Αγάπη μόνο…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

tremi-klei

Μυρίζω αυτό το λεπτό πυώδες λουλούδι της προσφυγιάς.

Οι τηλεοράσεις έχουν πάρει φωτιά. Τα συνεργεία και οι συνεργοί τους πλάθουν κουλουράκια ηθικής για τους ηλίθιους τηλεπότες.

Οι νεκροβάτες θεατές ανησυχούν για τα παιδιά τους και την ιδιοκτησία τους. Οι πρόσφυγες μπήκαν στα νεκροταφεία και ξηλώνουν μάρμαρα και τάφους. Οι πρόσφυγες έχουν ανοίξει μπουρδέλο στον καταυλισμό, ωρύονται οι καλοί και αξιοπρεπείς δημοσιογράφοι που ζουν στον πολιτισμένο μας κόσμο που δεν έχει μπουρδέλα και πουτάνες.

Οι πρόσφυγες διακινούν ναρκωτικά, κάνουν λαθρεμπόριο, τρώνε, πίνουν, αναπνέουν.

Μα, άθλιοι και κρυφοί κωλομπαράδες του Σκάι και των άλλων ευυπόληπτων καναλιών, οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι όπως κι εμείς. Μιαν ολόκληρη πόλη αν την ξηλώσεις και την μεταφέρεις αλλού, πάλι η ίδια πόλη θα είναι. Με τους υπαλλήλους της και τους εργάτες της. Με τους μπράβους της και με τους εμπόρους της. Με τους καλούς και τους κακούς.

Συνέχεια

ΧΑΚΕΨΤΕ ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ: ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (;)…


Χάκερ (hacker):

  • Ένα πρόσωπο που απολαμβάνει τη λεπτομερή εξερεύνηση των προγραμματιζόμενων συστημάτων και του πώς θα επεκτείνει τις δυνατότητές τους. Ως εκ τούτου, χαίρεται να έχει ιδιαίτερη κατανόηση της εσωτερικής λειτουργίας ενός συστήματος, των υπολογιστών και ειδικότερα των δικτύων υπολογιστών.
  • Κάποιος που προγραμματίζει με ενθουσιασμό (ακόμα και μανιωδώς) ή που απολαμβάνει τον προγραμματισμό και όχι μόνο τις θεωρίες σχετικά με αυτόν.
  • Ένα άτομο ικανό να εκτιμήσει την αξία του χακαρίσματος (hack value).

Κράκερ (cracker):

  • Εκείνος που παραβιάζει την ασφάλεια ενός συστήματος (ο όρος επινοήθηκε από τους hackers το 1985, ως απάντηση στη δημοσιογραφική κατάχρηση -που συμβαίνει μέχρι σήμερα- της λέξης «hacker»).

 

Αφού το διευκρινίσαμε για πολλοστή φορά, σε πείσμα όλων εκείνων που σας κάνουν τα μυαλά κιμά, ας πάμε στο προκείμενο.

Οι χάκερς είναι μια απόλυτα παρεξηγημένη κατηγορία ανθρώπων (επαγγελματιών ή μη) που, αντί να μνημονεύονται για τις ικανότητές τους και την έμφυτη αναζήτηση της γνώσης, ψέγονται κατ’ επανάληψη. Στα δελτία των ειδήσεων, σε «έγκυρες» ιστοσελίδες τεχνολογικού περιεχομένου, ακόμα και από πολιτικάντηδες που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Κατηγορούμενοι ακόμα και ως εν δυνάμει «τρομοκράτες», κυνηγιούνται ασύστολα, ιδιαίτερα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: Computer Fraud and Abuse Act (Νόμος περί Απάτης και Κατάχρησης Υπολογιστών, 1986) και Digital Millennium Copyright Act (Νόμος περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ψηφιακής Χιλιετηρίδας, 1998) είναι δύο μόνο από τα πολλά παραδείγματα που κατέστησαν τον όρο «χάκερ» συνώνυμο του «εγκληματίας», με την καταστολή να έρχεται οσονούπω μέχρι και στους routers μας.

Συνέχεια

Η Ανάδυση της Ισλαμοφοβίας στη Θέση του Αντισημιτισμού …


Γιώργος Κτενάς

Να αρχίσουμε το σημερινό άρθρο με ένα εμπειρικό αξίωμα: Δεν έπαψε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, η διεξαγωγή χαμηλής έντασης οικονομικού πολέμου προς τους φτωχούς. Και δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ η φυγή κανενός από την ασφάλεια του σπιτιού του, για να πνιγεί στο Αιγαίο ή να φυλακιστεί, αν γλιτώσει τον πνιγμό, στα Βαλκάνια, την Τουρκία ή όπου αλλού. Άρα όλοι όσοι επιδιώκουν να έρθουν στην Ευρώπη είναι οικονομικοί μετανάστες, ενός σιωπηρού οικονομικού πολέμου που έχει κυρήξει το καπιταλιστικό οικοδόμημα στη φτωχολογιά.

Το κλείσιμο των ελληνικών συνόρων δεν είναι απλώς μία προσπάθεια ελέγχου της μεταναστευτικής ροής. Αυτή είναι τεράστια και δεν περιορίζεται μόνο σε πληθυσμό που μετακινείται από τη Συρία. Πρόκειται για προσπάθεια εξαγνισμού που πηγάζει από το φαντασιακό τού οικονομικού ολοκληρωτισμού της Ευρώπης, αλλά και περιορισμού – απομόνωσης στην Ελλάδα των υποψήφιων τρομοκρατών. Μέσα από ενορχηστρωμένες ρατσιστικές και ξενοφοβικές καμπάνιες που δαιμονοποίησαν την ισλαμική θρησκεία και τους πιστούς της, συνδέθηκε το Ισλάμ με την τρομοκρατία. Με την Ευρώπη να είναι αυτοπαγιδευμένη στις αντιφάσεις και τις αφαιρέσεις της, αλλά και στην προπαγάνδα που παρήγαγε: Η ισλαμοφοβία αναδύθηκε και πήρε τη θέση του αντισημιτισμού, μέσω της πάγιας φοβικής αντίληψης της παγκόσμιας μυστικής τρομοκρατικής οργάνωσης. Πίσω από οποιοδήποτε αρνητικό γεγονός, βρίσκεται ένας κακός μουσουλμάνος. Και κατά τεκμήριο ένας καλός Ευρωπαίος ή Αμερικανός προσπαθεί να τον αποτρέψει.

Συνέχεια

Η «κρουαζιέρα» φιλελέδων στη Μακρόνησο είναι μια βαθιά προσβολή στη συλλογική μνήμη…


Κωνσταντίνα Βούλγαρη

Δεν ξέρω τι σχόλιο μπορεί να κάνει κανείς για την ατέλειωτη καφρίλα του free thinking zone και την τουρνέ στη Μακρόνησο, γιατί πραγματικά, η σκέψη, η παρουσίαση, και ο τρόπος που υπερασπίζονται την απόφασή τους, μόνο οργή μπορεί να προξενήσει…

Με μια απίστευτη πραγματικά αλαζονεία και δήθεν απολιτίκ(αλλά βαθιά αντιδραστική και επικίνδυνη) νοοτροπία, μετάλλαξαν τα ατέλειωτα βασανιστήρια και τους θανάτους των κρατουμένων σε «διχασμό», τον οποίο «γλυκαίνουν» με το θυμαρίσιο μέλι, το μενού εξορίας από εστιατόριο στην Κηφισσιά, ευχαριστίες σε ταξιδιωτικά γραφεία και λογοτεχνικές αναφορές.

12

Συνέχεια

Το ελληνικό τραύμα…


H μεταπολίτευση, δεν υπήρξε μόνον ένας «τρόπος», αλλά μάλλον ένας Τόπος όπου η Ελπίδα βρέθηκε, αναμφίβολα, στις καλύτερες στιγμές της. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων, λόγω της ραγδαίας εξέλιξης των συνθηκών ευζωίας, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι πολλοί άνθρωποι που σε άλλες εποχές θα είχαν αποδημήσει πρόωρα ή θα είχαν υποφέρει από εξοντωτικές ασθένειες, απόλαυσαν μια παραγωγική ζωή, ακόμη κι αν χρειάστηκε συχνά να διαχειριστούν μια χρόνια πάθηση. Μέσα απ’ αυτό το σχεδόν μεταπολιτευτικό-θαύμα, προκλήθηκε -ή μάλλον εδραιώθηκε- στη νεοελληνική συλλογικότητα η προμηθεϊκή πεποίθηση ότι αν ψάχναμε αρκετά βαθιά -και προφανώς ριζοσπαστικά- στο ιστορικό παρελθόν μας, θα αποφεύγαμε, τελικά, πολλά «εθνικά» και ατομικά δεινά.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ίσως, με τον ίδιο τρόπο που η επιστήμη στη Δύση, αναζητούσε τα κρυμμένα μυστικά του ανθρώπινου γονιδιώματος, προσδοκώντας να θεραπεύσει «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», κάπως έτσι κι εμείς, διερευνώντας με μια ρηξικέλευθη ματιά το ιστορικό μας παρελθόν, θα μπορούσαμε, επιτέλους, να απαλλάξουμε το κοινωνικό μας σώμα από τις γεννετήσιες-κληρονομικές ανωμαλίες του και να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή, όπου ο καθένας θα μπορούσε να είναι ο εαυτός του και στ’ αρχίδια του. Όπως στα πρώϊμα μεταπολιτευτικά χρόνια χιλιάδες Έλληνες προσέτρεξαν στα μεγάλα αστικά κέντρα για να κάνουν το χαίρι που δεν κατάφερναν στα χωριά τους, έτσι και το νέο μεταπολιτευτικό κοινωνικό σώμα θα ήταν το κατάλληλο μέρος για να βρούμε μια ζωή καλύτερη απ’ αυτήν που κληρονομήσαμε.

Ακολουθώντας το δυτικό νεωτερικό παράδειγμα, θαμπωμένοι μάλιστα από την αποτελεσματικότητα του κύρια ενάντια στη νόσο και στην αγωνία του θανάτου, υιοθετήσαμε και ως άτομα αλλά και ως κοινωνία μια «ιατρική» κουλτούρα, προσκολλημένοι στην αντίληψη του σώματος ως πηγής του πόνου, αλλά και ως τόπου της ίασης. Ακόμη και η ψυχή, θεωρήσαμε, ότι βρίσκεται μάλλον κάπου στον εγκέφαλο και οι όποιες δυσλειτουργίες της οφείλονται σε μια δυσ-χημεία που, δεν μπορεί, κάποιο σκεύασμα θα αντιμετωπίσει.

Συνέχεια