Tom’s diner…


Screen shot 2010-09-13 at 5.06.50 PM

Αυτό δεν είναι τραγούδι #749
Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Έτσι το πρωτοάκουσα, a capella (αλλά όχι και σουμπτιτουλάδο στα ισπανικά, όπως στο βίντεο). Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν – σίγουρα μετά το ’87.

Ούτε η Suzanne Vega θυμόταν πότε ακριβώς έγραψε αυτό το εκπληκτικό μουσικό διηγηματάκι (που δεν είναι καν σε μορφή κλασικών στίχων, με ρίμα και ακριβές μέτρο). Ήταν, λέει, κάπου μεταξύ 1981 και 1982, αλλά… Κάποιοι, λοιπόν, ανέλαβαν να το ανακαλύψουν, με βάση το κείμενο (όλα μέσα στο κείμενο είναι. Συνήθως). Ξεκίνησαν, λοιπόν, από το δεδομένο ότι το «Tom’s diner» είναι υπαρκτό μέρος στη Νέα Υόρκη, γωνία Μπρόντγουεϊ και 112ης οδού. Η ταμπέλα γράφει «Tom’s Restaurant», αλλά είναι diner. (Αργότερα, το μαγαζί πρωταγωνίστησε και στο «Seinfeld».)

Άρα, η εφημερίδα που διάβαζε ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, νεοϋορκέζικη. Η μέρα που περιγράφει είναι προφανώς καθημερινή, άρα η εφημερίδα δεν είναι κυριακάτικη. Σύμφωνα με τους στίχους, το πρωτοσέλιδο που διαβάζει αναφέρεται σε έναν ηθοποιό που πέθανε λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ. Μετά, προχωρά στα ωροσκόπια και στις γελοιογραφίες. Η μόνη νεοϋορκέζικη εφημερίδα που διαθέτει στο καθημερινό της φύλλο και τα δύο και είχε στο πρωτοσέλιδό της τέτοια είδηση (τον θάνατο του Ουίλιαμ Χόλντεν) ήταν η New York Post της 18ης Νοεμβρίου 1981.

Οκ, σε δουλειά να βρισκόμαστε, αλλά έχει πλάκα η φιλολογικο-ντετεκτιβική πλευρά.

Βασικά, όμως, τι ωραίο διήγημα έγραψε, η άτιμη!



Από: https://dimartblog.com/2016/05/17/toms-diner/

Tom’s diner

Ημερολόγιο δυστοπίας #3: The walking dead…


Ο βοηθός σερίφη Rick Grimes ξυπνάει στο νοσοκομείο ύστερα από πολύμηνο κόμμα. Το νοσοκομείο μοιάζει άδειο και οι δρόμοι σιωπηλοί.
Σύντομα ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν μεταμορφωθεί σε νεκροζώντανους, σε ζόμπι, σε βαδίζοντες νεκρούς (σύμφωνα με τον τίτλο).
Οι ελάχιστοι επιζώντες προσπαθούν να επιβιώσουν με οποιονδήποτε τρόπο, κυνηγημένοι, κρυπτόμενοι, συγκροτώντας μικρές ομάδες.
Οι πόλεις έχουν καταληφθεί, οι αρτηρίες έχουν εγκαταλειφθεί, οι επιζήσαντες είναι ορατοί και εκτεθειμένοι.
Ο πολιτισμός έχει καταρρεύσει. Ολόκληρη η ζωή σκύβει σε ένα τοπίο ενσαρκωμένου θανάτου και ερήμωσης.
Ο Rick Grimes θα αρχίσει να ψάχνει την οικογένειά του κυνηγημένος μέσα σε ένα ξαφνικό αμετάκλητο παρόν. Θα επισκεφτεί πόλεις και θα πολιορκηθεί από ξενιστές, θα σκοτώσει τους ήδη νεκρούς και θα κρυφτεί από τους ζωντανούς.

Συνέχεια

η πολιτική στο dna…


… Στο παρελθόν, οι πολιτικοί επιστήμονες είχαν την βεβαιότητα ότι οι κοινωνικές δυνάμεις – κι ανάμεσά τους, σαν πιο σημαντικές, οι γονείς και το άμεσο περιβάλλον στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας – επηρέαζαν έντονα το αν οι άνθρωποι θα γίνουν συντηρητικοί ή φιλελεύθεροι, και το αν θα ψηφίζουν ή/και θα έχουν οποιαδήποτε σχέση με την πολιτική ή όχι. “Σήμερα ξέρουμε ότι πιθανόν δεν είναι αυτή ολόκληρη η ιστορία” λέει ο John Jost, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης.
Ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός μελετών ενισχύουν την θέση ότι η βιολογία μπορεί να ασκεί σημαντική επιρροή στις πολιτικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές. Βιολογικοί παράγοντες όπως τα γονίδια, τα επίπεδα διάφορων ορμονών και τα συστήματα νευροδιαβιβαστών μπορεί να διαμορφώνουν εν μέρει τις πεποιθήσεις των ανθρώπων σε σχέση με πολιτικά ζητήματα όπως η κοινωνική πρόνοια, η μετανάστευση, ο γάμος ομόφυλων και ο πόλεμος. Και οι κατατοπισμένοι πολιτικοί μπορεί να επωφεληθούν απο τέτοιους “βιολογικούς μοχλούς” μέσω έξυπνων διαφημίσεων, κατάλληλα προσανατολισμένων στα πρωταρχικά αισθήματα των ψηφοφόρων.
Αρκετές απ’ αυτές τις έρευνες που συνδέουν την βιολογία με την πολιτική παραμένουν αμφιλεγόμενες. Όμως το σύνολο των πειστηρίων αυξάνει, και ίσως αλλάξει το πως ο κόσμος εννοεί τις πεποιθήσεις τις δικές του και των άλλων.

Συνέχεια

Ούτε Δημοκράτες, ούτε δικτάτορες: Αναρχικοί…


Αυτό το άρθρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό του Μαλατέστα Pensiero e Volontà το Μάιο του 1926.

Θεωρητικά «δημοκρατία» σημαίνει κυβέρνηση του λαού· κυβέρνηση από όλους για όλους με τις προσπάθειες ολονών. Σε μια δημοκρατία ο λαός πρέπει να είναι σε θέση να λέει ό,τι θέλει, να ορίζει τους εκτελεστές της βούλησής του, να παρακολουθεί τις επιδόσεις τους και να τους απομακρύνει όταν τον βολεύει.
Φυσικά αυτό προϋποθέτει ότι όλα τα άτομα που απαρτίζουν ένα λαό είναι σε θέση να σχηματίζουν γνώμη και να την εκφράζουν για όλα τα θέματα που τα ενδιαφέρουν. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας είναι πολιτικά και οικονομικά ανεξάρτητος και ως εκ τούτου κανένας, που ζει, να μην είναι υποχρεωμένος να υποβληθεί στη βούληση άλλων.

Αν υπάρχουν τάξεις και άτομα που στερούνται των μέσων παραγωγής και επομένως εξαρτώνται από τους άλλους από το μονοπώλιο πάνω στα μέσα αυτά, το λεγόμενο δημοκρατικό σύστημα δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μια υποκρισία, και μια υποκρισία που χρησιμεύει για να εξαπατά τη μάζα του λαού και να την κρατάει υπάκουα με μια εξωτερική επίδειξη εθνικής κυριαρχίας, ενώ η διακυβέρνηση των προνομιούχων και κυρίαρχων τάξεων είναι στην πραγματικότητα διασωσμένη και παγιωμένη. Τέτοια είναι η δημοκρατία και τέτοια ήταν πάντα σε μια καπιταλιστική δομή, όποια μορφή κι αν παίρνει, από συνταγματική μοναρχία μέχρι τη λεγόμενη άμεση διακυβέρνηση.

Δεν θα μπορούσε να υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν τη δημοκρατία, κυβέρνηση του λαού, σε κάτι άλλο πέρα από ένα σοσιαλιστικό καθεστώς, όταν τα μέσα παραγωγής και διαβίωσης είναι κοινωνικοποιημένα και το δικαίωμα όλων να παρεμβαίνουν στη λειτουργία των δημοσίων υποθέσεων βασίζεται και είναι εγγυημένο από την οικονομική ανεξαρτησία του κάθε ατόμου. Σε αυτή την περίπτωση θα φαινόταν ότι το δημοκρατικό σύστημα ήταν το πλέον σε θέση να εγγυηθεί τη δικαιοσύνη και την εναρμόνιση της ατομικής ανεξαρτησίας με τις βιοτικές ανάγκες της κοινωνίας. Και έτσι φαίνεται, περισσότερο ή λιγότερο καθαρά, σε εκείνους που, στην εποχή των απόλυτων μοναρχιών, πολέμησαν, υπέφεραν και πέθαναν για την ελευθερία.

Συνέχεια

Πού πήγαν τα λεφτά;…


Τις προάλλες, στο κείμενο με τίτλο «ΑΕΠ: Αυτός ο άγνωστος (1)» αναδημοσίευσα ένα γράφημα, το οποίο αποτύπωνε την συγκριτική μεταβολή του ΑΕΠ Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιταλίας κατά την περίοδο 2000-2014. Το γράφημα προερχόταν από το Ενημερωτικό Δελτίο AlfaBank 9/5/2014 και έδειχνε ότι στην οκταετία πριν το ξέσπασμα της κρίσης το ελληνικό ΑΕΠ αυξήθηκε αθροιστικά γύρω στο 33%.

Την ίδια περίοδο, σύμφωνα με την Eurostat, το χρέος της χώρας αυξήθηκε με ρυθμούς ανάλογους του ΑΕΠ, όπως δείχνει το επόμενο διάγραμμα:

Με απλά λόγια, δηλαδή, μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης (το οποίο οδήγησε σε βύθιση το ΑΕΠ και όχι μόνο στην Ελλάδα) το χρέος δείχνει να ακολουθεί την εξέλιξη του ΑΕΠ. Σε απόλυτα ποσοστά, μέσα στην κρίσιμη οκταετία που προηγήθηκε των μνημονίων, το χρέος αυξήθηκε κατά 40% περίπου, έναντι συνολικής αύξησης του ΑΕΠ κατά 33%. Δεν νομίζω οι αριθμοί αυτοί να επιτρέπουν στον οποιονδήποτε να μιλάει για εκτροχιασμό, για δημοσιονομική κατάρρευση κλπ.

Συνέχεια

4 προϋποθέσεις για την Κοινότητα που μπορεί να έρχεται…


  1. Η κομμουνιστική απόπειρα σχηματοποιείται σε κάθε ιστορική εποχή, ως προς τη μορφή της, από τη σχέση της κομμουνιστικής επιθυμίας με την παραγωγή και τη κρατική μορφή, την οποία και αντιστρατεύεται. Αν η Κομμούνα ήταν »αναρχική» σε μια εποχή φιλελεύθερης, κριτικής προς το »απολυταρχικό κράτος», διεθνοποίησης του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα, και αν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» ήταν κρατοκεντρικός και ιδιόμορφα εκμεταλλευτικός σε μια εποχή »κρατικο-μονοπωλιακού» καπιταλισμού, τότε η κομμουνιστική απόπειρα του 21ου αιώνα θα καθοριστεί ως προς τη μορφή της από τη διαλεκτική σπείρα ανάπτυξης του κεφαλαιο-κρατικού συστήματος, όπως ξεδιπλώνεται σήμερα. Θα είναι εξ αρχήςπολυεθνική, με τη βαθύτερη ιστορικά ενοποίηση οικονομικής-πολιτικής-στρατιωτικής εξουσίας, εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας, εσωτερικού-εξωτερικού εχθρού, μορφών του πολέμου (από το μακρομοριακό στρατιωτικό μέχρι το μοριακό-ψυχικό επίπεδο) που έχει υπάρξει, ενοποίηση σε μια νέα μορφή ζωής. Γιατί ακριβώς το σύγχρονο κεφαλαιο-κρατικό σύστημα είναι πάνω από όλα η εγγενώς αντιφατική και οριακή ολοκλήρωση του καπιταλισμού ως μορφής ζωής. Η νέα κομμουνιστική απόπειρα θα ενσωματώνει τα διδάγματα της αναρχικής, ρομαντικής Κομμούνας και του επιστημονικού, φαλλογοκεντρικού Κρατικού Σοσιαλισμού, σε ένα ανώτερο επίπεδο. Η τρωτή ισχύς της Κομμούνας και η συγκεντρωμένη ισχύς του Κρατικού Σοσιαλισμού έχουν ξεπεραστεί, με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό επίπεδο, από την ίδια την Ιστορία, ορίζοντας την αρχή τοποθέτησης κάθε έλλογου χειραφετητικού ερωτήματος και κάθε πραγματικού μέλλοντος.

Συνέχεια