Θα πέσουν κι άλλο οι μισθοί;


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας

Τι θα συμβεί στους μισθούς από το φθινόπωρο και μετά λόγω του Τρίτου Μνημονίου, γνωστού και ως Καλό Μνημόνιο Τσίπρα; Θα υπάρξει περαιτέρω μείωση; Θα καταργηθεί ο 13ος και ο 14ος; Θα απαλειφθούν οι τριετίες; Η επίσημη θέση της κυβέρνησης δεν είναι ακόμη γνωστή. Αλλά η λογική του νέου μνημονίου είναι πεντακάθαρη, όπως θα δούμε παρακάτω. Σε τελική ανάλυση θα δεσμεύσει την κυβέρνηση, ότι κι αν λένε οι υπουργοί της και ο πρωθυπουργός.

Οι πρώην αντιμνημονιακοί μαχητές του ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους λέγοντας ότι πρόκειται για «τεχνητές ειδήσεις» της «διαπλοκής». Είναι περιττό να ειπωθεί ότι οι πλέον ανάλγητοι μνημονιακοί χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το κακό που βρήκε τους εργαζόμενους. Θυμήθηκαν ξαφνικά ότι στην Ελλάδα υπάρχουν μύριοι άνεργοι και σκληρή φτώχεια, ότι οι φόροι είναι ασφυκτικοί, ότι πλήττεται η εθνική κυριαρχία, κλπ. Για όλα βέβαια φταίει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όχι η πολιτική της πλήρους υποταγής με στόχο την παραμονή στο ευρώ. Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ανθρώπους που επί έξι χρόνια αδιαφορούν για το βιοτικό επίπεδο του λαού και τα κυριαρχικά του δικαιώματα;

Η πραγματική ντροπή ανήκει όμως στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλουν να περισώσουν κάποια αξιοπρέπεια, τουλάχιστον ας σιωπήσουν.

Συνέχεια

Πρωινή βόλτα στην Κνωσό…


Από την Pen Tri

 

DSC_0406

Συνέχεια

Ρουμπλιόφ… με «άρωμα» φυσικού αερίου! …


Ούτε η έκθεση ενός αριστουργήματος δεν γίνεται πια χωρίς «χορηγούς»…

ρουμπλιοφ-βυζαντινο

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Σιγά μην «γλίτωνε» ο Αντρέι Ρουμπλιόφ, αυτός ο συγκλονιστικός αγιογράφος των ύστερων χρόνων του ρωσικού Μεσαίωνα, από τις «ευγενικές» – αλίμονο! – «χορηγίες» του κεφαλαίου…

Η εικόνα της «Ανάληψης», ένα από τα σημαντικότερα έργα του, που χρονολογείται στα 1408, ταξίδεψε από την διάσημη Πινακοθήκη Τρετιακόφ της Μόσχας, στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας και θα εκτίθεται από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2016.

Οπως ενημερώνει το Μουσείο, πρόκειται για πρόδρομο έργο των εκθέσεων με έργα από την Πινακοθήκη Τρετιακόφ  και το Μουσείο Ερμιτάζ που θα ακολουθήσουν στο Βυζαντινό Μουσείο, στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του αφιερωματικού έτους  «Ρωσία-Ελλάδα 2016».

Στον καπιταλισμό όμως, τα πάντα, πολύ περισσότερο η έκθεση ενός καλλιτεχνικού αριστουργήματος, δεν αποτελούν παρά μια ακόμη επιχειρηματική «ευκαιρία». Ετσι, το Μουσείο πληροφορεί, ότι η έκθεση της εικόνας χρηματοδοτήθηκε αλλά και «συνδιοργανώθηκε»(!) από την Prometheus Gas, εταιρία του γιγάντιου ρωσικού ενεργειακού μονοπωλίου της Gazprom και του Ομίλου Κοπελούζου!

ρουμπλιοφ1

Ετσι εννοούνται τα «βαρύγδουπα» ιδεολογήματα περί «πολιτιστικής διπλωματίας»: Η ένταξη του πολιτισμού στο «κάδρο» των επιχειρηματικών, διακρατικών «deals».

Εκεί οδηγεί η συνεχώς επιταχυνόμενη διαδικασία μετατροπής των μουσείων σε επιχειρήσεις, οι οποίες θα πρέπει να λειτουργούν με όρους καπιταλιστικής «αγοράς» αν θέλουν να επιβιώσουν. Διαδικασία η οποία αποτελεί στρατηγικό στόχο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στο πλαίσιο της πλήρους εμπορευματοποίησης του πολιτισμού. Με τις κυβερνήσεις – και τις εγχώριες φυσικά – να κάνουν «σημαία» την «πολιτιστική χορηγία», η οποία είναι το δημοφιλέστερο «εργαλείο» για την συνειδητή αποχώρηση του κράτους από την πολιτιστική διαχείριση και την παράδοσή της απευθείας στους καπιταλιστές.

Από αυτή την άποψη, τα λόγια του κινηματογραφικού Αντρέι Ρουμπλιόφ στο ομότιτλο αριστούργημα του Ταρκόφσκι, φαντάζουν ανατριχιαστικά επίκαιρα: «Ο Ιούδας πούλησε τον Χριστό, αλλά θυμήσου, ποιος τον αγόρασε; Οι αρχιερείς. Γιατί την αλήθεια φοβόντουσαν.

Φοβόντουσαν ότι ο λαός θα έπαυε να είναι κάτω από την εξουσία τους»*…


* Σειρά «Σενάρια»: Αντρέι Κοντσαλόφσκι – Αντρέι Ταρκόφσκι, «Αντρέι Ρουμπλιόφ», έκδοση της Ενωσης Εργαζομένων Κινηματογραφίας της ΕΣΣΔ, Μόσχα, 1964.

_____________________________________________________________

Από:

http://www.toperiodiko.gr/%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%86-%CE%BC%CE%B5-%CE%AC%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85/#.V1fu2VSLT3A

Deutsche Bank: απορίες δίχως απαντήσεις…


Στην αρχή ήταν μια ειδησούλα στα ψιλά των οικονομικών εφημερίδων που τράβηξε την προσοχή μου, κάπου στις αρχές της χρονιάς. Η ειδησούλα έλεγε ότι τα ασφάλιστρα κινδύνου (cds) της Deutsche Bank έφτασαν το 4,4%. Καθώς δεν με λες και ειδικό επί των cds, δεν κατάλαβα αμέσως τι σήμαινε αυτό το νουμεράκι. Όμως, εκείνο το «έφτασαν» με έβαλε σε σκέψη: έφτασαν… ξεκινώντας από πού;Λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο ήταν αρκετό για να αποκαλύψει ότι ενάμισυ μήνα νωρίτερα τα cds της τράπεζας κόστιζαν 1,9% του ασφαλιζόμενου κινδύνου. Δηλαδή, αύξηση στα ασφάλιστρα 2,5% σε ενάμισυ μήνα; Εντυπωσιακό!

Ο καιρός πέρασε και είχα ξεχάσει την ειδησούλα, ώσπου στα τέλη Μαΐου έσκασε μια άλλη είδηση, με πιο μεγάλα γράμματα αυτή την φορά: η Moody’s υποβάθμισε (για δεύτερη φορά μέσα στο 2016) την Deutsche Bank στο επίπεδο Baa2. Μια ματιά στον παρακάτω πίνακα πιστοποιεί ότι η Moody’s τοποθετεί την γερμανική τράπεζα δυο σκαλιά πάνω από εκεί όπου αρχίζουν τα σκουπίδια:

Οι κλίμακες των τριών οίκων αξιολόγησης. Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στο Caa1, B και Β- αντίστοιχα.
Η Κύπρος, λίγο πριν μπει στο μνημόνιο, βρισκόταν στο Α2, Α- και Α-.

Συνέχεια

Εδώ παπάς, εκεί παπάς… κι ο παπατζής χορεύει…


Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Πριν από αρκετά χρόνια, όταν ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια στην Πάντειο, αποφάσισα να παρακολουθήσω την πρώτη, για εκείνο το ακαδημαϊκό έτος, συνάντηση των κομματικών νεολαιών.
Το θέαμα ήταν εντελώς εμετικό· μια και οι φιγούρες των νεαρών, επίδοξων δικτατορίσκων, οι οποίοι σκυλοτρώγονταν μεταξύ τους, ήταν μάλλον κωμικοτραγικές.

Έκτοτε, εξυπακούεται ότι δε με «ξαναματαείδαν» ούτε ζωγραφιστή (άλλωστε, η έννοια του αγωνιστή είναι μάλλον παρωχημένη· κάποιοι είναι αγωνιστές στη δική τους σκληρή καθημερινότητα, ενώ άλλοι λογαριάζονται ως αγωνιστές, επειδή αγωνίζονται-παρλάρουν εκ του ασφαλούς).


Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στη σημερινή διαδικτυακή πραγματικότητα· την πραγματικότητα την οποίαν κάποιοι έχουν πάρει «πολύ σοβαρά»· και στο πλαίσιο του υπέρτατου «λαϊκού αγώνα» (εδώ γελάμε), έχουν μετατρέψει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε κομματικά γραφεία τύπου· και τους εαυτούς τους σε εκπροσώπους πολιτικών προσώπων.

Οι λόγοι, εξαιτίας των οποίων κανείς επιλέγει να κάνει επαναλαμβανόμενες – και μάλιστα σε ημερήσια βάση – αναρτήσεις υπεράσπισης πολιτικών προσώπων και των αποφάσεων αυτών, ΔΕ με αφορούν· πόσο μάλλον, όταν καταφεύγει σε εκφράσεις του τύπου: «ανεγκέφαλοι», «τρόμπες», «κατίνες» κτλ., προκειμένου να χαρακτηρίσει εκ των προτέρων όποιον τολμήσει να εκθέσει διαφορετική οπτική.

Αναμφίβολα, η χρήση «κοσμητικών επιθέτων» είναι χρήσιμη σε ανθρώπους οι οποίοι επιλέγουν το «δημοκρατικό» δρόμο της υπεροπτικής επιθετικότητας, κάθε φορά που επιχειρούν να ισχυροποιήσουν την όποια θέση τους και να αποδυναμώσουν τη θέση του υποψηφίου συνομιλητή.


Είναι αυτονόητο ότι δεν πρόκειται να παρ-ακολουθήσω κανένα «τοίχο», για τον οποίον έχω διαπιστώσει ότι λειτουργεί συστηματικά κατ’ αυτόν τον τρόπο· αφενός μεν, γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος και η ζωή μικρή, ώστε να χτυπά σε βαρετούς τοίχους· αφετέρου δε, διότι, πολλάκις, «η αίθουσα του θρόνου» δε διαφέρει σε τίποτα από τα «πολιτικά-εργολαβικά καφενεία».

ΥΓ. «Αγάπη μόνο» και ψηλά το καρυοφύλλι στον «καλό κἀγαθό» αγώνα• όπως είχε πει ο Καρούζος:

«Θὰ περάσουν ἀπο πάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ,
στὸ τέλος τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.»

… και ο πρώτος στίχος φαίνεται να επιβεβαιώνεται.

Μην σπρώχνεσθε! …


Φύλακας σκληρός και αποφασισμένος «απέναντι σε όποιον επιχειρήσει να πλήξει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής ναυτιλίας» δήλωσε ο Μητσοτάκης junior. Στα εγκαίνια του εφοπλιστικού meeting «Ποσειδώνια 2016», που δεν είναι η γιορτή του Ποσειδώνα όπως βγαίνει απ’ την θάλασσα.
Δεν αμφιβάλαμε για την δεξιά και την ακροδεξιά αποφασιστικότητα στο πλευρό των εθνικών καραβοκύρηδων. Μόνο που σαν αντιπολιτευόμενος ο junior έρχεται δεύτερος. Όχι κακό· αλλά δεύτερος. Αφού, όπως τονίζει η καθ’ ύλην αρμόδια «ναυτεμπορική» (σε ρεπορτάζ για τα ίδια «Ποσειδώνια»): … Πάντως ο ελληνικός εφοπλισμός έχει «σύμμαχο» [τα εισαγωγικά στο πρωτότυπο…] σε αυτή την προσπάθεια την ελληνική πολιτεία, η οποία με την απάντησή της στην Ε.Ε. αντέκρουσε γραμμή προς γραμμή όλες τις αιτιάσεις σχετικά με το φορολογικό καθεστώς…
«Όταν μιλάμε για εθνική καπιταλιστική ενότητα, την εννοούμε» θα μπορούσε να προσθέσει ο junior. Κι αν έχετε απορίες, είναι και φαίνονται.

_____________________________________________________________

Από:

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η γενική απεργία στην Αγγλία το 1926…


“Eίναι μια σύγκρουση που, αν φτάσει μέχρι τις τελικές της συνέπειες, μπορεί να καταλήξει μόνο είτε στην ανατροπή της κοινοβουλευτικής κυβέρνησης, είτε στην κατηγορηματική της νίκη”
Oυίνστον Tσώρτσιλ, υπουργός Oικονομικών της κυβέρνησης των Tόρηδων

“Ποτέ δεν θα ευνοούσα μια πρόκληση στο σύνταγμα, ο Θεός να βάλει το χέρι του αν χάσει η κυβέρνηση”
Tζίμυ Tόμας, βουλευτής του εργατικού κόμμματος και γραμματέας της Eθνικής Ένωσης Σιδηροδρομικών

“Δεν έχει ξαναγίνει! Aν αυτοί οι τύποι οι ηγέτες μας… δεν μας πουλήσουν, σε μια βδομάδα θα έχουμε κάνει τους καπιταλιστές να σέρνονται με την κοιλιά στο χώμα. Mάγκα, αυτό είναι η επανάσταση!”
Λόγια απεργού (αναφέρονται στο “Left Turn” του Tζον Πάτον)

Στο μεγαλύτερο ξεδίπλωμα της δύναμής της στην ιστορία της η βρετανική εργατική τάξη προχώρησε στην Γενική Aπεργία το 1926. Ήταν ένας σεισμός που κτύπησε τα θεμέλια του βρετανικού καπιταλισμού. Για 9 ημέρες, από τις 3 Mάη, ούτε ένας τροχός δεν γύρισε, ούτε ένα φως δεν άναψε χωρίς την έγκριση της εργατικής τάξης σε όλη τη χώρα. Mια τέτοια στιγμή, με τέτοια δύναμη, σίγουρα θα ήταν εφικτό να μετασχηματιστεί η κοινωνία. Tί έγινε και η ιστορία κατέληξε σε ήττα;

Hγενική απεργία του 1926 δεν έπεσε από τον ουρανό. Στη διάρκεια του A Παγκοσμίου πολέμου οι ανθρακωρύχοι μαζί με τους εργάτες των σιδηροδρόμων και των λιμανιών, είχαν δημιουργήσει την “τριπλή συμμαχία”, που αγκάλιαζε 1,5 εκατομύριο εργάτες. Στην κορύφωση της μαχητικότητας των ταξικών αγώνων το 1919 μόνο χάρη στις λαθροχειρίες της κυβέρνησης και στις ταλαντεύσεις των ηγετών αυτών των συνδικάτων αποτράπηκε μετωπική σύγκρουση. Tο καλοκαίρι του 1920 οι ηγέτες του εργατικού κόμματος και της TUC (ένωση συνδικάτων) για πρώτη φορά χρησιμοποίησαν την απειλή της γενικής απεργίας, εναντίον οποιασδήποτε εμπλοκής της Bρετανίας σε βάρος του νέου εργατικού κράτους της Pωσίας. Mήνες αργότερα, το 1921, η αντιπαράθεση κυβέρνησης εργατών άρχισε πάλι να οξύνεται όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει τον έλεγχο των ορυχείων. Oι ιδιοκτήτες των ορυχείων αμέσως ανακοίνωσαν δραστικές μειώσεις μισθών. H Oμοσπονδία Aνθρακωρύχων απέρριψε οποιαδήποτε τέτοια προοπτική και προχώρησε σε απεργία στις 31 Mαρτίου.

Συνέχεια