Το θέατρο της «αντίστασης…


Sarajevo

Το ότι στο επερχόμενο πακέτο της επόμενης «αξιολόγησης» υπάρχουν κυβερνητικές δεσμεύσεις για αλλαγές που αφορούν την εργασία (το λέμε γενικά) είναι γνωστό. Ωστόσο οι πρώιμες «δημοσιογραφικές αποκαλύψεις» για το «τι ζητούν οι καταραμένοι» (δανειστές) είναι διπλά αποπροσανατολιστικές.
Ο ένας αποπροσανατολισμός αφορά το τι ζητάει ποιος. Το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων – για – αλλαγές προέρχεται απ’ τα ντόπια αφεντικά, και είναι οι ίδιες (απαιτήσεις) απ’ την δεκαετία του ’90. Όλες οι αλλαγές (υπέρ της συστηματικότερης υποτίμησης του μεγαλύτερου μέρους της τάξης μας) που έχουν γίνει την τελευταία 20ετία, συμπεριλαμβανομένης της ρατσιστικής θεσμοθέτησης μικρότερων μισθών για τους κάτω των 25 χρονών (Ιούνης 2010), της καθιέρωσης απλήρωτης εργασίας για δήθεν «μαθητεία» (2010), της κυβερνητικής μείωσης του βασικού μισθού κατά 25% και 35% (Φεβρουάριος 2012) και της ουσιαστικής κατάργησης των κλαδικών συμβάσεων και της γενικής συλλογικής (Φεβρουάριος 2012) ήταν όνειρα και ζητούμενα απ’ τα ντόπια αφεντικά. Για πολλά χρόνια. Κανένας καταραμένος δανειστής δεν κέρδισε ούτε σεντς απ’ αυτά.

Ο δεύτερος αποπροσανατολισμός αφορά τον ρόλο της κυβέρνησης (της τωρινής όπως και των προηγούμενων). Οι πολιτικές βιτρίνες, η μία μετά την άλλη, εμφανίζουν εαυτούς ότι «αντιστέκονται υπέρ αδυνάτων». Οι μόνες πραγματικές και αποτελεσματικές «αντιστάσεις» τους αφορούν, φυσικά, την υπεράσπιση των συμφερόντων της ανώτερης αλλά, σε κρίσιμα σημεία, και της μεσαίας / μικρομεσαίας τάξης.
Σε ότι αφορά τα εργατικά συμφέροντα, το παραμύθι της κυβερνητικής «αντίστασης» (απέναντι στις «απαιτήσεις των δανειστών»…) περιλαμβάνει την προκαταβολική διαρροή διάφορων τερατολογιών για το τι ζητάνε αυτοί οι παλιάνθρωποι (και όχι, φυσικά, τα ντόπια αφεντικά, όπως είναι η πραγματικότητα). Έτσι, ύστερα, η κυβέρνηση (το ίδιο αυτή όπως και οι προηγούμενες) μπορεί να πουλήσει το μελόδραμα ότι«προσπάθησε», ότι «έκανε ότι ήταν δυνατό» και ότι, τελικά, «έσωσε και κάποια πράγματα».
Αν δεν μπορείς να ξυστείς μόνος σου μην περιμένεις να σε ξύσει άλλος λέει μια παλιά παροιμία. Enough με τα παραμύθια της δήθεν «γερμανικής κατοχής», enough και με τα παρεπόμενα παραμύθια των κυβερνήσεων «που προτάσσουν τα στήθη τους στην επέλαση των βαρβάρων». Ο εχθρός μας είναι εδώ.

Κι αν δειλιάζουμε να τον πολεμήσουμε άμεσα και κατευθείαν, σαν τάξη εναντίον τάξης, μην περιμένουμε να μας σώσουν άλλοι.
Το αντίθετο θα κάνουν αυτοί οι όποιοι «άλλοι». Θα μας ξεγελάσουν, θα μας κοιμίσουν. Και ξανά μοιρολατρεία.


Από:

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s