Αρχιτεκτονική βαθέως έρωτος…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

diast

Είναι πράγματα που δεν μπορώ να τα εμπιστευτώ σε κανένα και γι’ αυτό τα εμπιστεύομαι σε όλους. Γράφοντας και ξεγράφοντας αυτό το αχτιδωτό παραλήρημα της αδιακρισίας των ιδιωτικών μας στιγμών.

Το σκηνικό από πυκνούς σωρούς άστρων που θάφτηκαν μέσα στην εικαστική γνάθο της γραμματοσειράς.

Μπροστά σ’ αυτό το αλληγορικό φόντο της θέας προς το μέσα Σώμα το βλέμμα του άλλου κατανοεί πως η ποίηση είναι ο ζουρλομανδύας της γλώσσας και πως κάθε εξομολόγηση είναι νοσταλγία μέλλοντος και παραγωγή καύσιμης ερωτικής ύλης για τις ανάγκες του παρόντος.

Ιστορίες πλεγμένες με φωνές πνευμάτων και τσόφλια αυγών που άφησαν πίσω τους οι αλαφιασμένοι προλετάριοι κάθε ορμόνης που κρυφακούει την κελαρυστή γύμνια της νεότητας.

Οράματα που τα κλιμακώνει η επανάληψη της θέασης της αβύσσου. Ο πόνος που ξετρυπώνει πεισματωδώς απ’ τα ορμητήρια της σάρκας κερδίζοντας ένα πολλαπλάσιο ανθρωπιάς μαγαρισμένης απ’ την μελαγχολική αλληγορία των σκέψεων.

Θεωρίες ανανεώσιμης ενέργειας γραπτών μηνυμάτων στο υπερπέραν του άλλου. Κι όλα αυτά για τη μια και μοναδική στιγμή που αξίζει να ζήσεις.

Για ολόκληρη τη φιλοσοφία της ζωής που μοιάζει ιδιότροπη απείραχτη γεροντοκόρη που θρηνεί τον αγάμητο παρθενικό της υμένα. Σπουδαία, σοβαρή και συμβατική όσο το αυτονόητο και άλλο τόσο διαδραστική με το γραμμικό χρόνο όσο η ανάγκη για ερμηνεία.

Τα ίδια τα ποιητικά μας λογάκια που ξεφουρνίζονται καθημερινώς μας μαθαίνουν φιλοσοφία και σκέψη. Διάγνωση που ο γυμνός εαυτός αλέθει για να βγάλει αλεύρι και να ταΐσει με ψωμάκι ομορφιάς το φροϋδικό παραπέτασμα.

Η επικίνδυνη πλάνη του νοήματος που αναθέτει στους υποτελείς του ρομαντισμού την ονειροπόληση στις όμορφες αστροφεγγιές.

Η γριά κότα υπεραξία που έχει το ζουμί και τρυπώνει στις υποθέσεις μας και γίνεται ο εκδότης της απλήρωτης εργασίας μας και κάθε τόσο φανερώνει την κρυφή σχέση ανάμεσα στο μέτρο των αγαθών και το μέτρο της ζωής, δηλαδή ανάμεσα στο χρόνο και το χρήμα.

Ανάμεσα στο χώρο που επιμελώς χτίζουμε εμείς για να ανακατέψουμε αυτά τα υλικά που θα συνθέσουν τις προσόψεις της κόλασης και του παραδείσου. Την αρχιτεκτονική βαθέως έρωτος.

_____________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2016/06/16/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B2%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%89%CF%82-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%82/

Sci-Fi και πολιτική: Ο αναρχικός των δύο κόσμων…


Η συγγραφέας Ursula Le Guin (Ούρσουλα Λε Γκέν) είναι πασίγνωστη στους κύκλους των φίλων της επιστημονικής φαντασίας, όχι μόνο για τις εκπληκτικές της ιδέες και τους εναλλακτικούς κόσμους που παρουσιάζει αλλά και για την πολιτική της οξυδέρκεια που συνδιάζεται αρμονικά με ένα είδος όπως η Ε.Φ. που δεν προσφέρεται και τόσο για πολιτική ανάλυση.

[IMG]

Στα έργα της περιγράφει με λεπτομέρεια εναλλακτικές κοινωνίες φανταστικών κόσμων όπου τα γνωστά κοινωνικά προβλήματα είναι παρόντα και αντιμετωπίζονται με εντελώς διαφορετικούς, εναλλακτικούς τρόπους.

Ο «Αναρχικός των δύο κόσμων» είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που εντάσσεται στην «Χαϊνιανή σειρά» μυθιστορημάτων της Λε Γκεν, στην οποία οι ιθαγενείς του πλανήτη Χάιν διέσπειραν τα κύτταρα της ζωής στο γαλαξία*.
Στα αγγλικά ο τίτλος είναι «The Dispossesed» (=εξόριστος, αποκυρηγμένος, εξορκισμένος).

[IMG]

Το μυθιστόρημα παρακολουθεί ένα φυσικομαθηματικό επιστήμονα που γεννιέται στον πλανήτη «Ανάρες» όπου η κοινωνία είναι οργανωμένη σύμφωνα με τις αναρχικές δομές. Ο πλανήτης αυτός είναι ένας δορυφόρος του πλανήτη ΙΟ και οι κάτοικοι προέρχονται από τον ΙΟ, έναν πλανήτη ο οποίος μοιάζει περίπου σαν τη Γη της εποχής του ψυχρού πολέμου με το καπιταλιστικό και το «σοσιαλιστικό» μπλοκ. Μετά από μια νικηφόρα επανάσταση των καταπιεσμένων του ΙΟ με αναρχικό πρόσημο, τους παραχωρήθηκε το «φεγγάρι» προκειμένου να εφαρμόσουν το κοινωνικό τους πείραμα.

Συνέχεια

Brexit ξεbrexit, η ηττημένη είναι η τάξη μας…


Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην αγγλία, ωστόσο, το σχέδιο «ενωμένες ευρωπαϊκές πολιτείες» βρίσκεται σε μια «ιδιαίτερη τροχιά» εξαιτίας ενός άλλου δημοψηφίσματος, ενός άλλου «όχι» (με 54%), γαλλικού. Στις 29 Μάη του 2005. Εκείνο το γαλλικό (εθνικιστικό σε μεγάλο βαθμό) «όχι» έβαλε στον πάγο την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη, το «ευρωσύνταγμα», και μαζί την δυνατότητα μιας μεθοδικής και ορθολογικής πορείας προς την πολιτική ενοποίηση της ε.ε.
Από τότε και μετά (και με την απαραίτητη ποσότητα αμνησία και ιστορικής ακρισίας) το σχέδιο «ε.ε.π.» παραδέρνει ανάμεσα σε ευρωκρατικές εθνικές αντιθέσεις, συμβιβασμούς αλλά και βυζαντινισμούς, συγκλίνοντα και αποκλείνοντα καπιταλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηρίζεται, κυρίως, από την απόλυτη (πολιτική) απουσία του πιο κρίσιμου παράγοντα: της εργατικής τάξης σ’ όλη την ευρώπη. Η τάξη μας έχει αποικιοποιηθεί από διάφορα είδη εθνικισμών και ρατσισμών, και παραμένει κομματιασμένη και ακινητοποιημένη.

Συνέχεια

Η αμαρτωλή ιστορία των Airbus A340 (2) …


Η πρώτη προσπάθεια για πώληση των τεσσάρων Α340 έγινε το 2010, από τον τότε υπουργό οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Για τέσσερα αεροσκάφη 10 μόλις ετών, τα οποία είχαν κοστίσει 800 εκατ. δολλάρια, ο Παπακωνσταντίνου προκήρυξε πλειοδοτικό διαγωνισμό με τιμή εκκίνησης 100 εκατ. δολλάρια και για τα τέσσερα αλλά η αγορά εκτίμησε το ποσό ως υπερβολικό και δεν εμφανίστηκε κανείς ενδιαφερόμενος.

Για να μην αδικούμε τον Παπακωνσταντίνου, πρέπει να σημειώσουμε ότι το ποσό που ζήτησε δεν ήταν αυθαίρετο. Το 2009, επί κυβερνήσεως Καραμανλή, είχε εμφανιστεί μια πολιτειακή εταιρεία, η Cirrus, η οποία είχε προσφέρει 95 εκατ. δολλάρια αλλά η υπόθεση δεν προχώρησε. Την επόμενη χρονιά, ο τότε αρχηγός ΓΕΑ αντιπτέραρχος Βασίλης Κλόκοζας είχε μεσολαβήσει για την πώληση (με τα ίδια πάνω-κάτω λεφτά) των τεσσάρων αεροσκαφών στις ΗΠΑ αλλά ούτε κι αυτη η προσπάθεια τελεσφόρησε. Εμφανίστηκε και κάποια Sawa Air από τα Εμιράτα αλλά ο χρηματοοικονομικός σύμβουλος (η Lazard) την έκρινε αναξιόπιστη.

Airbus A340-313 «Ολυμπία»: Το ένα από τα δυο διαμάντια της Ολυμπιακής που πήρε τελικά η Apollo
για να τα κομματιάσει και να κρατήσει τους κινητήρες τους και ορισμένα μέρη. Το άλλο ήταν το «Δελφοί».

Συνέχεια

Ανάγκα και οι θνητοί πείθονται…


ανάγκα

Μίλα μου για ανάγκες, μη ντρέπεσαι. Για ανάγκες που έχουμε «όλοι», για ανάγκες χάρτινες, για ανάγκες κίβδηλες, για της Γριάς Τέφρας τις ανάγκες. Ξέρεις εσύ. Ναι, έχεις δίκιο, πως είναι δυνατόν να κυκλοφορείς με τα πόδια, δίχως «ρόδα», δίχως σπίτι ιδιόκτητο, δίχως σαλόνι δερμάτινο, που ζεις; Θα «μάθω». Θα μεγαλώσω και θα «μάθω», μείνε ήσυχος. Αργά ή γρήγορα όλοι πρέπει να «μάθουμε». Αλλιώς… ξέρω, ξέρω, σου φορούν το ακάνθινο στέμμα του απόκληρου και καλά σου ξεμπερδέματα. Υπάρχουν τόσα «χρήσιμα» πράγματα να αγοράσεις. Δούλεψε, δούλεψε (αν βρεις, βέβαια, δουλειά), δούλεψε λίγο ακόμη και θα γίνουν (;) δικά σου. Πίσω από την επίπεδη οθόνη σου κρύβεται ο φόβος, στα καινούρια σου «μοδάτα» έπιπλα κρύβεται ο φόβος. Γιατί ο Δυτικός Πολιτισμός κατασκευάζει «ανάγκες» κι εσύ «οφείλεις» να τις χρειάζεσαι, να μη μπορείς δίχως αυτές.

Συνέχεια