οκτάβιο πας – ο λαβύρινθος της μοναξιάς…


Paz cover

Η γυναίκα, ένα ακόμα ον που ζει στο περιθώριο, αποτελεί κι αυτή αινιγματική μορφή. Ή μάλλον αποτελεί το Αίνιγμα. Κι αυτή, όπως κι ο αλλόφυλος ή ο αλλόεθνος, προκαλεί και απωθεί. Είναι η εικόνα της γονιμότητας αλλά ταυτόχρονα και του θανάτου. Σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς οι θεές της δημιουργίας είναι ταυτόχρονα και θεές της καταστροφής.[…] Τι σκέφτεται.; Σκέφτεται άραγε; Αισθάνεται πραγματικά; Είναι ίδια με μας; Ο σαδισμός ξεκινάει ως εκδίκηση απέναντι στον γυναικείο ερμητισμό ή ως απελπισμένη απόπειρα να λάβουμε κάποια απάντηση από ένα σώμα… Γιατί, όπως λέει ο Λουίς Θερνούδα, «ο πόθος είναι ένα ερώτημα δίχως απάντηση». Παρά τη γύμνια της, πάντα υπάρχει κάτι να ανακαλύψεις στις στρογγυλές, γεμάτες καμπύλες μιας γυναίκας. [σ. 93]….

paz 1_

…γράφει ο Οκτάβιο Πας στο κείμενό του «Τα παιδιά της Μαλίντσε», τρίτο κατά σειρά στην συλλογή δοκιμίων Ο Λαβύρινθος της Μοναξιάς (1950), που υπήρξε το πρώτο του δοκιμιακό έργο και αποτέλεσε μια βαθιά ψυχολογική τομή του χαρακτήρα του μεξικανικού λαού. Μέσα από μια φιλοσοφία του μεξικανισμού ο συγγραφέας επεδίωκε να πείσει τον λαό για την μοναδικότητά του. Δεν μπορεί κανείς να έχει ζωντανό παρόν έχοντας πίσω του ένα νεκρό παρελθόν. Οφείλει να αποκτήσει συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας, να αποδεχτεί μια πραγματικότητα που, ακόμα και αποτελεί προϊόν «βιασμού» ενός πολιτισμού από κάποιον άλλο είναι σήμερα η δική του πολιτιστικά πλούσια πραγματικότητα. Ο Πας υποστήριζε ότι οι Μεξικανοί ψεύδονται από φαντασία, από απελπισία ή για ν’ αντιμετωπίσουν την άθλια ζωή τους, ενώ οι Βορειοαμερικανοί υποκαθιστούν την πραγματική αλήθεια με μια κατά συνθήκην αλήθεια. Εμείς μεθάμε για να εξομολογηθούμε, εκείνοι για να ξεχάσουν.

Συνέχεια

Πεντακόσια χρόνια από την Ουτοπία…


Με την έκδοσή της το 1516, η «Ουτοπία» του Τόμας Μορ μας βοήθησε να προσδοκούμε μια δίκαιη κοινωνία.

ουτοπια3

Μετάφραση: Ομάδα Αfterwords

Η Ουτοπία κλείνει φέτος τα 500 χρόνια. Ο Τόμας Μορ – δικηγόρος, συγγραφέας, θεωρητικός, ριζοσπαστικός, μάρτυρας, άγιος – μας έδωσε τον κόσμο με το βιβλίο του Ουτοπία το 1516. Με πολλούς τρόπους, ο Μορ σκιαγράφησε ένα φανταστικό τόπο που υπήρχε πάντα, από τις ακτές της Δημοκρατίας του Πλάτωνα μέχρι τους λόφους του μεσαιωνικού Cockaigne. Ζωγραφίζοντας μια εικόνα αυτού του φιλόδοξου τόπου, ο Μορ κληροδότησε στους ριζοσπάστες μια από τις πιο ικανές ισχυρές έννοιες.

Την ίδια στιγμή, μια προφανής αμφιλογία στιγμάτισε τη λέξη εξ αρχής. Το 1535, ο μοναχός Φραγκισκανός Βάσκο ντε Κιρόγα μετέφρασε την Ουτοπία του Μορ στα ισπανικά ενώ εργαζόταν ως ιεραπόστολος στο Μεξικό. Ο Βάσκο ντε Κιρόγα έστειλε τη χαμένη πλέον μετάφραση στον Μορ, ο οποίος εκτελέστηκε επειδή εναντιώθηκε στο διαζύγιο του βασιλιά (μεταξύ άλλων λόγων), πριν μπορέσει να τη διαβάσει.

Απτόητος ο ντε Κιρόγα ξεκίνησε να οργανώνει το γηγενή πληθυσμό σε οργανωμένες κοινότητες βάσει των πολιτικών αρχών στο βιβλίο του ήρωα του. Αυτές ήταν οι πρώτες «διεθνείς κοινότητες» – στον Νέο Κόσμο ή αλλού – που οργανώθηκαν με ρητό και συνειδητό τρόπο υπό το λάβαρο της ουτοπίας.

Ωστόσο, ενώ το πρόγραμμα του ιεραποστόλου για τη χειραφέτηση, την οικονομική αυτάρκεια, την ισότητα και τις κοινωνικές υπηρεσίες ήταν αναμφίβολα προοδευτικό, στιγματίστηκε ανεξίτηλα από τα σημάδια της αποικιοκρατίας. Έκτοτε, παρόμοιες αντιφάσεις σημάδευαν σχεδόν κάθε ουτοπική κοινότητα. Και πιθανόν αυτό να ήταν φυσικό, αφού σημάδευαν τον πρόγονο της ίδιας της λέξης.

Συνέχεια

Λίγο ακόμα περί #Brexit και #Bremain…


Πριν από μερικές μέρες σε προηγούμενη ανάρτηση, που αρχικά δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, μιλήσαμε για το Βρετανικό δημοψήφισμα που θέτει ως ζήτημα την έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το άρθρο αναφερόταν α) στην ανάγκη δημιουργίας ενός νέου αφηγήματος πάνω στο οποίο θα βασιζόταν η ανεξαρτησία της Βρετανίας, αλλά και β) στα ανεπαρκώς πειστικά επιχειρήματα τόσο του κυρίαρχου αφηγήματος εντός του Brexit στρατοπέδου, όσο και στην απαράδεκτα ελιτίστικη ρητορική του Bremain, που θεωρεί τους Βρετανούς πολίτες ανάξιους να σταθούν στα πόδια τους. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται, ωστόσο, μετά τη δολοφονία της Jo Cox (βουλευτίνα του Εργατικού Κόμματος) από μέλος φασιστικής οργάνωσης, μας προτρέπουν να επανεξετάσουμε την όλη υπόθεση. Δεν θα έφτανε βέβαια το θλιβερό τούτο περιστατικό για να αλλάξει κανείς/μια στάση, υιοθετώντας το αφήγημα των αριστερών «μενουμευρώπιδων» οι οποίοι θεωρούν τους υποστηρικτές του Brexit υπαίτιους για τη διακίνηση ακροδεξιάς μισαλλοδοξίας, μιας μισαλλοδοξίας που (με βάση τα λεγόμενά τους) όπλισε το χέρι ενός ακροδεξιού γκρουπούσκουλου.

Συνέχεια

Στις ΗΠΑ και στη Γαλλία τα δυο νέα μαζικά κινήματα που αλλάζουν τα δεδομένα των καιρών μας! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2016-06-18 01 france-01Φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι εδώ και μήνες, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία, δυο μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα αντιστέκονται και προχωρούν ενάντια στις δυνάμεις της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού. Και επίσης φυσικά, δεν είναι σύμπτωση ότι και τα δυο αυτά μεγάλα κινήματα αντιμετωπίζουν τη συντονισμένη λυσσαλέα αντίδραση των ΜΜΕ που εδώ και μήνες (!) επαναλαμβάνουν μονότονα και σε εικοσιτετράωρη βάση ότι επίκειται η παράδοση και εξαφάνισή τους…

Αναφερόμαστε προφανώς στο μεγάλο απεργιακό –και όχι μόνο- κίνημα των Γάλλων εργαζομένων ενάντια στο νόμο που θέλει να εξαφανίσει τις εργασιακές κατακτήσεις ενός αιώνα αγώνων. Και αναφερόμαστε επίσης στο γιγάντιο  ριζοσπαστικό και ιστορικών διαστάσεων και συνεπειών πολιτικό κίνημα που δημιούργησε στις ΗΠΑ η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς. Και στις δυο περιπτώσεις, ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει εναντίον τους τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν έχει προηγούμενο και εγκαινιάζει μια νέα εποχή στους όρους διεξαγωγής των ταξικών αγώνων, τουλάχιστον σε περίοδο (κοινωνικής) ειρήνης…

Συνέχεια

Παραιτηθείτε από την αποχαύνωση…


Aς ξεκινήσουμε με μιά απλή για τους περισσότερους διαπίστωση.Πως η τωρινή κυβέρνηση είναι κάτι πολύ κακό για την χώρα.Δεν έχει καμία σημασία πώς ονομάζεται,σημασία έχει πως επιτελεί με χειρουργική ακρίβεια που θα ζήλευαν και οι πιό ακραίες και απάνθρωπες κυβερνήσεις του κόσμου,το έργο που έχει προκαθοριστεί από την Ε.Ε. και τον παγκόσμιο φασισμό των αγορών και των απανταχού «επενδυτών».

Έχει επίσης σημασία πως η τωρινή κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία,τάζοντας φούμαρα και ψέματα σε έναν κόσμο καταδυναστευμένο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τα μέτρα που πήραν εναντίον του.Ανήλθε επίσης στην εξουσία χαρακτηριζόμενη ώς αριστερή.

Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να κάνουμε ένα σαφή διαχωρισμό ανάμεσα σε μία υποθετικά αριστερή κυβέρνηση και στις ιδέες και τα οράματα που πρεσβεύει γενικά η Αριστερά στην διαχρονική της πορεία από την Γαλλική Επανάσταση μέχρι σήμερα.Οφείλουμε επομένως να καταδικάσουμε την προδοσία αυτών που υποτίθεται πως ήταν πρεσβευτές αυτών των ιδεών αλλά να μήν καταδικάσουμε τις ίδιες τις ιδέες.Να μείνουμε ασφαλώς στο επίπεδο της κριτικής πάνω στις Αριστερές -όπως και στις Αναρχικές-ιδέες και να φροντίσουμε στην οικοδόμηση και στην συνέπεια της επαναστατικής διαλεκτικής που θα μας οδηγήσει στο ζητούμενο που παραμένει πάντα επίκαιρο.Στο γκρέμισμα του κόσμου της εκμετάλλευσης,και στο χτίσιμο της κοινωνίας των Ίσων.

Συνέχεια

Ο Αριστοτέλης για την προσχολική αγωγή…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η ιδανική πόλη δε θα μπορούσε να αγνοήσει το ζήτημα της εξασφάλισης των απογόνων της. Οι απόγονοι είναι η διαιώνιση της πόλης και αυτός είναι ο ρόλος του γάμου, που λειτουργεί ως θεσμοθετημένος εγγυητής της τεκνοποίησης: «Αποβλέποντας σε αυτό ο νομοθέτης έχει χρέος να νομοθετεί για τη συζυγική σχέση προσαρμόζοντάς την […] για να συμβιβάζονται οι ηλικίες τους […] και να μη διαφέρουν οι φυσικές τους δυνάμεις, ο ένας δηλαδή να διατηρεί ακόμη τη δυνατότητα της τεκνοποίησης και η άλλη να την έχει χάσει, ή αντίστροφα να τη διατηρεί η γυναίκα και να την έχει χάσει ο άντρας…». (1334b 32 – 33, 34 – 35, 35 – 37).

προσχολική αγωγή

προσχολική αγωγή

Όμως, και πέρα από την καθαυτό δυνατότητα τεκνοποίησης, για τον Αριστοτέλη, το ζήτημα της ηλικίας παίζει τεράστιο ρόλο και στην ανατροφή των παιδιών: «… δεν είναι σωστό ούτε να έχουν μεγάλη ηλικιακή απόσταση τα παιδιά από τους πατέρες τους (γιατί θα είναι ανώφελη για τους υπερήλικους γονείς η ευχαρίστηση από τα παιδιά τους, όπως επίσης και η βοήθεια των πατέρων στα παιδιά), ούτε όμως και να έχουν ελάχιστη διαφορά ηλικίας (αυτό πολύ δυσκολεύει τις σχέσεις, γιατί δεν τρέφουν αρκετό σεβασμό μεταξύ τους, όπως συμβαίνει και μεταξύ συνομήλικων, και συνεπώς η μικρή ηλικιακή απόσταση προκαλεί προστριβές και αναστάτωση στην οικογενειακή οργάνωση)». (1334b 39 – 1335a 4).

Συνέχεια