Wikileaks – Το κράτος διώκει τους ιδεολόγους του…


Photo published for Wikileaks – Το κράτος διώκει τους ιδεολόγους του

κείμενο της ομάδας του ιστοτόπου http://junge-linke.org/

  1. Το Wikileaks έχει ως προϋπόθεση πως η αποκάλυψη κυβερνητικών και εταιρικών μυστικών αποτελεί κριτική σε αυτούς τους οργανισμούς. Το Wikileaks και το μανιφέστο του -γραμμένο από τον Τζούλιαν Ασάνζ πριν ξεκινήσει το Wikileaks τη λειτουργία του- αναφέρει πως το ενδιαφέρει η καταπολέμηση συνωμοσιών, πράξεων εν κρυπτώ μακριά από τα αδιάκριτα μάτια της κοινής γνώμης. Το Wikileaks αναζητά αυτές τις κρυμμένες ατζέντες σε αυταρχικά καθεστώτα και -ως μια τάση- σε κάποιες δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.[1] Ενάντια σε αυτές τις τάσεις, το Wikileaks δεν υποστηρίζει τη δικιά του άποψη ή πολιτική θέση, μιας και υποθέτει πως η αποκάλυψη των μυστικών όσων βρίσκονται σε θέση ισχύος είναι αρκετή ώστε να κινητοποιήσει τις καταπιεσμένες μάζες: «Τα αυταρχικά καθεστώτα προκαλούν την ανάδυση δυνάμεων που αντιστέκονται με το να προωθούν την ατομική και συλλογική θέληση για ελευθερία, αλήθεια και αυτοπραγμάτωση. Τα σχέδια που βοηθούν την αυταρχική εξουσία, όταν αποκαλυφθούν, προκαλούν αντίσταση. Ως εκ’ τούτου, αυτά τα σχέδια είναι καλά κρυμμένα από τις πετυχημένες αυταρχικές δυνάμεις.» [2] Αυτό που θέλει να πετύχει το Wikileaks είναι η αποκάλυψη αυτών των κρυμμένων σχεδίων, ώστε να προκύψει η δημοκρατική αντίσταση για ελευθερία, αλήθεια και αυτοπραγμάτωση. Σύμφωνα με το Wikileaks, αν οι λαοί δεν εξεγείρονται είναι γιατί δεν γνωρίζει για τα απαίσια σχέδια των κυβερνήσεων.

2. Το Wikileaks υποστηρίζει πως η αυταρχική εξουσία και οι αυταρχικές τάσεις εντός δημοκρατικών κυβερνήσεων έχουν ως χαρακτηριστικό τους την λειτουργία της απόκρυψης. Ωστόσο, δεν αποτελεί μυστικό πως το κέρδος είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τις εταιρείες, πως οι Η.Π.Α. και οι σύμμαχοί τους διεξάγουν αιματηρούς πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν για τα δικά τους εθνικά συμφέροντα, και πως η αμερικάνικη κυβέρνηση θεωρεί το Wikileaks εχθρό του κράτους. Αυτά τα πράγματα δεν είναι κρυφά. Αντιθέτως, έχουν ανακοινωθεί και συζητηθεί δημόσια. Το γεγονός πως ο Χόσνι Μουμπάρακ κυβέρνησε την Αίγυπτο για τριάντα χρόνια, πως η αστυνομία του βασάνισε και καταπίεσε την αντιπολίτευση χρησιμοποιώντας έναν νόμο «κράτους έκτακτης ανάγκης», πως οι Η.Π.Α. υποστήριξαν αυτή την κυβέρνηση εξαιτίας των συμφερόντων τους στην περιοχή, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με το Αιγυπτιακό καθεστώς και πως η Ευρωπαϊκή Ένωση λάτρεψε την Λιβύη του Καντάφι για τη συνεισφορά της στο να κρατιούνται οι πρόσφυγες από το να εισέρχονται στην Ευρώπη: όλα αυτά είναι δημόσια. Υπάρχουν επίσης δραστηριότητες και πολιτικές από αυταρχικά καθεστώτα όσο και από δημοκρατικές κυβερνήσεις που είναι μυστικά, όπως δολοφονίες εκτός νόμου, βασανισμοί, συλλογή πληροφοριών, εκδόσεις ανθρώπων, και κάποιες συμφωνίες με άλλα κράτη και εταιρίες. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως η εξουσία των κυβερνήσεων χαρακτηρίζεται από το τι δεν γνωρίζουν τα υποκείμενα τους. Αντιθέτως, ένα καθεστώς που βασανίζει τους εχθρούς του για να τους εκφοβίσει, θέλει να το γνωρίζουν αυτό ώστε να μην προχωρήσουν με τα σχέδια τους.

3. Το Wikileaks προτείνει πως η διαφάνεια οδηγεί στην καλή διακυβέρνηση, σε μια καλύτερη ζωή για τα υποκείμενα της. Ωστόσο, αν μια κυβέρνηση αναφέρει αληθώς πως η παρούσα χρήση χρέους απαιτεί περικοπές μεγάλης κλίμακας στις κοινωνικές παροχές, αυτό είναι διαφάνεια. Αν η κυβέρνηση των Η.Π.Α. συζητά ανοικτά την εχθρότητα της προς το WIkileaks, αυτό είναι διαφάνεια. Αν ένα κράτος κινητοποιεί τον πληθυσμό του στο να νικήσει στρατιωτικά τον κινητοποιημένο πληθυσμό ενός άλλου κράτους, αυτό είναι διαφάνεια. Η διαφάνεια από μόνιμη της δεν αποτρέπει τη ζημιά: μάλλον, η περισσότερη δυστυχία, κατασκευάζεται ανοικτά.[3]

4. Με το να χαρακτηρίζει τις «πετυχημένες αυταρχικές δυνάμεις» ως αγχωμένες να αποκρύψουν τον ίδιο τον χαρακτήρα τους -λόγω του φόβου της αντίστασης-, το Wikileaks αγνοεί τους σκοπούς της κυριαρχίας. Πριν αναρωτηθεί κάποιος πως πραγματώνεται κάτι, θα πρέπει να καθορίσει για ποιο σκοπό αυτό προορίζεται. Και τα νεοτερικά αυταρχικά κράτη, όσο και τα δημοκρατικά, απαιτούν πολλά περισσότερα από την αυτό-αναπαραγωγή τους. Μιας και μια δυνατή οικονομία είναι η βάση της ισχύος κάθε κράτους, ιδίως στον καπιταλισμό, τα υποκείμενα του κράτους δεν είναι απλά κουρασμένες μάζες αλλά χρήσιμα υλικά.[4] Τα κράτη ξοδεύουν σημαντική ενέργεια στην προώθηση των οικονομιών τους, συγκρίνουν με ζήλια τα ακαθάριστα εθνικά τους προϊόντα(Α.Ε.Π.) – η συνολική οικονομική δραστηριότητα κάθε χώρας – με αυτά άλλων κρατών, παρακολουθώντας από κοντά τις ισοτιμίες συναλλάγματος και τους δείκτες των μετοχών: συγκρίνουν την οικονομική απόδοση των πληθυσμών τους επειδή είναι η βάση της ισχύος τους. Αλλά η συμμετοχή του πληθυσμού στο μεγαλείο του κράτους δεν τελειώνει με την οικονομική δραστηριότητα του. Το κράτος θέλει τα υποκείμενα του να το διατηρούν, να συμφωνούν με τις πολιτικές του.[5] Όταν κριθεί απαραίτητο, το κράτος μπορεί ακόμα και να απαιτήσει από τον πληθυσμό του να πάει σε πόλεμο. Αυτοί οι σκοποί δεν μπορούν να επιτευχθούν με μυστικότητα, πρέπει να δημοσιευτούν.

5. Η πρακτική κριτική του Wikileaks, στις κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, οδηγείται από την εκτίμηση του για τον θεσμό της κυβέρνησης ως τέτοιο. Το Wikileaks σκοπεύει να προκαλέσει μια αντίσταση που έχει ως σκοπό «την αλλαγή της συμπεριφοράς του καθεστώτος»[6], όχι τον τερματισμό των καθεστώτων. Η προοπτική να ξεφορτωθούμε την κυριαρχία – π.χ. την συστηματική και διά της επιβολής εξουσία – και η ιδέα πως τα καθεστώτα είναι απαραίτητα μόνο εξαιτίας των συνθηκών που τα ίδια επιβάλουν, δεν υπάρχουν στις εκδόσεις ή της δράσεις του Wikileaks. Να κατηγορείται το Wikileaks πως είναι αναρχικό, και πιθανώς αντιτίθεται στις κυβερνήσεις και τις εταιρείες από θέση αρχής, είναι λάθος. Αντιθέτως, ο ακτιβισμός του Wikileaks οδηγείται από την υπόθεση πως η δημοκρατική κυβέρνηση, ως τέτοια, χρήζει υπεράσπισης και όχι κριτικής εκ θεμελίων.

6. Το WIkileaks προωθεί την δημοσίευση χωρίς επεξεργασία αδημοσίευτων δεδομένων, δίχως σχόλια, μιας και τα δεδομένα από μόνα τους θα έπρεπε να γίνουν η σπίθα της αντίστασης. Ακόμα, δεν είναι η πληροφορία – τα γεγονότα – καθεαυτή που οδηγεί τους ανθρώπους να αντισταθούν σε συγκεκριμένες πολιτικές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύεται αυτή. Η σφαγή Ιρακινών πολιτών από Αμερικάνικα στρατεύματα, ερμηνεύεται από όσους είναι ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ ως ακόμα ένας λόγος για το σταμάτημα του πολέμου. Άλλοι μπορεί να εκλάβουν το μήνυμα πως ο πόλεμος έχει άσχημες πλευρές, αλλά αυτές είναι δυστυχώς αναγκαίες, πως οι αντάρτες φταίνε μιας και κρύβονται πίσω από τους πολίτες και πως όσοι σκοτώνονται δεν θα έπρεπε να βρίσκονται έξω στους δρόμους σε εμπόλεμη ζώνη ή πως αυτοί οι «υπάνθρωποι» δεν αξίζουν κάτι καλύτερο. Τα γεγονότα προμηθεύουν μόνο το υλικό για τις ετυμηγορίες, δεν τις καθορίζουν. Αυτό είναι έτσι, ειδικά όταν τα περισσότερα από τα δεδομένα που έφτασαν στη κοινή γνώμη μέσω του Wikileaks επιβεβαίωσαν μόνο ότι ήξερε ήδη ο καθένας-μια: «Αυτή είναι μια περιγραφή του πολέμου στο Αφγανιστάν που ένα έξυπνο δεκάχρονο παιδί μπορεί να δώσει, χωρίς τη βοήθεια της διαρροής […] 90.000 εγγράφων.»[7] Όλα αυτά τα γεγονότα, που ήταν άγνωστα έως τώρα, μπορούν να δημιουργήσουν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για νέες ετυμηγορίες που μπορεί να ήταν αδύνατες χωρίς αυτά.

7. Το ιδανικό κράτος, για το Wikileaks, είναι αυτό που μετράται σύμφωνα με τις αξίες του δημοκρατικού κράτους.[8] Ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος παρουσιάζει τον εαυτό του ως υπηρέτη των υποκειμένων του και ως έκφραση της θέλησης αυτών των υποκειμένων. Εκχωρεί στα υποκείμενα του δικαιώματα και ελευθερίες, τους ζητά να εκλέξουν τους υπαλλήλους του, τους παρέχει με τη βασική υποδομή για τις οικονομικές τους δραστηριότητες και παρέχει μια κάποια κοινωνική ασφάλεια. Δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός πως το κράτος καθιερώνει τις συνθήκες που επιβάλουν στα υποκείμενα του να βασίζονται σε αυτό. Το Wikileaks συμφωνεί με αυτές τις αρχές: «Ο καλύτερος έλεγχος οδηγεί στη μείωση της κυβερνητικής διαφθοράς και σε ισχυρότερες δημοκρατικές διαδικασίες σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης, των εταιριών και άλλων οργανισμών.»[9 Με το να περιορίζει κανείς την μάχη του ενάντια στη διαφθορά της κυβέρνησης και των εταιριών, υπονοεί πως δεν είναι οι αρχές αυτών των οργανισμών που φταίνε για την δυστυχία που παρατηρούμε, αλλά η απόκλιση από αυτές.[10] Έτσι, το να πολεμά το WIkileaks τη διαφθορά δηλώνει την υποστήριξη του εξαρχής σε αυτούς τους οργανισμούς όταν θα είναι καθαροί από τη διαφθορά. Όταν το Wikileaks συμφωνεί με το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. σχετικά με την «αποτελεσματική αποκάλυψη της κυβερνητικής διαφθοράς»[11], αυτό δεν αποτελεί κάποιο ρητορικό κόλπο – θέλουν και τα δύο αποτελεσματικούς θεσμούς, τους θεσμούς της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης. Και το Wikileaks και το σύνταγμα των Η.Π.Α. μοιράζονται το ιδανικό ενός δημοκρατικού καπιταλιστικού κράτους που στηρίζει τους πολίτες του στην «αναζήτηση της ευτυχίας».

8. Ένα μέρος της δυσπιστίας του Wikileaks για τους όσους βρίσκονται στην εξουσία, είναι θεσμοποιημένο στο κράτος. Το θεσμικό πλαίσιο του κράτους αποκαλύπτει μια αξιοπρόσεκτη έλλειψη εμπιστοσύνης σε όσους νέμονται την εξουσία, αποκαλύπτει την υποψία πως κρατικοί υπάλληλοι μπορεί μυστικά (ή κλειστά) να καταχραστούν την εξουσία τους. Ο νόμος απαιτεί εκλογές σε τακτά διαστήματα εξασφαλίζοντας πως η συλλογική θέληση των ανθρώπων ανταποκρίνεται σε αυτή των πολιτικών.[12] Μερικές χώρες έχουν μέχρι και όρια στη θητεία των υψηλότερων κυβερνητικών θέσεων, ώστε να αποτραπεί η προσκόλληση ενός ατόμου στην εξουσία. Ο νόμος ορίζει την διάκριση των εξουσιών μεταξύ της κυβέρνησης, του κοινοβούλιου και των δικαστηρίων, ώστε κανένας κλάδος να μην μπορεί να συγκεντρώσει την εξουσία που του έχει ανατεθεί για σκοπούς άλλους πέρα από αυτούς που περιγράφονται για τη δουλειά του. Ο νόμος εγγυάται την ελευθερία του τύπου, του λόγου και των συναθροίσεων, επιτρέποντας έτσι στην δημοκρατική αντιπολίτευση να μιλά για τις ανησυχίες της. Επίσης, οι υποψήφιοι πρόεδροι ορκίζονται πολλές φορές να «ενδυναμώσουν τους νόμους που επιτρέπουν στους πληροφοριοδότες που εργάζονται για την κυβέρνηση να αποκαλύψουν σπατάλες, απάτες και κατάχρηση εξουσίας.»[13] Το δημοκρατικό κράτος είναι ένα κράτος δικαίου και ως τέτοιο είναι καχύποπτο με τους υπαλλήλους του που εφαρμόζουν το νομό.

9. Αυτή η θεσμοθετημένη δυσπιστία δεν υπάρχει χωρίς λόγο. Πρώτα απ΄ όλα, αυτοί οι υπάλληλοι είναι άνθρωποι που -όπως όλοι- έχουν ιδιωτικά συμφέροντα, ακόμα και αν η δουλειά τους είναι η διατήρηση της τάξης ανεξαρτήτως συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων. Αν η αστική κοινωνία είναι μια κοινωνία ανταγωνιζόμενων υποκειμένων, τότε η στρατολόγηση από αυτή την κοινωνία έχει τα ρίσκα της. Οι υπάλληλοι αυτοί μπορεί να καταχραστούν την εξουσία τους για την προώθηση της δικιά τους ατζέντας, παίρνοντας χρήματα από τρίτους ή παρακάμπτοντας το νόμο για να επωφεληθούν οι φίλοι τους.[14] Ο διαχωρισμός των εξουσιών και οι κανονισμοί στοχεύουν ενάντια σε αυτού του είδους τις παρεξηγήσεις των θέσεων εξουσίας απέναντι στους νόμους του κράτους. Επίσης, ενάντια σε αυτού του είδους τη διαφθορά θέλουν να κινητοποιήσουν πληροφοριοδότες, άνθρωποι σαν τον πρόεδρο των Η.Π.Α. .

10. Ο δεύτερος λόγος της δυσπιστίας είναι πως οι έλεγχοι και οι ισορροπίες ενός δημοκρατικού κράτους στέκονται εμπόδιο στην αποτελεσματική διακυβέρνηση. Ο περιορισμός της ισχύος μιας κυβέρνησης είναι περιορισμός στην δυνατότητα της να κάνει τη δουλειά της. Οι έλεγχοι και οι ισορροπίες είναι τυφλά απέναντι σε αυτά που προσπαθεί να προωθήσει μια κυβέρνηση, άρα μπορεί να την εμποδίζουν στο να πιέσει για πολιτικές που είναι προς το συμφέρον του έθνους. Γι’ αυτό οι πολιτικοί και άλλοι κρατικοί υπάλληλοι, που διαθέτουν τον ύψιστο θαυμασμό για τη δημοκρατία και το νόμο, πολύ συχνά τα παρακάμπτουν: Παράνομες παρακολουθήσεις, εκδόσεις ανθρώπων σε άλλα κράτη, κτλ. Αν αυτού του είδους οι παραβάσεις αντιμετωπίζονται ως παραβιάσεις των αρχών του κράτους ή όχι, δεν μπορεί να αποφασιστεί εκ των προτέρων. Αυτό εξαρτάται από την επιτυχία αυτών των πολιτικών. Η αποφυγή της καταδίκης για μια τέτοια παρέκβαση (είτε είναι για προσωπικό πλουτισμό ή για το εθνικό συμφέρον χωρίς να εφαρμόζεται ο νόμος) είναι ο λόγος που οι κρατικοί υπάλληλοι μπορεί να διαλέξουν την απόκρυψη τέτοιων ενεργειών από τη κοινή γνώμη.

11. Έτσι, η καμπάνια των Η.Π.Α. ενάντια στο Wikileaks που υποστηρίζεται από τους διεθνείς συμμάχους τους και από τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας, στοχεύει ένα σχέδιο που από τη φύση του είναι υποστηρικτικό του κράτους ως τέτοιου. Διεξάγεται από το κράτος μια καμπάνια ενάντια σε ανθρώπους που έχουν τον ύψιστο θαυμασμό για τις αρχές του. Οι άνθρωποι που έχουν ανακηρυχθεί εχθροί του κράτους οδηγούνται στις πράξεις τους εξαιτίας του θαυμασμού τους για τις αρχές που το διέπουν.

12. Η επίθεση στο WIkileaks, από την κυβέρνηση των Η.Π.Α. και άλλες κυβερνήσεις, θα μπορούσε να εκληφθεί ως λανθασμένη από τη μεριά τους: Και οι δύο μεριές φαίνονται να μοιράζονται τις ίδιες αρχές. Ωστόσο, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά στο ρόλο που παίζουν αυτές οι αρχές και για τις δύο μεριές. Για το Wikileaks και τους υποστηρικτές του, αυτές οι αρχές είναι οι πρωταρχικές και βασικές αρχές του κράτους, είναι η φύση του κράτους. Για το ίδιο το κράτος, από την άλλη, αυτές οι αρχές είναι το μέσο για την κυριαρχία του. Επειδή απλά το κράτος παρέχει υπηρεσίες στους πολίτες του δεν σημαίνει πως ο ρόλος του είναι περιορισμένος σε αυτές τις διατάξεις. Αν συνέβαινε αυτό, ούτε μπάτσοι, ούτε φυλακές, ούτε δικαστήρια θα χρειάζονταν. Μόνο και μόνο επειδή το κράτος είναι ένα κράτος αρχών και νόμων, επειδή αναζητά την υποστήριξη από τα υποκείμενα του, επειδή στοχεύει στο να χρησιμοποιήσει τα ιδιωτικά συμφέροντα των υποκειμένων του με παραγωγικό τρόπο για την δικιά του ισχύ, αυτό δε σημαίνει πως οι κανόνες του δεν στοχεύουν στη κυριαρχία και δεν απαιτούν μυστικότητα. Μπορεί ακόμα να καταστέλλει όσα συμφέροντα εναντιώνονται θεμελιωδώς στους κανόνες του. Γενικά, οριοθετεί κάθε συμφέρον των υποκειμένων του: κάποιος μπορεί να επιδιώκει τα δικά του συμφέροντα – αλλά πάντα σύμφωνα με το νόμο.[15] Για το πούμε διαφορετικά, μόνο και μόνο επειδή το κράτος καλλιεργεί κάποια νόμιμα ιδιωτικά συμφέροντα, αυτό δεν σημαίνει – σε αντίθεση με ότι πιστεύει το Wikileaks – πως ο υπέρτατος σκοπός του είναι να εγγυάται το ευ ζην των υποκειμένων του: η«καλοπροαίρετη κυριαρχία» αποτελεί αντίφαση.

13. Δευτερευόντως, η δημοσίευση των διπλωματικών επικοινωνιών και των εσωτερικών στρατιωτικών αναφορών από το Wikileaks, δεν απειλεί τις Η.Π.Α. σε διεθνές επίπεδο. Οι δημόσιες δηλώσεις από τους κρατικούς υπαλλήλους – ειδικά στη σφαίρα της διεθνούς διπλωματίας – θεωρούνται πως αποτελούν εκφράσεις της πολιτικής. Μια ανοικτή κριτική σε ένα άλλο κράτος ή στο προσωπικό του, αποτελεί προσπάθεια να καταδειχτούν τα όρια αυτού του κράτους ή να ανιχνευθούν αυτά τα όρια. Η επίσημη καταγραφή των πολεμικών αρχείων κάποιου, στοχεύει στο να στείλει μήνυμα σε εχθρούς και φίλους.[16] Με το να δημοσιεύσει τα εσωτερικά υπομνήματα των Η.Π.Α., το Wikileaks παρήγαγε πολιτική για τις Η.Π.Α., μιας και ανάγκασε την κυβέρνηση να πει πράγματα που δεν ήθελε να πει δημόσια στέλνοντας κάθε είδους μηνύματα σε άλλες κυβερνήσεις σε ολόκληρο το πλανήτη. Το θέμα εδώ δεν είναι το αν αυτές οι επικοινωνίες περιείχαν ειδήσεις, με όρους πραγματικών δηλώσεων. Το θέμα είναι πως η κυβέρνηση των Η.Π.Α. δεν ήθελε να πει αυτά τα πράγματα ανοικτά στους εχθρούς και τους φίλους της. Το Wikileaks εξανάγκασε την κυβέρνηση των Η.Π.Α. να τα πει ούτως ή άλλως. Το Wikileaks εξανάγκασε το χέρι της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής με τη δημοσίευση αυτών των υπομνημάτων. Ως αντίδραση σε αυτό, το κράτος ερμηνεύει αυτή την επίθεση ως μια θεμελιώδη αμφισβήτηση των κανόνων του – ανεξαρτήτως από τις προθέσεις του Wikileaks.

14. Η εκστρατεία των Η.Π.Α. ενάντια στο Wikileaks είναι αντιφατική. από τη μια υπάρχουν καλέσματα από μερικούς πολιτικούς για την δολοφονία του Ασάνζ ενώ η κυβέρνηση των Η.Π.Α. ψάχνει να βρει νομικά κενά ώστε να διώξει τον Ασάνζ. Ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ – ο φερόμενος ως πληροφοριοδότης που διέρρευσε τις επικοινωνίες και άλλα εσωτερικά έγγραφα – το πιο πιθανό είναι να σαπίσει στη φυλακή για πολλά χρόνια, για παραδειγματισμό όσων απειλούν το αμερικάνικο κράτος. Από την άλλη, το Wikileaks είναι ακόμα νόμιμο στις Η.Π.Α. και δεν έχει δοθεί καμιά σημασία π.χ. στους Times της Νέας Υόρκης, που συνεργάστηκαν με το Wikileaks στην δημοσίευση των διπλωματικών επικοινωνιών.[17]
Σημειώσεις

1. «Σήμερα, με αυταρχικές κυβερνήσεις να βρίσκονται στην εξουσία σε ολόκληρο τον κόσμο, τις αυταρχικές τάσεις να αυξάνονται σε δημοκρατικές κυβερνήσεις, και ολοένα και αυξανόμενη ισχύ να έχει ανατεθεί σε εταιρίες που δεν λογοδοτούν, η ανάγκη για ανοικτότητα και διαφάνεια είναι περισσότερη από ποτέ.» http://213.251.145.96/About.html

2. Το Μανιφέστο του Wikileaks, http://www.thecommentfactory.com/exclusive-the-wikileaks-manifesto-by-julian-assange-3342/

3. To Wikileaks στέκεται αντιστεκόμενο μεταξύ της απόκρυψης της πληροφορίας και της δημοσιοποίησης της: «Εξ’ ορισμού, η υπηρεσίες πληροφοριών θέλουν να αποκρύψουν πληροφορίες. Αντιθέτως, το Wikileaks, έχει δείξει πως θέλει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.» Ωστόσο, οι υπηρεσίες πληροφοριών δημοσιεύουν πληροφορίες όταν αυτό βολεύει την ατζέντα τους. Χρησιμοποιούν την πληροφορία για να φέρουν σε δύσκολη θέση ή να εκφοβίσουν ανταγωνιστικά κράτη και τις κυβερνήσεις τους. Η Κίνα δεν πρότεινε ως υποψήφιο το Wikileaks για το Νόμπελ Ειρήνης από τον θαυμασμό της για τον ιδεαλισμό του σε σχέση με τη δημοκρατία. Η Κίνα πρότεινε το WIkileaks γιατί έφερε σε δύσκολη θέση τις Η.Π.Α. και για να αναδείξει την λειτουργία του βραβείου Νόμπελ ως ενός τίτλου των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους ενάντια στους ανταγωνιστές τους.

4. Υπάρχουν όντως κάποια κράτη όπου ο πληθυσμός δεν έχει καμιά χρησιμότητα για αυτά μιας και η οικονομική τους βάση βασίζεται απλά στις εξαγωγές των πρώτων υλών τους. Σε τέτοια κράτη ο πληθυσμός κρατιέται μακριά από τις πηγές κέρδους για το κράτος. Το Σουδάν είναι, όπως και οι περισσότερες χώρες του «τρίτου κόσμου», ένα τέτοιο κράτος που περιμένει λίγα από τον πληθυσμό του και έχει λίγα να του προσφέρει, γιατί δεν μπορεί να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια αγορά τις πετυχημένες οικονομικές δυνάμεις όπως οι Η.Π.Α., η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Κίνα.

5. Τα δημοκρατικά κράτη προσκαλούν ακόμα τους πληθυσμούς τους στο να επιλέξουν τους κρατικούς υπάλληλους. Βλέπε το «Εννοείς πως πραγματικά ψηφίζετε για τις σαύρες;», διαθέσιμο στο http://www.junge-linke.org/en/you-mean-they-actually-vote-for-the-lizards

6. Το Μανιφέστο του Wikileaks

7. Βλέπε στο: http://www.spiked-online.com/index.php/site/article/9348/

8. «Το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α., στην απόφαση-ορόσημο του, εκδίκασε πως «μόνο ο ελεύθερος και χωρίς περιορισμούς τύπος, μπορεί να αποκαλύψει με αποτελεσματικότητα την απάτη στα κυβερνητικά κλιμάκια.» Συμφωνούμε. Η δημοσίευση βελτιώνει την διαφάνεια, και η διαφάνεια δημιουργεί μια καλύτερη κοινωνία για όλους τους ανθρώπους. Ο καλύτερος έλεγχος οδηγεί στην μείωση της διαφθοράς και σε δυνατότερες δημοκρατικές διαδικασίες σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας, συμπεριλαμβανόμενης και της κυβέρνησης, των εταιριών και άλλων θεσμών. Τα υγιή, ζωντανά και διερευνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης παίζουν ζωτικό ρόλο στην επίτευξη αυτών των στόχων. Είμαστε μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης.» http://213.251.145.96/About.html (η υπογράμμιση δικιά μας)

9. Βλέπε στο http://213.251.145.96/About.html

10. Ο Τζούλιαν Ασάνζ σε συνέντευξη στο “Frost over the world”,  στο Al Jazeera (21.12.2010)

11. Βλέπε στο http://213.251.145.96/About.html

12. Αυτό έχει δύο όψεις. Η ηγεσία θα πρέπει να μην παρεκκλίνει πολύ από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι θα πρέπει να κατανοούν που βρίσκονται τα εθνικά ζητήματα. Βλέπε στο «Εννοείς πως πραγματικά ψηφίζουν για τις σαύρες;» http://www.junge-linke.org/en/you-mean-they-actually-vote-for-the-lizards

13. Βλέπε στο http://change.gov/agenda/ethics_agenda/

14. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων: Αν ορισμένες πολιτικές ωφελούν κάποιους ανθρώπους περισσότερο από άλλους, αυτό δεν παραβιάζει τον σκοπό των δημοκρατικών κανόνων. Ωστόσο, αν η πολιτική είναι φτιαγμένη αποκλειστικά για το όφελος μιας συγκεκριμένης ομάδας αδιαφορώντας για το εθνικό συμφέρον, γενικά τους παραβιάζει(τους δημοκρατικούς κανόνες).

15. Βλέπε στο «Ιδιοκτησία, αποκλεισμός και κράτος» http://www.junge-linke.org/en/private-property-exclusion-and-the-state

16. Επιπροσθέτως, οι σύμμαχοι των Η.Π.Α. άρχισαν να αναρωτιούνται δημοσίως, υπό το φως των αποκαλύψεων, αν ήταν ασφαλές να μοιράζονται ευαίσθητες πληροφορίες με τους Αμερικάνους αξιωματούχους. Αυτό μπορεί να περιορίσει τη δυνατότητα των Η.Π.Α. στη συλλογή τέτοιου είδους πληροφοριών.

17. Η διαφορά στην αντιμετώπιση των Times της Νέας Υόρκης και του Wikileaks, δείχνει επίσης σε τι είδους τύπο έχει συμφέρον το κράτος. Ως ένας «τέταρτος κλάδος της κυβέρνησης» ο τύπος αποκαλύπτει αναποτελεσματικότητες και ξεκάθαρη διαφθορά. Από την άλλη, οι Times της Νέας Υόρκης επιμένουν – παρόλα τα στοιχεία για το αντίθετο – να μην αποκαλούν τις τακτικές ανακρίσεων του Αμερικάνικου στρατού «βασανισμούς», υπογραμμίζοντας τον όρκο πίστης τους στο Αμερικάνικο κράτος. Το Wikileaks, αντιθέτως, δεν περιορίζεται από τον πατριωτισμό, όταν απαιτεί την εκπλήρωση του ιδανικού του από το κράτος.

Το κείμενο “Wikileaks – The state persecutes its idealists”, αλιεύτηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον ιστότοπο libcom.org. Το πρωτότυπο κείμενο στα γερμανικά μπορεί να βρεθεί στον ιστότοπο
http://www.junge-linke.org/

___________________________________________________________
Aπό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s