλλη λέξη καμένη από την προπαγάνδα είναι η λέξη «αποκλεισμός». Οι άνεργοι υποτίθεται ότι είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία, και οι αγνές ψυχές συνηγορούν υπέρ της επανένταξής τους. Αποκλεισμένοι από τι ακριβώς; Ένας ανθρωπιστής της ΟΥΝΕΣΚΟ έδωσε την απερίφραστη απάντηση στην Κοινωνική Σύνοδο Κορυφής της Κοπεγχάγης: «Το πρώτο βήμα κοινωνικής επανένταξης συνίσταται στο να δεχθείς να υποστείς εκμετάλλευση».

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση!

Πριν από τρεις αιώνες, oι κολλήγοι ύψωναν τα μάτια με φθόνο προς το κάστρο του αφέντη· δικαίως αισθάνονταν αποκλεισμένοι από τα πλούτη του, την ευγενή του σχόλη, τους αυλικούς καλλιτέχνες του και τις κυρίες της αυλής. Αλλά σήμερα ποιος θα ήθελε να ζήσει όπως ένα υπερ-στρεσαρισμένο στέλεχος; Ποιος θα είχε όρεξη να παραγεμίζει, όπως εκείνο, το κρανίο του με ατέλειωτους αριθμούς δίχως νόημα, να πηδάει τις ξανθιές γραμματείς του, να πίνει το νοθευμένο Μπορντώ του, να ψοφήσει από το έμφραγμά του; Με χαρά αποκλειόμαστε από την κυρίαρχη αφαίρεση· η ενσωμάτωση που αναζητάμε εμείς είναι άλλου είδους.

Συνέχεια

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Θα μπορούσε το Brexit να δώσει νέα πνοή στην Αριστερά;…


του Σλάβοϊ Ζίζεκ (μετάφραση: Γιώργος Τσάνης)

Το χάος μετά το δημοψήφισμα θα δώσει χώρο στην Αριστερά να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της;

Προς το τέλος της ζωής του, ο Φρόυντ έθεσε το περίφημο ερώτημα «Τι θέλει μια γυναίκα;», παραδεχόμενος τη σύγχυση του μπροστά στο αίνιγμα της γυναικείας σεξουαλικότητας. Μια παρόμοια σύγχυση προκαλείται και σήμερα με τη ευκαιρία του βρετανικού δημοψηφίσματος – τι θέλει η Ευρώπη;

Το αληθινό διακύβευμα αυτού του δημοψηφίσματος γίνεται φανερό αν το δούμε μέσα στο μεγαλύτερό του ιστορικό πλαίσιο. Στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, υπάρχουν σημάδια μιας μακροπρόθεσμης αναδιάταξης της πολιτικής. Μέχρι πρόσφατα, ο πολιτικός χώρος κυριαρχούνταν από δύο κύρια κόμματα που απευθύνονταν στο σύνολο του εκλογικού σώματος, ένα Κεντροδεξιό κόμμα (Χριστιανοδημοκρατικό, φιλελεύθερο-συντηρητικό, λαϊκιστικό) και ένα Κεντροαριστερό κόμμα (σοσιαλιστικό, σοσιαλδημοκρατικό), με τα μικρότερα κόμματα να απευθύνονται σε ένα περιορισμένο κομμάτι του εκλογικού σώματος (οικολόγοι, νεοφασίστες). Τώρα, ένα αξιοσημείωτο κόμμα αναδύεται το οποίο αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο καπιταλισμό, συνήθως με σχετική ανοχή απέναντι σε θέματα όπως η έκτρωση, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, οι θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες· ενάντια σε αυτό το κόμμα είναι ένα δυνατότερο ξενοφοβικό λαϊκιστικό κόμμα το οποίο, στις παρυφές του, συντροφεύεται από ρατσιστικές και νεοφασιστικές ομάδες.

Συνέχεια

Τσάι και συμπάθεια…


Μπορεί να είναι urban legend, μπορεί και όχι. Η αυτού μεγαλειότης Ελισάβετ η Δεύτερη, με την χάρη του Θεού Βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας και των Βρετανικών κτήσεων πέρα απ’ τη Θάλασσα, Δούκισα του Εδιμβούργου, Βαρονέσα του Γκρήνουιτς, Ηγεμόνας της πιο Αξιότιμης Τάξης του Γκάρτερ, Ηγεμόνας της πιο Αξιότιμης Τάξης του Μπάθ, Ηγεμόνας της πιο Αρχαίας και Ευγενούς Τάξης του Thistle, Ηγεμόνας της πιο Εξαιρετικής τάξης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Ηγεμόνας των Αυτοκρατορικών Υπηρεσιών, Ηγεμόνας της πιο Δοξασμένης Τάξης του Στέμματος των Ινδιών, Ηγεμόνας της πιο Διακεκριμένης Τάξης της Ινδικής Αυτοκρατορίας, Ηγεμόνας της Τάξης στην Βρετανική Ινδία, Ηγεμόνας της Βασιλικής Ταξης στη Victoria και στο Albert, Ηγεμόνας της Βασιλικής Οικογενειακής Τάξης του Βασιλιά Εδουάρδου του Δεύτερου, Ηγεμόνας της Τάξης των Ενώσεων Τιμής, Ηγεμόνας της Βασιλικής Βικτωριανής Τάξης, Ηγεμόνας της Πλέον Αξιοσέβαστης Τάξης του Νοσοκομείου του Αγ. Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, αυτή λοιπόν με τον τόσο σεμνό τίτλο, ρώτησε τους συνδαιτημόνες του τσαγιού της, πριν το δημοψήφισμα, να της πουν τρεις σοβαρούς λόγους για να μείνει το βασίλειό της στην ε.ε. Ο θρύλος δεν ξεκαθαρίζει αν βρέθηκαν αυτοί οι τρεις σοβαροί λόγοι. Ή αν έριξε στα σκυλιά τους επιπόλαιους που τόλμησαν να απαντήσουν.
Τώρα μπορεί να τους μάθει με το όνομά τους αυτούς τους τρεις λόγους που έψαχνε: Σκωτία, Βόρεια Ιρλανδία, Τράπεζες…. Αν νοιώθει κάποια ανησυχία για την εδαφική της επικράτεια, μπορεί να αλλάξει την σειρά.

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

η ματωμένη υλικότητα του “άυλου” καπιταλισμού…


Η πεποίθηση ότι στην γυαλιστερή εποχή της τεχνολογίας και της καινοτομίας, η παραγωγή έχει αλλάξει μορφή και έχει γίνει άυλη, είναι κυρίαρχη στα μυαλά των πρωτοκοσμικών υπηκόων. Το ίδιο κυρίαρχη είναι και η πεποίθηση ότι η εργατική τάξη δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο. Αυτές οι εντυπώσεις έχουν σαν σημείο αναφοράς τους την  άνθηση του τομέα των υπηρεσιών και τον μετασχηματισμό των μεθόδων παραγωγής στα εργοστάσια στον καπιταλιστικά “ανεπτυγμένο” κόσμο. Τα παραπάνω αποτελούν βασικούς μετασχηματισμούς που συνέβησαν από τη δεκαετία του ’70 και ύστερα, σαν συνέπειες των αρνήσεων των βιομηχανικών εργατών απέναντι στον φορντικό μοντέλο παραγωγής.
Στο πλαίσιο αυτό, έχουν διατυπωθεί απόψεις που τοποθετούν στο κέντρο αυτών των μετασχηματισμών την παραγωγή των ψηφιακών εμπορευμάτων και πολλές φορές  καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εργασία και τα αποτελέσματά της έχουν πάρει πλέον άυλες μορφές:

“Η έννοια της άυλης εργασίας ορίζεται ως η εργασία που παράγει το πληροφοριακό και πολιτισμικό περιεχόμενο του εμπορεύματος. Από τη μία πλευρά, όσον αφορά το “πληροφοριακό περιεχόμενο” του εμπορεύματος, αναφέρεται απευθείας στις αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στην εργασιακή διαδικασία σε μεγάλες επιχειρήσεις στο βιομηχανικό και τον τριτογενή τομέα, όπου οι δεξιότητες που εμπλέκονται με την άμεση εργασία είναι ολοένα και περισσότερο δεξιότητες που περιλαμβάνουν την κυβερνητική και τον υπολογιστικό έλεγχο. Από την άλλη πλευρά, σχετικά με τη δραστηριότητα που παράγει το “πολιτισμικό” περιεχόμενο, η άυλη εργασία περιλαμβάνει μια σειρά δραστηριοτήτων που κανονικά δεν αναγνωρίζονται ως “δουλειά” – με άλλα λόγια τα είδη της δραστηριότητας που εμπλέκονται με τον ορισμό και τον καθορισμό των πολιτισμικών και καλλιτεχνικών προτύπων, της μόδας, των γούστων, της καταναλωτικής νόρμας και πιο στρατηγικά, της κοινής γνώμης.

Ο μεγάλος μετασχηματισμός που ξεκίνησε το 1970 έχει αλλάξει τους όρους με τους οποίους τίθεται το ερώτημα. Η χειρωνακτική εργασία περιλαμβάνει ολοένα και περισσότερο διαδικασίες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν “διανοητικές” και οι νέες τεχνολογίες επικοινωνιών απαιτούν ολοένα και περισσότερο υποκειμενικότητες που είναι πλούσιες σε γνώση.”
[Lazzarato, M. (1996). Immaterial Labor]

Συνέχεια