Δεν υπάρχει τέλος της ανθρώπινης ιστορίας


https://i0.wp.com/www.ergatikosagwnas.gr/images/fotos1/telosistorias.jpg

Γράφει ο Προκόπης Μπίχτας.

Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες για να φθάσει ο ελληνικός λαός στη σημερινή κατάντια. Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες ήττας, προδοσίας και «λαθών» για να χάσει την εμπιστοσύνη του σε όλα και, κυρίως, στον εαυτό του.

Σήμερα, η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας αργοπεθαίνουν και, ακόμα κι αυτοί που κάπως «την ψευτογλυτώνουν» είναι σχεδόν βέβαιοι ότι θα έρθει και η δική τους ώρα. Όμως, έχουν αδρανοποιηθεί και αρνούνται πεισματικά να κινηθούν. Όσο χειροτερεύουν τα πράγματα, τόσο συσπειρώνονται με ένα παιδιάστικο, «ανεξήγητο» και παράλογο πείσμα γύρω από τους δημίους τους. Όσο περισσότερο κάτι μπορεί να φαίνεται ότι εκφράζει τα συλλογικά συμφέροντά τους, τόσο περισσότερο το θεωρούν ύποπτο.

Αυτό το φαινόμενο δεν είναι ανεξήγητο. Είναι το αποτέλεσμα ελπίδων που χάθηκαν επανειλημμένα, αγώνων που προδόθηκαν επανειλημμένα, θυσιών που επανειλημμένα πήγαν χαμένες. Ακόμα περισσότερο είναι η έλλειψη ή η αδυναμία πολιτικών φορέων να πείσουν και να δώσουν προοπτική.

Συνέχεια

Μόνο Οι Ηλίθιοι Είναι Έντιμοι (;) …


«Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η εντιμότητα ονομάζεται αφέλεια και η ειλικρίνεια λέγεται ηλιθιότητα».
Πσέρβα-Τετμάιερ Κ.

«Σε μια παρέα μεθυσμένων όλοι απεχθάνονται εκείνον που δεν πίνει».
Κινεζική παροιμία

«Ο ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ’ αὐτήν». 
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, 8,7

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ζούμε σ’ έναν διεφθαρμένο κόσμο. Ένας απόλυτα έντιμος άνθρωπος, αν καταφέρει να επιβιώσει, θα χαρακτηριστεί από όλους ηλίθιος. Όμως υπάρχουν τέτοια «παράξενα όντα», απόλυτα έντιμα;

Υπάρχουν άνθρωποι αδιάφθοροι, αναμάρτητοι; Τίμιοι άνθρωποι που όχι μόνο δεν έχουν κάνει κάτι ανέντιμο, αλλά τους δόθηκε η ευκαιρία να το κάνουν και το απέφυγαν;

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πει ποτέ ψέματα -ή τουλάχιστον δεν είπαν όλη την αλήθεια, που δεν έχουν αγνοήσει έναν νόμο ή κανόνα (οδικής κυκλοφορίας έστω), που δεν έχουν κρύψει κάτι απ’ την εφορία -έστω μια απόδειξη;

Συνέχεια

Είτε με Remain είτε με Brexit, η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας

Η στυγερή δολοφονία της Τζο Κοξ θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στο βρετανικό δημοψήφισμα. Οι υπέρμαχοι του Remain υπολογίζουν σε μεταστροφή του εκλογικού σώματος προς όφελός τους. Tο τελικό αποτέλεσμα όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο γιατί το δημοψήφισμα έχει προκαλέσει βαθύτατη ταξική αναταραχή στη Βρετανία.

Το ταξικό ρήγμα

Μια έντονη διαμάχη αναμφίβολα υπάρχει ανάμεσα στους έχοντες και κατέχοντες, με το πλειοψηφικό κομμάτι να θέλει την παραμονή και το μειοψηφικό την έξοδο, το καθένα για τα δικά του συμφέροντα. Η διάσπαση είναι ορατή μέσα στο Συντηρητικό Κόμμα, αλλά από μόνη της δεν θα αρκούσε ποτέ για να προκαλέσει γενικευμένη κοινωνική αναταραχή. Το δημοψήφισμα έφερε στην επιφάνεια ένα πολύ βαθύτερο κοινωνικό ρήγμα.

Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων στη Βρετανία – ιδίως στην Αγγλία – έχει ταχθεί υπέρ της εξόδου. Αλλά δυστυχώς τα πολιτικά οφέλη τα έχει δρέψει μια σκληρή Δεξιά, ακόμη πιο νεοφιλελεύθερη από αυτή που κυβερνάει, η οποία στρέφεται κατά των μεταναστών. Τα αίτια αυτών των σύνθετων και αντιφατικών εξελίξεων απαιτούν προσεκτική ανάλυση.

Η Βρετανία έχει ζήσει σε καθεστώς μόνιμης λιτότητας στα χρόνια που ακολούθησαν τη γιγαντιαία κρίση του 2008-9. Το λαϊκό στοιχείο αντιμετωπίζει συνεχή πίεση στους μισθούς, ανασφάλεια, κακές νέες θέσεις εργασίας, περικοπές στην κοινωνική πρόνοια, στεγαστική κρίση στο Λονδίνο, έλλειψη προοπτικής για τη νεολαία. Υπάρχει διάχυτη αίσθηση κοινωνικής αδικίας και ατιμωρησίας για τους υπεύθυνους της κρίσης. Τα λαϊκά στρώματα θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα, οι μεγάλες τράπεζες και επιχειρήσεις, καθώς και μια κάστα προνομιούχων, κυβερνούν χωρίς να δίνουν λόγο σε κανένα.

Εξίσου σημαντικό είναι ότι κατά τη δεκαετία του 2000 εκτοξεύτηκε η μετανάστευση, με τις καθαρές εισροές να τριπλασιάζονται. Οι πλειοψηφία των νεοφερμένων ήρθε  από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Τα λαϊκά στρώματα αισθάνονται ότι ποτέ δεν κλήθηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους για την πολιτική αυτή. Με δεδομένη την τεράστια πίεση στις δομές κοινωνικής πρόνοιας που ήδη υπάρχει λόγω της λιτότητας, η κατάσταση έχει γίνει εκρηκτική κατά μήκος και πλάτος της χώρας.

Συνέχεια

Telegraph: Το σύστημα της ευρωζώνης λειτουργεί προς το συμφέρον μόνο της Γερμανία


Christian Adams Cartoon

Πώς η ιστορική εφημερίδα κυκλοφορεί την Τρίτη με editorial που υπερθεματίζει για την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αντιπαράδειγμα της Ελλάδας και των χωρών του Νότου, οι κυβερνήσεις των οποίων εξαναγκάστηκαν σε πολιτικές που επέβαλαν οι Βρυξέλλες

Adtech Ad

Η Βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph έλαβε θέση χθες υπέρ της εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προτρέποντας τους ψηφοφόρους να σημειώσουν το κουτί με την επιλογή «Leave» («Να φύγουμε») κατά το δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί μεθαύριο Πέμπτη.

Η Telegraph, της οποίας η καθημερινή κυκλοφορία είναι σχεδόν 500.000 φύλλα, προσχώρησε στους υποστηρικτές του Brexit, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν επίσης και τις εφημερίδες Sun, Sunday Times, καθώς και τη δική της κυριακάτικη έκδοση.

AdTech Ad

Η εφημερίδα εξέφρασε τη θέση της σε άρθρο της σύνταξης με τίτλο «Ψηφίστε να φύγουμε για να ωφεληθούμε από έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες». Οι οπαδοί της παραμονής έχουν ορκιστεί να τρομάξουν το έθνος ώστε να πιστέψει τα ψέμματα πως οι συναλλαγές της χώρας θα καταρρεύσουν, παρά το γεγονός πως εισάγουμε πολύ περισσότερα από όσα εξάγουμε στις χώρες της ΕΕ και ότι οι μεγαλύτερες αγορές στις οποίες απευθυνόμαστε είναι εκτός αυτής, σημειώνει η εφημερίδα.

Συνέχεια

Τα «ρεκόρ» της φρίκης… Οταν κλείνεις τις «πύλες» στα θύματα της πολιτικής σου…


εε-προσφυγες

Στον τραγικό αριθμό – «ρεκόρ» των 65,3 εκατομμυρίων ανθρώπων ανήλθαν οιπρόσφυγες – λόγω πολέμου ή εξαθλίωσης – το 2015, όπως ανακοίνωσε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια μέρα προσφύγων.

Σύμφωνα με την ετήσια στατιστική έκθεση της Αρμοστείας, είναι η πρώτη φορά που σπάει το «όριο» των 60 εκατομμυρίων προσφύγων και εκτοπισμένων. Ο αριθμός αυτός είναι μεγαλύτερος από το συνολικό πληθυσμό της Βρετανίας και είναι σημαντικά αυξημένος σε σύγκριση με το 2014, όταν είχαν καταγραφεί 59,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένοι παγκοσμίως.

Από το 2011, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, και όλα τα επόμενα χρόνια, ο αριθμός των προσφύγων αυξάνεται συνεχώς, ενώ είχε παραμείνει σχετικά σταθερός από το 1996 μέχρι και το2011. Σε σύγκριση με το 2014, το 2015 σημειώθηκε αύξηση 9,7%.

Ο αριθμός των προσφύγων, «δηλαδή των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη χώρα τους», ανέρχεται στα 21,3 εκατομμύρια και εκείνος των εσωτερικά εκτοπισμένων, «που έφυγαν από τις πόλεις και τα χωριά τους αλλά χωρίς να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους», στα 40,8 εκατομμύρια. Σ’ αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι που αιτήθηκανάσυλο πέρσι σε ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Η UNHCR τονίζει ότι «ένας στους 113 ανθρώπους σήμερα είναι ξεριζωμένος, έχει αιτηθεί άσυλο, είναι εσωτερικά εκτοπισμένος ή είναι πρόσφυγας».

Συνέχεια

Βρετανία: Πίσω από την πρώτη, μετά από 26 χρόνια, πολιτική δολοφονία…


του Αλέκου Αναγνωστάκη

Στην ιστορία της πολιτικής,  οι δολοφονίες πολιτικών προσώπων έπαιξαν καταλυτικό και καθοριστικό ρόλο.

Η δολοφονία της Τζο Κοξ  στην κορύφωση της προεκλογικής περιόδου, σε μια από τις πλέον αναπτυγμένες χώρες,  είναι η πρώτη γυναίκας πολιτικού, η πρώτη επίσης  μετά από 26 χρόνια στη Βρετανία και η πρώτη που δεν σχετίζεται με τη σύγκρουση Λονδίνου –IRA.

Η τελευταία δολοφονία Βρετανού πολιτικού ήταν τον Ιούλιο  του 1990 όταν ο 53χρονος Ίαν Γκόου βουλευτής των συντηρητικών και πρώην υφυπουργός  της Θάτσερ δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στο Ανατολικό Σάσεξ από έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει ο IRA στο αυτοκίνητό του.

Η Κοξ παρόλο που ανήκε στη δεξιά πτέρυγα του εργατικού κόμματος, στήριζε χωρίς περιστροφές τα δικαιώματα των προσφύγων, αναγνώριζε το δράμα των ανθρώπων που ξεριζώνονται εξαιτίας του (ιμπεριαλιστικού) πολέμου και του ISIS.

Η δολοφονία της, όπως κάθε δολοφονία πολιτικού προσώπου,  περνά την αντιπαράθεση σε άλλη διάσταση.

Αξίζει να πάρουμε  υπόψη   πως, σύμφωνα με την έρευνα της  δημοσκοπικής εταιρείας Ipsos MORI, ενώ  στις αρχές Μαΐου υπέρ της παραμονής τασσόταν το 55% και κατά το 37% των ερωτηθέντων,  στις επτά τελευταίες πριν τη δολοφονία δημοσκοπήσεις, οι έξι δείχνουν υπεροχή των υποστηρικτών του Brexit.

Ακόμη και στην τελευταία, στις 11 έως 14 Ιούνη, το 51% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θέλει την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ έναντι 49% που τάσσεται υπέρ της παραμονής.

Πολλοί εικάζουν – και τα σημάδια δείχνουν προς τα εκεί – ότι η  δολοφονία θα ανατρέψει τα δεδομένα υπέρ του στρατοπέδου που επιθυμεί την παραμονή στην ΕΕ.

Συνέχεια

Το προνόμιο του αδιεξόδου…


Τα τελευταία μνημονιακά χρόνια απέδειξαν, αν μη τι άλλο, πως όσοι παρίσταναν ότι διέθεταν λύσεις, ψεύδονταν και διαψεύδονταν, με νταούλια ή χωρίς, πολύ-πολύ σύντομα. Το πεδίο της πολιτικής αντιπροσώπευσης παραμένει ερμητικά κλειστό και αφορά μονάχα σε κάποιες παρέες, ενώ ένα μεγαλοπρεπές Τίποτα, που κινείται από την Αριστερά έως τη Δεξιά με την άνεση ενός Β. Οικονόμου, καμώνεται, άλλοτε τον έτοιμο για όλα μάγκα και άλλοτε τη συνετή ευρωπαία παρθένα.

Η φωτογραφία είναι του Predrag Pajdic

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Όσοι ασχολούνται ακόμη στα σοβαρά με την Πολιτική είναι, από τη μια μεριά οι καλοπληρωμένοι Καρανίκες του συστήματος και από την άλλη, όλοι αυτοί που σου δίνουν την εντύπωση ότι δεν έχουν άλλη πρόθεση παρά να ανατινάξουν την Πολιτική, αφού είναι πια φανερό -ίσως όχι για τους ίδιους- ότι το να συνεχίζουν να ασχολούνται με αυτή την πολιτική, ως πράξη, είναι ενάντια στην ίδια την Πολιτική.

Κανείς δεν φαίνεται να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και η ουσιαστική σιωπή του Λαού, μοιάζει, ακόμη και τώρα, πολύ πιο ώριμη από τους ποδοσφαιρικούς καυγάδες όσων πλακώνονται για να τον εξουσιάσουν. Κι αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι καθόλου τυχαίο που σε διάφορα κυριλέ τηλεοπτικά πάνελ, ένας πολίτης από το «πουθενά», κατορθώνει να αρθρώσει άπειρα πιο πολιτικό λόγο από τις κοινότοπες φλυαρίες των επαγγελματιών «πολιτικών».

Θέλω να πω με άλλα λόγια, πως πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην βλέπει καθαρά μέσα στη λαϊκή συνείδηση εκείνο το βαθύ Πολιτικό, που είναι σε διαρκή αλληλεπίδραση με την ακλόνητη άρνηση της ίδιας της πολιτικής. Η βαθιά ανάγκη της Μετοχής που αρνείται, ακόμη σε ασυνείδητο επίπεδο, τα διακοσμητικά «επίθετα» και τα ψευδεπίγραφα «ρήματα».

Και είναι ανάγκη να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας: Δεν υπάρχει κοινωνική, πολιτική, οικονομική, θεσμική, what ever, λύση αυτής της κατάστασης.

Κι’ αυτό κυρίως, γιατί η θολή συλλογικότητα, που εξωραϊστικά αποκαλούμε «κοινωνία», αυτό το άθροισμα των μοναχικών εαυτών, αυτό το ασαφές και πλαδαρό μπέρδεμα από κοινωνικές ομάδες, θεσμούς και ιδιωτικές μπουρμπουλήθρες, δεν έχει πλέον συνεκτικούς δεσμούς. Πρόκειται για ξεκομμένα, άνευρα οστά, που πλατσουρίζουν σ’ ένα λασπότοπο που παριστάνει το Σώμα. Μα  στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καν μια γλώσσα για να εκφράσει αυτή την εμπειρία. Όχι γιατί τα Αρχαία ελληνικά διδάσκονται πολύ ή λίγο στα σχολεία, αλλά γιατί δεν έχουμε πια τις λέξεις για να νοηματοδοτήσουμε το εντός μας Κενό. Αν οι αγώνες της Εθνικής Αντίστασης και ενάντια στη Χούντα διαμόρφωσαν μια γλώσσα ικανή να κοινωνείται η αντιστασιακή εμπειρία του Λαού μας,  η παρασιτική μεταπολίτευση και η μνημονιακή κορύφωση της οδήγησαν σε μια γλώσσα βουβή, «άλαλη στα χείλη των ασεβών». Με γκρίνκλις δεν εκφράζεις το κενό. Άσε που τα πληκτρολόγια έχουν την τάση να το βαθαίνουν. Ρωτήστε και τα δάχτυλα σας!

Συνέχεια