η ανθρωπότητα…


Η Αλεξάνδρα πήρε το καμινέτο και βάλθηκε να φτιάχνει καφέ. Περιμένοντας να ζεσταθεί το νερό έβγαλε ένα δίσκο.

Άκου, είπε, κοιτάζοντας το ταβάνι αφηρημένη, ρουφώντας το τσιγάρο της.

Ακούστηκε μια έντονη και παθιασμένη μουσική.

Ξαφνικά η Αλεξάνδρα σταμάτησε τον δίσκο.

Μπα, είπε, τώρα δεν μπορώ να τον ακούσω.

Συνέχισε να ετοιμάζει τον καφέ.

Την πρώτη φορά που παίχθηκε αυτό το κομμάτι, ήταν ο ίδιος ο Μπραμς στο πιάνο. Ξέρεις τι έγινε;

Όχι.

Τον σφύριξαν.Καταλαβαίνεις τι είναι η ανθρωπότητα;

Καλά, ίσως…

Πως ίσως! αναφώνησε η Αλεξάνδρα. Μήπως και νομίζεις ότι η ανθρωπότητα δεν είναι μια σκέτη ντροπή;

όμως κι αυτός ο μουσικός είναι επίσης μέρος της ανθρωπότητας…

Άκου Μάρτιν, είπε εκείνη ενόσω έριχνε τον καφέ στα φλιτζάνια, αυτοί είναι που υποφέρουν για τους υπόλοιπους. Και οι υπόλοιποι δεν είναι παρά αυτοί που επωφελούνται, κρετίνοι και πουτάνας γιοι, κατάλαβες;

Έφερε τον καφέ.

Κάθησε στην άκρη του κρεβατιού κι έμεινε σκεπτική. Ύστερα  ξανάβαλε γιε ένα λεπτό το δίσκο:

Άκου, άκου αυτό.

Ακούστηκαν ξανά τα μέτρα του πρώτου μέρους.

Καταλαβαίνεις, Μάρτιν, πόσο χρειάστηκε να υποφέρει ο κόσμος για να γίνει τέτοια μουσική;

Ενώ έβγαζε το δίσκο, είπε:

Εξαιρετικό.

Ernesto Sabato, Περί ηρώων και τάφων

Bruce Springsteen – The River (The River Tour, Tempe 1980)

Σκεπάζοντας και ξεσκεπάζοντας γυναίκες…


«Αλλά δεν παύει να μ’ εντυπωσιάζει, σαν δείγμα της αμερικανικής υποκρισίας και αυταρέσκειας, το ότι μετά από έναν αιώνα ιεραποστολικών προσπαθειών να πειστούν οι γυναίκες να καλύπτουν το στήθος τους (νοσηρή εμμονή που επιβιώνει ακόμα σε πολλές τοπικές απαγορεύσεις του γυμνόστηθου στις παραλίες), οι Αμερικανοί σήμερα επιδίδονται με ανάλογο ζήλο στο να πείσουν τις μουσουλμάνες γυναίκες να δείχνουν τα μαλλιά τους».

Ρίτσαρντ Μπούλιετ[1]

α   σκέπασμα

Για να πούμε την αλήθεια, παρότι η κοινωνία μας θεωρεί ότι έχει λύσει το ζήτημα της γύμνιας (της έκθεσης του σώματος στο βλέμμα) καθότι «δεν έχει ταμπού», η πραγματικότητα μοιάζει αρκετά διαφορετική, όπως δείχνει κι η φράση που έβαλα σε παρένθεση. Ας μείνουμε όμως τώρα στους εξωτικούς άλλους – ή μάλλον στις εξωτικές άλλες, οι οποίες είναι πιο άλλες από τους άλλους.

Braies_14th_century

Κάποια στιγμή (κι οπωσδήποτε συνειδητά και με έμφαση στην πορεία του 19ου αιώνα), οι μοντέρνοι Ευρωπαίοι[2] πίστεψαν ότι είχαν καταχτήσει, μεταξύ πολλών άλλων, και κάτι ακόμα που έλειπε από τους προηγούμενους και από τους απέξω: μια σωματική αξιοπρέπεια, ένα αίσθημα ντροπής σε σχέση με τις σωματικές λειτουργίες και τη σεξουαλικότητα – αίσθημα που αφορούσε σαφώς και το φανέρωμα του σώματος σε ξένα μάτια.[3] Προηγουμένως, λοιπόν, μπορεί να παραχωρούσαν στον ευγενή άγριο και στην ευγενή αγρία το φυσικό δικαίωμα στη γύμνια, δηλ. τη γύμνια σαν κάτι το φυσικό, τη γύμνια σαν αθωότητα, τώρα όμως η γύμνια γινόταν ηθικό ελάττωμα, ή στην καλύτερη περίπτωση αποτέλεσμα άγνοιας και βαρβαρότητας. Επομένως το ζήτημα μπορούσε να συμπεριληφθεί κι αυτό στη mission civilisatrice – αφού ο Ευρωπαίος είχε ήδη αναλάβει αυτό το βαρύ προνόμιο, να εκπολιτίσει, θέλοντας και μη, όλους τους άλλους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έπρεπε να ντύσει, να σκεπάσει ανθρώπους, γυναίκες κυρίως, που δεν αντιλαμβάνονταν την αξία της σεμνότητας, της συστολής κλπ. και που για το λόγο αυτό η αρετή τους ήταν αμφίβολη. Κι όπως μοίραζε π.χ. σαπούνια ή βίβλους, άρχισε επίσης να μοιράζει φουστάνια και μεσοφόρια – κι όχι μόνο να τα μοιράζει αλλά και να διδάσκει, πιο συγκεκριμένα να επιβάλλει, τη χρήση τους.

Συνέχεια

A master piss of Art – 100 χρόνια DADA -Λιποταξίας Εγκώμιον (2ο Μέρος)…


«Η χαρά της καταστροφής είναι χαρά δημιουργική»

Μιχαήλ Μπακούνιν, Η Αντίδραση στη Γερμανία

 

Tο 1917 ο Duchamp έχοντας ήδη εγκατασταθεί στις Η.Π.Α. και έχοντας οριστικά εγκαταλείψει την ζωγραφική στέλνει σε μια «Έκθεση Ανεξαρτήτων» -στην επιτροπή της οποίας συμμετέχει- ως έκθεμα ένα ουρητήριο υπογεγραμμένο με το ψευδώνυμο-λογοπαίγνιο Richard Mutt και τιτλοφορούμενο «Κρήνη». Οι κριτικοί της τέχνης μας πληροφορούν ότι η κρήνη απορρίφθηκε, ο Duchamp παραιτήθηκε από την επιτροπή, και σταδιακά -αφού πραγματοποίησε ακόμα κάποια ανοσιουργήματα στο «χώρο της τέχνης»- «εγκατέλειψε κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα για να αφοσιωθεί στο σκάκι».

Ο ίδιος ο Duchamp εκείνη τη χρονιά στο νεοϋορκέζικο περιοδικό The Blind Man, που εξέδωσε μαζί με τον Man Ray, έγραφε στο «Η Υπόθεση Richard Mutt» ότι το εν λόγω κομμάτι απορρίφθηκε για δύο λόγους: «κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν ανήθικο, χυδαίο» και «άλλοι ότι ήταν αντιγραφή, ένα απλό υδραυλικό εξάρτημα». Κατηγορίες που ανασκεύαζε υποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να είναι ανήθικο εφόσον το βλέπουμε καθημερινά στις «βιτρίνες των καταστημάτων με υδραυλικά» ενώ για τη δεύτερη κατηγορία έγραφε:

Συνέχεια

Τιμή καί δόξα στόν Γιωργάκη…


Τα παιδία παίζειν

Ο κ. Τσίπρας εἶναι Ἀριστερός.

Ὥς ἐκ τούτου δέν εἶναι σωστό κάποιος νά τον χαρακτηρίσει γερμανοτσολιά ἤ προδότη.

Ἕνας τέτοιος χαρακτηρισμός θά ἦταν ἀπρέπεια γιά τον Πρῶτο Ἀριστερό πρωθυπουργό της χώρας, αλλά και ακόμα-ακόμα δεν  μπορεῖ νά ὑπάρξει κάποιος ἀπό το πολιτικό κατεστημένο ποῦ νά σηκώσει το βάρος μίας τέτοιας κατηγορίας.

Οἱ πρωταγωνιστές ἀνήκουν πιά στό ἴδιο στρατόπεδο καί μόνο τους μέλημα η πιστή ἐφαρμογή των ἐντολῶν.

Έξη χρόνια μετά την 23η Ἀπριλίου του 2010, ἦλθε η ὥρα καί γιά τον GAP νά δικαιωθεῖ, καί δέν εἶναι λίγοι ὅσοι σταμάτησαν νά ψιθυρίζουν καί ἀρχίζουν νά οὐρλιάζουν γιά αὐτό.

Ἄλλωστε ο Γιωργάκης δέν ἔκανε τίποτε περισσότερο ἀπό ὅτι ο Σαμαρᾶς, ο Βενιζέλος, η Φώφη, ο Τσίπρας  ἤ καί ἀκόμα οἵ Νέστορες της Ἀριστεράς Κουβέλης καί Δραγασάκης.

Η Ἱστορία γράφεται ἀπό τους νικητές καί σε βάθος 6ετίας ο κ. Παπανδρέου εἶναι ο ἀπόλυτος νικητής.

Κανένας δέν τόλμησε νά τον πεῖ προδότη ἀλλά καί σύντομα θά πρέπει νά σταματήσει καί ο χαρακτηρισμός του, ὡς χαζοῦ.

Ο GAP «εἶδε» πολύ πρίν ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον ποῦ ἀκριβῶς στό παγκόσμιο στερέωμα εἶναι η θέση της Ἑλλάδος καί πώς ἀκριβῶς θά πρέπει νά συμπεριφέρεται η Ἄρχουσα Τάξη στούς ὑπηκόους της.

Το Σαββατοκύριακο (21-22/ 5/16) θά ψηφιστεῖ ἀπό την Βουλή, η Χάρτα των Οικονομικών Δολοφόνων.

Είναι σίγουρο ότι κανένας «Ἀνεξάρτητος Ἕλληνας» ἢ «Ριζοσπάστης Ἀριστερός» δέν θά ἀμφισβητήσει το ἀλάθητο των 7.200 σελίδων.

Οὔτε ἕνας, ἔτσι γιά την τιμή των ὅπλων.

Ο Γιωργάκης τώρα δικαιώνεται.

http://wp.me/p1h3Tw-Pv

© HeadWaiter.


Από:

https://toufekiastoskotadi.wordpress.com/2016/05/20/%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%AF-%CE%B4%CF%8C%CE%BE%CE%B1-%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BA%CE%B7/

Δημοσιονομικό Συμβούλιο: μια πρώτη γνωριμία… με τον «αυτόματο κόφτη»…


Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολλή κουβέντα για τον περίφημο «αυτόματο κόφτη», δηλαδή για την διαδικασία που θα ακολουθείται προκειμένου να επανέλθει στις ράγες του ο προϋπολογισμός τού κράτους σε περίπτωση εκτροχιασμού του. Αυτός ο «κόφτης» δεν είναι κάτι που ακούμε τώρα για πρώτη φορά. Έχει συζητηθεί πολλές φορές κατά το παρελθόν σε υψηλά ευρωπαϊκά επίπεδα, αφού συνιστά εδώ και χρόνια απαίτηση της Γερμανίας. Και, βέβαια, ό,τι αποφασίζεται στις Βρυξέλλες δεν αργεί να φτάσει και στον τόπο μας.

Εδώ, λοιπόν, ο «κόφτης» είχε απασχολήσει την κυβέρνηση ΝΔ-ΠαΣοΚ από τα τέλη του 2013, αφού προβλεπόταν στο δεύτερο μνημόνιο. Κι επειδή αυτός ο «κόφτης» δεν δουλεύει αν δεν τον βάλει κάποιος σε λειτουργία, η τότε κυβέρνηση (καθ’ υπόδειξη και με τις ευλογίες τής τρόικας, φυσικά) φρόντισε να θεσπίσει τον διαχειριστή του: το Δημοσιονομικό Συμβούλιο. Ας δούμε, λοιπόν, τι πράγμα είναι αυτό το Δημοσιονομικό Συμβούλιο και ποιοι το αποτελούν.

2010: Ο τότε πρόεδρος του ΚΕΠΕ Παναγιώτης Κορλίρας γίνεται σαφέστατος στο CapitalTV.

Συνέχεια

η σύγχρονη αναπαραγωγή του ιστορικού ρατσισμού: αιγύπτιος στην Αίγυπτο, ιθαγενής στο Μεξικό…


(Αλεξάνδρεια) «Μια κοινωνία είναι ρατσιστική ή δεν είναι ρατσιστική», λέει ο αγαπημένος Φραντς Φανόν, που σπάζοντας τον ούτως ή άλλως παθιασμένο λόγο του κοινωνικού επιστήμονα γυρίζει την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για να αφηγηθεί το δικό του προσωπικό βίωμα καθημερινού ρατσισμού. Πώς είναι να μπαίνεις στο τρένο και να σε κοιτούν σα να ’σαι ανθρωποφάγος ή επιβήτορας του σεξ. Πώς παρά το ότι είσαι μαύρος τονίζουν ότι είσαι έξυπνος. Πώς είναι να είσαι πάντα πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ή τρίτης και τέταρτης, χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Πώς για ν’ αποκτήσεις κάποια αξία πρέπει να μιμηθείς όσο καλύτερα μπορείς τους λευκούς: τους τρόπους τους, την ομιλία τους, τη συμπεριφορά τους, τα ρούχα τους, τα σπίτια τους. Πρέπει να γίνεις πιο λευκός απ’ τους λευκούς. Και τότε βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να μη σε καταλαβαίνει κανείς: να γίνεσαι κάτι αλλόκοτο, ούτε μαύρος (καθώς δεν μπαίνεις στα στερεότυπα) ούτε λευκός.

Συνέχεια