Περί γνησιότητας και πλαστότητας…


Τεύχος 106 - Μάης 2016

Περί γνησιότητας και πλαστότητας 1.

Η καινούργια ιδιοτελής ιδέα της φαιορόζ κυβέρνησης να δώσει μια ακόμα ευκαιρία σε όσους / όσες χώθηκαν στη ζεστή αγκαλιά της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας (προφανώς οι έρευνες δεν αφορούν τον ιδιωτικό τομέα, πώς άλλωστε;…) με πλαστά πτυχία, δίνει μια πρώτης τάξης ευκαιρία για δημιουργικό στοχασμό πάνω στο θέμα: τι είναι γνήσιο; τι είναι πλαστό;
Είναι ο καθένας / η καθεμιά ελεύθερος / η να σκεφτεί το θέμα. Και, για να μην νομίζουν οι κακοπροαίρετοι ότι κάνουμε διδακτορικό φιλοσοφίας, θα πρέπει να συνυπολογιστούν και τα εξής: θα με χειρουργήσει «γιατρός» με πλαστό πτυχίο καρδιοχειρούργου; Θα ταξιδέψω αεροπορικά με πιλότο που έχει πλαστό πτυχίο;
(Ω ναι! Ας τους δώσω μια δεύτερη ευκαιρία…)

Περί γνησιότητας και πλαστότητας 2

Όμως, απ’ την άλλη μεριά, η ιδέα ότι «κατάλληλος για…» είναι όποιος διαθέτει ένα επικυρωμένο απ’ τις αρμόδιες αρχές πιστοποιητικό ικανοτήτων, πάσχει από πολλές μεριές. Είναι γνωστό στα μέρη μας, για παράδειγμα, ότι στις «χρυσές εποχές» πάμπολλα (άγνωστος ο αριθμός) διπλώματα οδήγησης διανέμονταν κατ’ οίκον με κούριερ, χωρίς ο «νέος οδηγός» να έχει περάσει καν και καν τις (full oil) εξετάσεις. Απλά πλήρωνε μαζεμένο το ποσό, απ’ την αρχή.

Όλα τα διπλώματα οδήγησης στην ελλάδα θεωρούνται valid, ανεξάρτητα απ’ το πως αποκτήθηκαν. Απ’ τις αρχές, τις ασφαλιστικές, τα δικαστήρια, κλπ. Στα τροχαία ατυχήματα, λοιπόν, εκείνοι / ες που πράγματι πήραν με τον ιδρώτα τους το πιστοποιητικό ικανότητας οδήγησης, σε τι ποσοστό υπεύθυνων αναλογούν σε σχέση με τους άλλους, που πήραν το δίπλωμα μαζί με τον πρωϊνό καφέ τους; Άγνωστο φυσικά. Έχουμε όμως την υποψία ότι η γνησιότητα του διπλώματος οδήγησης δεν σε κάνει οδηγό – που – σκέφτεται – και – τους – άλλους (ούτε η πλαστότητα, άλλωστε).
Που σημαίνει: η γνησιότητα της «επικύρωσης γνώσεων» είναι διαδικαστική και μόνο. (Πράγμα που δεν θα το αντέχατε για πολλές περιπτώσεις!)

Περί γνησιότητας και πλαστότητας 3.

Το γνωστό εκπαιδευτικό σύστημα (και όλες οι προσομοιώσεις του) καθιερώθηκε στον 20ο αιώνα για να εξασφαλίζει την εγκυρότητα των γνώσεων. Κάπου στο βάθος (ή μπροστά μπροστά) υπήρχε το κράτος, σαν εγγυητής της αρτιότητας των ελεγκτών. Άρα και των αποφάσεών τους. Απ’ την στιγμή που η επικύρωση των γνώσεων (εξετάσεις καθε είδους, πτυχία κάθε είδους, κλπ) σφραγιζόταν, ήταν valid για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Είστε σίγουροι ότι εξακολουθεί να έχει νόημα αυτό; Δεν θα έπρεπε.

Περί γνησιότητας και πλαστότητας 4.

Όσο κι αν φανεί περίεργο (σ’ εσάς αλλά, απ’ την άλλη μεριά, και στα παπαγαλάκια της φαιορόζ κυβέρνησης) η ιδιοτελής ιδέα της «δεύτερης ευκαιρίας» στους πλαστογράφους πτυχίων είναι πολύ πιο νεοφιλελεύθερη απ’ τις αξιοκρατικές κραυγές της (κατ’ όνομα νεοφιλελεύθερης) αντιπολίτευσης.
Στο καινούργιο καπιταλιστικό παράδειγμα δεν έχει σημασία τι «χαρτιά» (δηλαδή επικυρώσεις, πτυχία, βεβαιώσεις, κλπ) κουβαλάει ο καθένας. Σημασία έχει τι μπορεί να κάνει. Κι αυτό συμπεραίνεται πρακτικά, με τον άμεσο έλεγχο του εργοδότη. «Λες ότι μπορείς να κάνεις το α και το β; Ωραία – κάντο. Κάτσε έξι μήνες δοκιμαστικός / η, και θα δούμε τι ψάρια πιάνεις».
Είναι κάτι που μάλλον (;) διαφεύγει απ’ την φαιορόζ κυβέρνηση (και, φυσικά, διαφεύγει απ’ όλους τους μικροαστούς οπαδούς της δήθεν – συνήθως αγορασμένης με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – γνησιότητας). Η «δεύτερη ευκαιρία» που σκέφτεται το παλάτι δεν ανήκει στο manual τελευταία ευκαιρία (δεν υπήρχε τέτοια πρόβλεψη για τους πλαστογράφους στον μοντέρνο κόσμο! – η πλαστογραφία ήταν αδίκημα με ποινικές κυρώσεις, αφού αμφισβητούσε το μονοπώλιο εγκυρότητας του κράτους και των υπηρεσιών του!) αλλά μάλλον στο manual μια ακόμα ευκαιρία του μεταμοντέρνου, liquid, δυναμικού και διαρκώς εξελισσόμενου καπιταλισμού. Όπου η πιστοποίηση (και η διατίμηση) ικανοτήτων γίνεται κατευθείαν στην αγορά. Και ξαναγίνεται, και ξαναγίνεται, και ξαναγίνεται.
Που σημαίνει: δεν μας ενδιαφέρει αν μας πούλησες πλαστό πτυχίο. Μας ενδιαφέρει τι μπορείς να κάνεις.

Περί γνησιότητας και πλαστότητας 5.

Στην εποχή του γενικευμένου copy / paste τα υπόλοιπα του προηγούμενου παραδείγματος, της «πρωτοτυπίας» για παράδειγμα, ψάχνουν να βρουν ποιοί έκαναν κλεψίτυπα διδακτορικά. Και βρίσκουν διάφορους, στα υψηλά κλιμάκια των εξουσιών. Εκεί, συνήθως, είναι ικανοί, εφόσον είναι κυνικοί από κούνια. Θεωρούνται όμως (αυτό επιβάλει η αίγλη του παλιού παραδείγματος) απατεώνες. Και καθαιρούνται. Κι αν η απάτη είναι ένα είδος πρωτοπορίας ή, ακόμα περισσότερο, κοινοτοπίας;
Είναι απλά μια μεταβατική περίοδος. Δεν υπάρχει γνησιότητα πλέον, ούτε καν στις ανθρώπινες σχέσεις. (Δεν μας αρέσει καθόλου, αλλά ξέρουμε ότι είμαστε «παλιοί». Το απολαμβάνουμε ιδιαίτερα, αλλά είμαστε εκτός μόδας..). Δεν ζητείται γνησιότητα ούτε καν στα αισθήματα. Ζητείται, μόνο, αποτελεσματικότητα. Για όσο …
Αν η φαιρόζ κυβέρνηση δεν ήταν έρμαιο του προσοδισμού, θα έκανε, μετά την «δεύτερη ευκαιρία», το μείζον και αποφασιστικό βήμα: μαζί με τις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια θα καταργούσε και τις εξαγωγικές. Τα πτυχία.
Μπορείς να αποδείξεις την αξία σου; Απόδειξέ την εδώ και τώρα! Είναι το αφεντικό που το λέει.
Αλλά (μην κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε!!!) δεν είναι μόνο το αφεντικό. Είναι, κυρίως, το πνεύμα της κυριαρχίας, ακόμα (ή μήπως κυρίως;) στην μικροκλίμακα.
Αυτό είναι το motto… Τρομακτικό, αλλά αυτό. Δεν ξέρετε τίποτα; Σίγουρα;
Αν επιμένετε ότι δεν ξέρετε τίποτα, επιδιώξτε μια βεβαίωση αθωώτητας… Γνήσια, αν μπορείτε.


Aπό:

http://sarajevomag.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s