Το κόκκινο μπαλόνι – The Red Balloon (1956)…



Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2016/06/18/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9-the-red-balloon-1956/

Η ιστορία της εργατικής επιτροπής του Porto Marghera…


Η ομιλία του Italo Sbrogio στην παρουσίαση του εργατικού αρχείου “Augusto Finzi”, Marghera, 9 Ιουνίου 2006.

Το 1952 εγκαταστάθηκε το πρώτο εργοστάσιο χημικών στο Porto Marghera, το τμήμα χλωριωμένης σόδας, το οποίο προβλεπόταν να αποτελέσει την ατμομηχανή για την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου κύκλου παραγωγής που θα συμπεριλάμβανε και άλλα μέρη όπως: τετραχλωροαιθυλένιο, τριχλωροαιθυλένιο, χλωρίδιο του βινυλίου ( από το οποίο προέρχεται, μέσω πολυμερισμού, το PVC).
Οι εργάτες προέρχονταν από την ύπαιθρο και ήταν αυτοδίδακτοι, σε αντίθεση με τα διοικητικά στελέχη τις εταιρείας, πολλά από τα οποία είχαν τις καταβολές τους στην φασιστική παράδοση.
Μεταξύ των εργατών υπήρχαν και μέλη του ΚΚΙ. Προσληφθέντες με την αποδοχή και την εγγύηση των παπάδων, οι κομμουνιστές ήταν επιμελείς εργάτες, άλλωστε το ΚΚΙ τους είχε μάθει πως ο καλός εργάτης είναι και καλός κομμουνιστής.
Δουλεύαμε με σκυμμένα τα κεφάλια, αλλά υπήρχε τεράστια θέληση για εξέγερση ενάντια σε όλη την ταλαιπωρία που υποφέραμε σε καθημερινή βάση.
Το 1958 η CGIL δεν υπήρχε στο εργοστάσιο. Πρωτοδημιουργήθηκε όταν μερικοί κομμουνιστές εργάτες μπήκαν υποψήφιοι για τα εργατικά συμβούλια και κέρδισαν την πλειοψηφία. Οι σύντροφοι αυτοί μετέπειτα σχημάτισαν την Potere Operaio. Τους ενίσχυσαν και σύντροφοι από τα τμήματα των γραφείων.
Το να δουλεύεις στο πετροχημικό ήταν στ’ αλήθεια σκληρό, με τις επιδρομές των επιστατών και την επίβλεψη από την ασφάλεια του εργοστασίου. Αν σε κατήγγειλαν αυτοί για οποιονδήποτε λόγο τότε η τιμωρία ήταν άμεση. Η αντιμετώπιση από την εταιρία είχε ποικιλία, κυμαινόταν από απολύσεις μέχρι πατερναλιστικές νουθεσίες. Η συμπεριφορά αυτή σκόπευε στη διάσπαση της ενότητας των εργατών η οποία, παρόλα αυτά, ενισχυόταν.

Κόκκινες Σελίδες

Συνέχεια

Ούτε λαϊκή, ούτε εθνική. Αρνητική ενότητα! …


United we stand, divided we fall.

Η επίκληση στην ενότητα είναι τόσο θεμελιώδης που είναι σχεδόν ταυτόσημη με την κοινωνική αναπαραγωγή, με την δημιουργία και διατήρηση της κοινότητας, του κοινού. Από πάντα κάθε κοινωνική ομάδα που θέλει να αντιπαρατεθεί με άλλες ή με τις δυσχέρειες της ζωής και της επιβίωσης που προέρχονται από άλλες συνθήκες (πχ. περιβαλλοντικές) προϋποθέτει μια εσωτερική ενότητα και συνοχή. Από την φυλή στον Αμαζόνιο μέχρι τα clubs των ελίτ και από τον πόλεμο ως τις οικογενειακές σχέσεις. Από την άλλη, η διαίρεση είναι διαχρονικό εργαλείο κατακερματισμού και φθοράς του αντιπάλου. Το γνωστό «διαίρει και βασίλευε».

Ας μην κάνουμε το λάθος να ταυτίσουμε την ενότητα με κάτι καλό και την διαίρεση με την κακιά εξουσία. Μην κάνουμε ηθική εκτός ιστορίας. Κάθε ειδική χρήση αυτών των πρακτικών πρέπει να έχει και ειδική κρίση. Η επίκληση στην ενότητα και η πρακτική της διαίρεσης είναι πράγματα που χρησιμοποιούνται συνέχεια, παράλληλα και εναλλάξ, με χίλιους τρόπους που φαίνονται ή δεν φαίνονται σε όλες τις κοινωνικές διεργασίες, στον πόλεμο και στην πολιτική.

Έτσι για παράδειγμα η δεξιά του ελληνικού κράτους κάνει επίκληση στην εθνική ενότητα αφού το έθνος είναι η φαντασιακή κοινότητα που το συνέχει ως τέτοιο. Η αριστερά του ελληνικού κράτους προσθέτει πλάι στο έθνος τη δικιά του φαντασιακή κοινότητα από τα παλιά (πριν ενστερνιστεί το έθνος), τον λαό. Το θέμα με τις φαντασιακές κοινότητες είναι ότι είναι μια χαρά πραγματικές αν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι. Δηλαδή, το έθνος είναι πραγματική συλλογική συνείδηση και ταυτότητα αν οι υπήκοοι του ελληνικού κράτους πιστεύουν πως είναι. Το ίδιο και με τον λαό και με όλα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν λέμε ότι κάτι είναι κοινωνική κατασκευή δεν σημαίνει πως αυτό είναι ψεύτικο και μη πραγματικό. Είναι κοινωνική κατασκευή και μια χαρά πραγματικό, επειδή είναι κοινωνική κατασκευή.

Συνέχεια

Να αδειάζουμε τη γωνία…


«Τυχερό ατύχημα στις πρώτες φάσεις της εξέλιξης της ζωής».Έτσι χαρακτηρίσει την εξέλιξη και την ηγεμονία (;) του homo sapiens στον πλανήτη ο αμερικάνος βιολόγος, κοινωνιοβιολόγος, καθηγητής στο Harvand (και θεωρούμενος παγκόσμια νο 1 εντομολόγος) Edward O Wilson. Αν δεν είναι ήδη πρέπει να γίνει τώρα σημαία των απανταχού αντισπισιστών.

Ο Wilson, οπαδός της βιοποικιλότητας, θεωρεί το είδος μας καταστροφή για το ζωϊκό δυναμικό του πλανήτη· μια καταστροφή που την πληρώνουμε ήδη κι εμείς, και θα την πληρώσουμε ακόμα περισσότερο στο μέλλον.

Στο βιβλίο του Half-Earth ο Wilson προτείνει ότι αν υπάρχει ελπίδα για τον πλανήτη (και για εμάς σ’ αυτόν) πρέπει το ανθρώπινο είδος να περιορίσει κατά 50% τις γήινες ζώνες που ελέγχει. Κατά την γνώμη του αυτό θα αφήσει περιθώριο ύπαρξης στα υπάρχοντα είδη, ακόμα και την δυνατότητα εμφάνισης καινούργιων.

Συνέχεια

Ο Μαρξ απέναντι στο Κράτος…


Του Κώστα Σβόλη

«Kάθε κοινό συμφέρον χωρίστηκε αμέσως από την κοινωνία και στάθηκε απέναντι σ’ αυτή σαν ανώτερο, σαν γενικό συμφέρον, αποσπάστηκε από την αυτενέργεια των κοινωνικών μελών και έγινε αντικείμενο της κυβερνητικής δραστηριότητας»

Καρλ Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Ο Μαρξ δεν ασχολήθηκε με το Κράτος με το συστηματικό τρόπο που ασχολήθηκε με τονΚαπιταλιστικό Τρόπο Παραγωγής. Δεν ήταν, όμως, ένα ζήτημα που τον άφηνε αδιάφορο, το εξετάζει έστω και «παράπλευρα» σε διάφορα από τα έργα του, και κυρίως σε αυτά που αποκαλούμε «ιστορικο-πολιτικά». Θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τις βάσεις της κριτικής του Μαρξ μέσα από τέσσερα διαφορετικά έργα του, τα οποία γράφει σε μια περίοδο 30 χρόνων (1843-1875). Πράγμα που νομίζω πως μας δείχνει ότι τα στοιχεία της κριτικής του Μαρξ απέναντι στο Κράτος μπορεί να μη συγκροτούν μια ολοκληρωμένη θεώρηση, όμως δεν είναι συγκυριακά και κατέχουν μια σοβαρή θέση στον σκληρό πυρήνα της θεωρητικής σκέψης του. Δε θα ισχυριστώ ότι πρόκειται για μια «αντικειμενική» ανάγνωση του Μαρξ, αλλά για μια προσπάθεια ν’ αναδειχθούν εκείνα τα στοιχεία της μαρξικής θεωρίας, αλλά και πολιτικών θέσεων, που στέκονται κριτικά απέναντι στο Κράτος. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να προτείνει μια τελείως διαφορετική ανάγνωση, όπως έκανε σε μεγάλο βαθμό η μαρξιστική Αριστερά. Όχι όμως χωρίς τον κίνδυνο να υποσκάψει τις θεμελιώδης θεωρητικές & φιλοσοφικές παραδοχές του ίδιου Μαρξ.

Συνέχεια