η νέα επικοινωνία…


Σταγόνες ήλιου

Τελικά σ’ αυτόν τον αποξενωμένο τόπο, όπου οι κοινωνικές σχέσεις δεν μπορούν να υπάρξουν δίχως πόνο, ούτε ν’ αναπαρασταθούν δίχως μυθοποίηση, συμβαίνει ακριβώς αυτό: οι »ειδήσεις» πάνω στα γεγονότα γίνονται γεγονότα. Οι υπεύθυνοι της κατασκευής του φαντασιακού ευνουχίζουν την πραγματική ζωή, μη μπορώντας να την μεταδώσουν. Κατασκευάζουν ψεύτικα θέλγητρα και ξόανα του φόβου για να μπορέσουν να εντυπωσιάσουν τις άθλιες πλατείες των θεατών.

Έτσι, το φιλοθέαμον κοινό της πλατείας από τη μια βομβαρδίζεται από τα σημαινόμενα των κυρίαρχων, ενώ από την άλλη οδηγείται συνειδητά στο να διοχετεύει τις συγκινήσεις του προς ψευδείς εχθρούς.

Κι αυτή λοιπόν η δεσποτική επικοινωνία της κρίσης σφίγγει το λαιμό κάθε θεατή υποχρεώνοντας τον στην απομόνωση της πολυθρόνας του και σε μια αγχωτική αντίθεση: ή να συνθλιβεί στο φαντασιακό θάμπωμα μιας παραληρηματικής ζωής ή να εκραγεί μες στις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις αναζητώντας συλλογικά τη γλώσσα μιας νέας επικοινωνίας μιας γιορτής…

Ρενάτο Κούρτσιο – Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι    ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΗΛΙΟΥ ΣΤΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

__________________________________________________________

Aπό:https://aenaikinisi.wordpress.com/2016/06/15/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1/

Η παιδεία δεν φαίνεται στις γνώσεις αλλά στη συμπεριφορά…


oldman

Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Συνέχεια

[Κουρδικό ημερολόγιο 5] “Θέλουμε ειρήνη. Αλλά δεν θα παραδοθούμε.”…


Του Peter Schaber (μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου)

Ελευθερία στα Βουνά: Επίσκεψη στο ΡΚΚ στην περιοχή Καντίλ

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, τουρκικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει επανειλημμένα ότι εκατοντάδες μαχητές έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών στην οροσειρά Καντίλ, το προπύργιο του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, του PKK. Η περιοχή του Καντίλ βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Τουρκίας, Ιράκ και Ιράν. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως αισθανθήκαμε άβολα, καθώς ο οδηγός του αυτοκινήτου μας περιηγούνταν στις γρήγορες αυτές εναλλαγές στο δρόμο για το αντάρτικο. Αλλά οι εικόνες φρίκης των βομβαρδισμών δεν είναι αρκετά ισχυρές για να τραβήξουν την προσοχή μας μακριά από το δέος που εμπνέει το τοπίο. Το όρος Καντίλ είναι μακράν η πιο όμορφη περιοχή που έχω δει ποτέ. Δύο αντάρτες μας σταματούν για λίγο, μας χαιρετούν, και μας στέλνουν στο δρόμο μας. Ανάμεσα σε κρυστάλλινα ορεινά ρυάκια, καταπράσινα δάση, και μεγαλοπρεπείς κορυφές, βλέπουμε εικόνες των Abdullah Öcalan και Sakine Cansiz.

Την στιγμή που φτάσαμε στον Heval* Zagros και τον σύντροφό του Heval D, έναν νεαρό μαχητή από το Μπακούρ, δεν μπορούσαμε πια να θυμηθούμε με τι ήμασταν φοβισμένοι. Πρώτον – και αυτό το ακούγαμε ξανά και ξανά – οι αεροπορικές επιδρομές του τουρκικού στρατού εναντίον του ΡΚΚ δεν έχουν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα· το αντάρτικο απλά ξέρει πώς να κινηθεί σε αυτό το έδαφος. Δεύτερον, η ταπεινότητα και η ηρεμία των ανθρώπων της περιοχής διώχνει μακριά κάθε φόβο.

Συνέχεια

22 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, του μεγάλου αιρετικού…


«Πού καιρός για επανάσταση! Και γιατί άλλωστε; Να διορθωθεί τι και με ποιο τρόπο; Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης, όπως είπαμε, Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι, που προκύπτουν από μια επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες. Η καταπίεση ευνοεί την αντίσταση και την ψυχική υγεία. Η επιτυχία και η επικράτηση κάνει ν’ αναβιώσει η εγωπάθεια, ο απολυταρχισμός, ο συγκεντρωτισμός και η απανθρωπιά.

Η αντίσταση ξαναγεννά. Η Εξουσία φθείρει, καταστρέφει τα ζωογόνα κύτταρα του ανθρώπου. Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν’ αντέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.

Συνέχεια

Ο φερετζές των δημοψηφισμάτων…


Άκουγα την κυβερνητική εκπρόσωπο να λέει ότι η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του συντάγματος υπάρχει ενδεχόμενο να τεθεί υπό λαϊκή έγκριση μέσω δημοψηφίσματος και δεν πίστευα στ’ αφτιά μου. Τί κακό ειν’ τούτο με τα δημοψηφίσματα, καλέ; Τα κάναμε μόδα πέρυσι και θα μας γίνουν συνήθεια; Όχι τίποτ’ άλλο αλλά τούτο εδώ με το σύνταγμα μου θυμίζει το δημοψήφισμα που είχε κάνει η χούντα για τον ίδιο λόγο.

Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή: δεν πιστεύω στα δημοψηφίσματα. Για να παραφράσω τον γνωστό αφορισμό, πιστεύω πως αν τα δημοψηφίσματα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα είχαν καταργηθεί. Ο μόνος λόγος για τον οποίο γίνονται είναι για να χρησιμοποιούνται ως δημοκρατικός φερετζές μιας βαθειά αντιδημοκρατικής εξουσίας. Ουσιαστικά, δηλαδή, μετατρέπονται από την εξουσία σε μέσο μεταφοράς των ευθυνών που προκύπτουν από τις επιλογές της, στους πολίτες.

Συνέχεια

Για το Βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου – #Brexit και #Bremain…


Γράφουν οι Μιχάλης Θεοδοσιάδης και Σοφία Ζήση
Νέα έκδοση άρθρου που αρχικά δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, εμπλουτισμένο με σημειώσεις για το Ελληνόφωνο κοινό.

Καθώς η 23η Ιουνίου πλησιάζει (ημέρα που οι Βρετανοί πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν για την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση), το δίλημμα του δημοψηφίσματος περιστρέφεται γύρω από την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε σχέση με την εθνική κυριαρχία, με τα δύο στρατόπεδα να εμφανίζονται ανεπαρκώς πειστικά. Για όσους/ες η αλλαγή του πολιτικού παραδείγματος αποσκοπεί στον πολιτικό ρεπουμπλικανισμό με κατεύθυνση προς την άμεση δημοκρατία, τόσο ο εθνικισμός όσο και ο ευρωπαϊσμός/παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να απορρίπτονται ως εναλλακτικές στα αδιέξοδα του σύγχρονου πολιτικού και οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Τα σημεία της κριτικής μας, σε σχέση με τις διαθέσιμες επιλογές, συζητούνται παρακάτω.

Τα λανθασμένα ερωτήματα της «αποχώρησης» (Brexit).

Παρότι θεωρούμε την αποχώρηση προτιμότερη επιλογή, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της καμπάνιας υπέρ της εξόδου είναι πως η ίδια εγκλωβίζεται σε ένα αφήγημα εθνικιστικού ελιτισμού. Μεγάλο ποσοστό των υποστηρικτών της αποχώρησης δεν ενδιαφέρονται για μια ανεξαρτησία που θα δημιουργήσει ένα πολιτικό χώρο ώστε οι πολίτες να σκέφτονται, να ενεργούν και να διαδίδουν τις ιδέες τους για την κοινωνία εντός της οποίας θέλουν να ζουν.

Συνέχεια