Μανόλης Αναγνωστάκης: Ποια ήττα; …


Εκτός από το τί νομίζει η λογοτεχνική κριτική για τους ποιητές… υπάρχουν και οι ίδιοι…

αναγνωστακης

Γρηγόρης Τραγγανίδας

Οι πλέον διαδεδομένες παραδοχές για τον Μανόλη Αναγνωστάκη είναι τρεις: Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της μεταπολεμικής γενιάς. Είναι ο ποιητής της «ήττας». «Σιώπησε», ποιητικά, επί 15 χρόνια.

Ολες οι παραπάνω παραδοχές ανήκουν στην ιστορία και την κριτική της λογοτεχνίας. Δηλαδή, αφορούν ελάχιστα ή καθόλου τον φυσικό αποδέκτη της ποίησης, που είναι η κοινωνία. Αλλωστε και για τις τρεις υπάρχουν ενστάσεις.

Καταρχήν, ο Αναγνωστάκης δεν ανήκει ακριβώς στην μεταπολεμική γενιά με την τυπική έννοια του όρου, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητεί στο παραμικρό την καταλυτική σημασία του στην λογοτεχνία. Αντίθετα, υπογραμμίζει την δημιουργική του πορεία μέσα στην κατοχή, γεγονός το οποίο, ίσως, να μην «ταιριάζει» στην επικρατούσα άποψη περί ποιητή της «ήττας».

Ο ίδιος λοιπόν εμφανίστηκε σαν ποιητής μέσα στην κατοχή, όταν, μαθητής, ακόμα, του Γυμνασίου, το 1942, δημοσίευσε δουλειά του στο περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα», που εξέδιδανΕΑΜίτες και άλλοι προοδευτικοί λογοτέχνες του Πειραιά, και το 1944 στο ΕΠΟΝίτικο φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα», του οποίου ήταν αρχισυντάκτης*.

Συνέχεια

Πώς να ερμηνεύσεις τους Μένγκελε…


“Ο Μένγκελε δεν ερμηνεύεται”, λέει ο Θανάσης Τριαρίδης κατά τη διάρκεια της συνέντευξη τύπου που έδωσε, παρουσία του σκηνοθέτη και των ηθοποιών, για το ανέβασμα του έργου του Μένγκελε στην Θεσσαλονίκη το 2014. Συνεχίζει λέγοντας ότι η προσωπικότητα, τα κίνητρα και οι πράξεις του Άντολφ Άιχμαν, του κύριου σχεδιαστή του Ολοκαυτώματος, μπορούν να εξηγηθούν με βάση τη θεωρία της Χάννα Άρεντ περί της κοινοτοπίας του κακού, ενώ η αντίστοιχη περίπτωση του Γιόζεφ Μένγκελε (γιατρός που στο Ναζιστικό καθεστώς οργάνωνε πειράματα σε ζωντανούς ανθρώπους στο στρατόπεδο του Άουσβιτς) δεν μπορεί να ερμηνευτεί με αυτή ή οποιαδήποτε άλλη θεωρία, γιατί αποτελεί έκφραση του απόλυτου κακού που δεν επιδέχεται λογικής εξήγησης. Τι μας λέει η Άρεντ σχετικά με τον Άιχμαν; Έχοντας παρακολουθήσει την δίκη του Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ ως ανταποκρίτρια του αμερικανικού περιοδικού The New Yorker, καταγράφει τα συμπεράσματά της στο κείμενο (και αργότερα βιβλίο) Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (Eichmann in Jerusalem  – 1963) και καταλήγει πως ο ενορχηστρωτής του Ολοκαυτώματος δεν ήταν ούτε ένα διαβολικό τέρας ούτε ένας διεστραμμένος ψυχοπαθής, αλλά ένας κανονικός άνθρωπος όπως όλοι.

Συνέχεια

Η επίθεση στα εργασιακά άρχισε…


Φαίνεται πως η επίσκεψη Γιούνκερ σηματοδοτεί αυτό που φοβόμασταν: η εκταμίευση της επόμενης δόσης και, φυσικά, η σχετική αξιολόγηση θα εξαρτηθούν από την πρόοδο που θα έχουμε κάνει στην μεταρρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Για να το πούμε με απλά λόγια, το επόμενο βήμα που πρέπει να κάνουμε είναι να κατεδαφίσουμε όποιο εργατικό δικαίωμα έχει μείνει ακόμη όρθιο.

Βέβαια, η αριστερή μας κυβέρνηση δεν θα προχωρήσει αδιαμαρτύρητα σε μια τέτοια κατεδάφιση. Ήδη άρχισαν οι διακηρύξεις των κόκκινων γραμμών και από τα μεγαλόσχημα στελέχη και από τις δευτεράντζες. Μόνο που όλοι αυτοί που κόπτονται και που θα συνεχίσουν να κόπτονται τις επόμενες εβδομάδες υπέρ των εργαζομένων, δεν ακούγονται και πολύ πειστικοί. Για παράδειγμα, αυτοί είναι που στις αρχές της χρονιάς, συμφωνώντας με τις ευρωενωσιακές επιδιώξεις, ψήφισαν τον Ν. 4359/2016 (ΦΕΚ Α’ 5/20-01-2016) «Κύρωση Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη», στο άρθρο 6 του οποίου διαβάζουμε: «με σκοπό την διασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος στις συλλογικές διαπραγματεύσεις τα μέρη αναγνωρίζουν το δικαίωμα εργαζομένων και εργοδοτών στην συλλογική δράση, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην απεργία με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν από συλλογικές συμβάσεις που είχαν υπογραφή στο παρελθόν». Και για όποιον δεν κατάλαβε, η αριστερή κυβέρνηση επαναφέρει το άρθρο 32 του αλήστου μνήμης νόμου Ν.330/1976, με το οποίο η κυβέρνηση Καραμανλή είχε θεσπίσει το δικαίωμα των εργοδοτών στην ανταπεργία (λοκ-άουτ) και την απεργοσπασία.

Συνέχεια

Ακροδεξιά, εκβιασμοί και κίτρινος τύπος…


makis-themos

Από τον Νίκο Αραπάκη

Η σύλληψη του –μακαρίτη πλέον– Παναγιώτη Μαυρίκου και των συνεργατών του Χ. Φράγκου και Π. Μουσά είναι απλώς ένας κρίκος στη μακριά αλυσίδα που συνδέει ακροδεξιά –και συνήθως περιθωριακά– ΜΜΕ με εκβιασμούς. Πρώτος διδάξας υπήρξε ο εκδότης της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα», Γ. Μιχαλόπουλος ο οποίος, αφού κατάφερε να επιβιώσει για αρκετά χρόνια αλώβητος, τελικά πιάστηκε στο δόκανο της δικαιοσύνης. Οι οικογένειες Λάτση και Αγγελόπουλου, τις οποίες προσπάθησε να εκβιάσει για να αποσπάσει χρήματα, αποδείχθηκαν πολύ σκληρές για τα δόντια του, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί, αρχικώς, σε 18 χρόνια φυλάκιση, ενώ σε δεύτερο βαθμό η ποινή του μειώθηκε στο μισό. Τελικά, κι αφού κάθισε μερικά χρόνια στη φυλακή, αποφυλακίστηκε και απεβίωσε το 2013.

Εξ όσων φαίνεται την ίδια πάνω-κάτω πρακτική ακολουθούσε και η συμμορία Μαυρίκου. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Μιχαλόπουλο που στόχευε τα «μεγάλα ψάρια», οι συγκεκριμένοι είχαν αδυναμία στο δημόσιο τομέα, από τον οποίον είχαν αποσπάσει τα προηγούμενα χρόνια σημαντικά ποσά. Κάπως έτσι, ιδιοκτήτης και εργαζόμενοι σε περιθωριακά έντυπα με μηδαμινή απήχηση, βρέθηκαν να διάγουν πολυτελή βίο, να οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα αλλά και, το σημαντικότερο, να έχουν επαφές με πολιτικά πρόσωπα. Χαρακτηριστικοί είναι οι διάλογοι από υποκλοπές της ΕΥΠ, μεταξύ Μουσά-Κουμουτσάκου, όπου ο πρώτος αποκαλούσε τον εκπρόσωπο τύπου της ΝΔ θεό και… πύραυλο.  Μεγάλη αξία έχει επίσης και ο διάλογος (πάλι από υποκλοπή της ΕΥΠ) μεταξύ του Μουσά και της πρώην ΓΓΔΕ Αικατερίνης Σαββαίδου. Μολονότι από το περιεχόμενο δεν προκύπτει κάτι σημαντικό, η τόση οικειότητα προκαλεί… απορίες. Εκτός αυτού όμως, φανερώνει και την ικανότητα της ομάδας Μαυρίκου να διεισδύει σχεδόν παντού.

Συνέχεια

Ιταλία : Η Αριστερά στην …. κρεμάστρα …


του Σταμάτη Κυριάκη

Την προηγούμενη Κυριακή το βράδυ , μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων για τις δημοτικές εκλογές στην Ιταλία ο Μπέπε  Γκρίλο βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού να πανηγυρίσει του κρατώντας  μια …κρεμάστρα.

Ο  λόγος ήταν ότι η Κιάρα Απεντίνο  (Appendino=Κρεμάστρα) , μια άγνωστη “neomamma” προηγούνταν σταθερά του  66 χρόνου πρώην  δημάρχου του  Τορίνο του δημοκρατικού κόμματος και  πρώην γραμματέα της  επιτροπής περιοχής  Πιεμόντε  του πανίσχυρου κάποτε  Κομμουνιστικού κόμματος  Ιταλίας .

Την ίδια στιγμή μια άλλη νεαρή Ρομάνα του  M5S , η Βιργινία Ράγγι,  εκλεγόταν δήμαρχος της Ρώμης  με πρόγραμμα μιας καλής νοικοκυράς που “θα μαζέψει τα σκουπίδια” και «παρόλο που είναι θρησκευόμενη θα ζητήσει από το Βατικανό να πληρώσει τα χρέη του στον Δήμο».

Ο Μπέπε Γκρίλο έχει κάθε λόγο να είναι  ενθουσιασμένος με τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών όχι τόσο γιατί ,σε επίπεδο συμβολισμών,  πήρε δυό πολύ σημαντικούς δήμους  όσο γιατί  σε κάθε δήμο της Ιταλίας τα ποσοστά  του Movimento Cinque Stelle (Κίνημα πέντε αστεριών) M5S  ανέβηκαν σε απόσταση αναπνοής από τα ποσοστά του κυβερνώντος δημοκρατικού κόμματος .

Αντιθέτως στο στρατόπεδο του Ρέντζι ήδη άρχισε η πατροπαράδοτη μετεκλογική γκρίνια των ηττημένων. Ο Ρέντζι τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε στον κατεξοχήν πολιτικό εκπρόσωπο του κεφαλαίου στην Ιταλία την ίδια στιγμή που ο Μπερλουσκόνι ως πολιτικό πτώμα, μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία.

Συνέχεια