Λέοναρντ Κοέν…»Χίλια φιλιά βαθιά»…


Τα πόνυ τρέχουν. Οι κοπέλες είναι νεαρές…
Οι πιθανότητες είναι εκεί για να κατανικηθούν.
Κερδίζεις για λίγο και μετά εγέγινε-
το μικρό σου κερδοπαίγνιο!
Και κλήθηκες τώρα να αναμετρηθείς
με την ακατανίκητη σου ήττα
Ζεις την ζωή σου λες και είναι αληθινή,
χίλια φιλιά βαθιά
 #
Παίζω παιχνίδια, φτιάχνομαι
Επιστρέφω στην Οδό Μπούγκι
Χάνεις το κράτημά σου και γλυστράς
στο Αριστούργημα
Και μπορεί να είχα μίλια να οδηγήσω
και υποσχέσεις να κρατήσω
Τα καταφρόνησες όλα για να μείνεις ζωντανή,
χίλια φιλιά βαθιά
 #
Και κάποτε, όταν η νύχτα είναι αργή (=ατάραχη),
oι άθλιοι και οι ίλαροι/ ο άθλιος και η ίλαρη
μαζεύουμε τις καρδιές μας και πάμε
χίλια φιλιά βαθιά
 #
Περιορισμένοι στη συνουσία, πιέσαμε (τα σώματά μας) ενάντια
στα όρια της θάλασσας
Είδα να μην υπάρχουν πια ωκεανοί
για οδοκαθαριστές σαν εμένα
Τα κατάφερα (να φτάσω) στην μποροστινή αποβάθρα
Ευλόγησα ότι απέμεινε από το στόλο μας
και έπειτα συμφώνησα να καταστραφώ
Χίλια φιλιά βαθιά
 #
Παίζω παιχνίδια, προετοιμάζομαι
Επιστρέφω στην Οδό Μπούγκι
Υποθέτω δεν θα ανταλλάξουν τα δώρα
που προοριζόντουσαν να τα κρατήσεις
Και ήσυχη είναι η σκέψη σου
Ο φάκελος για εσένα ολοκληρωμένος
Με εξαίρεση αυτά που ξεχάσαμε να κάνουμε,
χίλια φιλιά βαθιά
 #
Και κάποτε, όταν η νύχτα είναι ατάραχη,
oι άθλιοι και οι ίλαροι/ ο άθλιος και η ίλαρη
μαζεύουμε τις καρδιές μας και πάμε
χίλια φιλιά βαθιά
 #
Τα πόνυ τρέχουν. Οι κοπέλες είναι νεαρές…
Οι πιθανότητες είναι εκεί για να κατανικηθούν..
____________________________________________________________

Ρένος Αποστολίδης: υπάρχουν πράγματα δυνατώτερα απ’ τον ένα και μονάχο άνθρωπο…


Σαν έκλεισε πίσω μου η πύλη, δεν μπορούσα να ξέρω τι έκλεισε πίσω μου.
Ήταν 6 τ’ απόγεμα μιας καυτής καλοκαιριάτικης μέρας. Ο ιδρώτας κύλαγε, γιομάτος σκόνη, πάνω στο πρόσωπο του σκοπού, κ’ είχε στάξει μια, πάνω στ’ όπλο του, τη στιγμή που στάθηκε προσοχή μπρος σ’ έναν ξεραγκιανό αντισυνταγματάρχη με σορτ.
Ήμουν ο αριθμός 1800, κι ακόμα ο αριθμός 2152, κι ο 3368, κι ο 4600. Είχα φροντίσει με κάθε τρόπο ν’ αναβάλω. Μα δεν κατάφερα τίποτα. Κ’ η πύλη έκλεισε πίσω μου!..

Δεν ήταν δα και καμμιά πύλη σπουδαία. Μια παλιά καγκελλόπορτα της κακής ώρας – θα μπορούσα να την είχα ρίξει όποτε ήθελα! Μα είχε κλείσει πίσω μου – δεν ξέρω πώς έτσι άβουλα το πήρα! Σα να τόχα πια παραδεχτή πως υπάρχουν πράγματα δυνατώτερα απ’ τον ένα και μονάχο άνθρωπο.
Συνέχεια

Λιποταξίας εγκώμιον: 100 χρόνια DADA…


Μέρος 1ο: Spiegelgasse 1 έως 12

«Για να καταλάβει κανείς το κλίμα μέσα στο οποίο γεννήθηκε το Νταντά, πρέπει να θυμηθούμε ότι στη Ζυρίχη, ακόμη και στη διάρκεια ενός παγκοσμίου πολέμου, επικρατούσε μεγάλη ελευθερία. Το Καμπαρέ Βολταίρ λειτουργούσε και χαλούσε τον κόσμο στην Spiegelgasse, Νο 1. Διαγωνίως απέναντι στο Νο 12 της Spiegelgasse, στον ίδιο αυτό στενό δρόμο όπου το Καμπαρέ Βολταίρ παρουσίαζε τα νυχτερινά του όργια τραγουδιού, ποίησης και χορού, ζούσε ο Λένιν. Ο Ράντεκ, ο Λένιν και ο Ζηνόβιεφ απολάμβαναν μια απόλυτη ελευθερία […] Είχα τη γνώμη ότι οι ελβετικές αρχές αντιμετώπιζαν με μεγαλύτερη καχυποψία τους ντανταϊστές, που στο κάτω-κάτω ήταν ικανοί ανά πάσα στιγμή να διαπράξουν ένα καινούργιο ανοσιούργημα, παρά εκείνους τους ήσυχους και μελετηρούς ρώσους… έστω και αν οι δεύτεροι σχεδίαζαν μια παγκόσμια επανάσταση και κατέπληξαν αργότερα τις αρχές όταν την πραγματοποίησαν.» [1]

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει συνθήκη περισσότερο αρχετυπική για να κατανοήσει κάποιος την έννοια της ετεροτοπίας και ούτε άλλη συνθήκη που να παράσχει την πλέον κατανοητή απόδειξη ότι το τυχαίο είναι εκδήλωση κάποιας αναγκαιότητας, όταν θέλουμε να τη διακρίνουμε, ή αν είχαμε την τύχη, εκεί στα 1916, να διαβούμε τα 100 βήματα μεταξύ των αριθμών 1 και 12, απόσταση όχι μεγαλύτερη από τα 100 χρόνια που μας χωρίζουν από εκείνη την 15η Μάη που η λέξη Dada εμφανίστηκε πρώτη φορά στα έκπληκτα μάτια μιας ανθρωπότητας που ωστόσο δεν εκπλησσόταν καθόλου απ’ το γεγονός ότι μόλις είχε αρχίσει για πρώτη φόρα έναν Παγκόσμιο Πόλεμο.

Συνέχεια

Eurovision‬ το 2017 στο Κίεβο, όπως λέμε Ολυμπιακοί το 1936 στο Βερολίνο; …


kiaf - Copy

Tο 1944 η Σοβιετική Ένωση βάζει μπρος την μετεγκατάσταση των Τατάρων λόγω της συνεργασίας τους με τους ναζί καταχτήτες σε όλα τα ”βρώμικα” (επιβολή της ναζιστικής τάξης, εξολοθρεύσεις πληθυσμών, βιασμοί, εκτελέσεις, επιθέσεις στον Κόκκινο Στρατό κοκ). Το επιχείρημα των ξεπλυτών των ναζί είναι ότι επειδή κάποιοι λίγοι Τάταροι έκαναν το ταδε δεν μπορεί να τσουβαλιαστεί όλος ο πληθυσμός.
Με βάση φιλελεύθερους ιστορικούς 20,000 Τατάροι συνεργάστηκαν ένοπλα με τους ναζί. 20,000 άντρες, δηλαδή περίπου 20,000 οικογένειες. Αν υποθέσουμε ότι μια μουσουλμανική οικογένεια εκείνης της εποχής θα είχε τουλάχιστον 3-4 παιδιά, τότε μιλάμε για 6-7 x 20,000, έχουμε πάνω κάτω σχεδόν όλο τον Ταταρικό πληθυσμό της Κριμαίας να έχει συνδεθεί (λόγω του πατερ φαμίλια) ενεργά με τους ναζί και τα εγκλήματα τους. Δηλαδή περίπου όλοι οι ενήλικοι άντρες συμμάχησαν με τους ναζί. Η μετεγκετάσταση τους (και όχι εκκαθάριση όπως αφήνουν να εννοηθεί. Μεταφέρθηκαν όχι σε στρατόπεδα αλλά για να ζήσουν κανονικά σε άλλη μουσουλμανική περιοχή με αποζημιώσεις) δεν ήταν απολύτως καμία τιμωρία αλλά πρακτικοί λόγοι:
α) ποια τύχη θα είχαν οι οικογένειες τους στα χέρια του ντόπιου ουκρανικού πληθυσμού στον οποίο είχαν διαπράξει ότι πιο φρικτό μπορούσαν να φανταστούν παρέα με τους ναζί;

Συνέχεια

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΤ1 ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ…


Η τεχνολογία, όπως και οτιδήποτε άλλο, δεν είναι ουδέτερη. Οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες είναι κοινό αγαθό, και όχι ιδιωτικό. Το ίδιο και το διαδίκτυο. Είναι μη εμπορεύσιμα και ανήκουν σε όλους. Και αυτό είναι σημαντικό να κατανοηθεί. Το πως δηλαδή ανήκουν σε όλους και όχι σε κανέναν, όπως σκοπίμως λέγεται. Κατά κάποιον τρόπο, είναι το ίδιο όπως ο αέρας και το νερό, τα οποία είναι κοινά. Παρ’ όλα αυτά, όλα τους (ακόμα και το νερό) ιδιωτικοποιούνται με μεσίτη το κράτος ή χρησιμοποιούνται προς βόλεψη ημετέρων.

Τα ψηφιακά Κοινά

Καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να εμπορεύεται τις ραδιοσυχνότητες, τις τηλεσυχνότητες, την κινητή τηλεφωνία και τις ψηφιακές λεωφόρους σαν κρατική ιδιοκτησία και σαν προϊόντα / υπηρεσίες και μέσα για την λειτουργία της αγοράς. Δεν είναι πράγματα που βγαίνουν στον πλειστηριασμό και που όποιος δώσει τα πιο πολλά, τις κερδίζει εις αεί σαν ιδιοκτησία του.
Είναι φοβερά «εντυπωσιακό» αυτό που κατάφερε να κάνει ο καπιταλισμός, καταφέρνοντας να ιδιωτικοποιήσει οποιοδήποτε αγαθό ανήκει στα «Κοινά».

Τα ψηφιακά κοινά είναι οι δημόσιοι πόροι (ραδιοφάσμα, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ελεύθερο λογισμικό, κοινή γνώση και τέχνη, ανθρώπινη δημιουργικότητα και ευφυΐα) καθώς και οι γύρω από αυτούς κοινοτικές παραγωγικές σχέσεις, που γεννιούνται στην κόψη της τεχνολογίας και μπορούν να μας επιτρέψουν να τα καταφέρουμε όλα αυτά. Εμφανίζονται και διευρύνονται όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται την δημιουργικότητά τους, αντί να την περιφράξουν, και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας, αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο. Τα ψηφιακά κοινά ριζώνουν όπου οι άνθρωποι δημιουργούν ριζοσπαστικά δημοκρατικές κοινότητες για τη διαχείρισή τους. Αναπτύσσονται παράλληλα και σε ένταση με τις παραγωγικές σχέσεις, που εμπεδώνονται στην κοινωνία της πληροφορίας από την επίδραση των κρατών και της αγοράς.

Συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ…


tvΟι περισσότεροι άνθρωποι, θα υποστήριζαν ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη. Ότι κάθε τεχνολογία είναι απλώς καλοκάγαθο εργαλείο και ότι ανάλογα με τα χέρια στα οποία θα πέσει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει μια τεχνολογία από το να χρησιμοποιηθεί καλά ή άσχημα. Δεν υπάρχει τίποτα εγγενές στην ίδια την τεχνολογία ή στις συνθήκες της ανάδυσής της που να μπορεί να προκαθορίσει τη χρήση της, τον έλεγχό της ή τις συνέπειές της πάνω στις ζωές των ατόμων και στην κοινωνία.

Το σύνηθες επιχείρημα είναι ότι: Η τηλεόραση είναι απλά ένα παράθυρο ή ένας αγωγός μέσω του οποίου κάθε αντίληψη, κάθε άποψη ή κομμάτι της πραγματικότητας μπορούν να περάσουν. Επομένως, έχει την δυναμική να διαφωτίζει τους ανθρώπους που την παρακολουθούν και είναι εν δυνάμει χρήσιμη στις κοινωνικές διαδικασίες.

Συνέχεια

FRÉDÉRIC LORDON, NUIT DEBOUT, ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ, ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΤΗΤΑ…


nuitdeboutconvergences-7dedf.png

Τι ώθησε κατά τη γνώμη σας τη γαλλική κυβέρνηση να καταθέσει ένα τέτοιο σχέδιο μεταρρύθμισης του εργατικού πλαισίου και τι συμβολίζει ο νόμος El Khomri ;

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση από την απόλυτη ιδεολογική τύφλωση. Η αποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση εφαρμόζει στην πραγματικότητα, και σε όλους τους τομείς, την πιο δεξιά πολιτική από όλες τις κυβερνήσεις της 5ης γαλλικής Δημοκρατίας. Αν δούμε τα πράγματα από απόσταση, διαπιστώνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό πολιτικό συμβάν στην ιστορία του εν λόγω καθεστώτος. Οι συνέπειες δεν θα αργήσουν να φανούν – το αργότερο μέχρι τις εκλογές του 2017 – και θα είναι μείζονος σημασίας. Γινόμαστε μάρτυρες της ιστορικής εξάλειψης της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας – γεγονός ανακουφιστικό αυτό καθαυτό. Αλλά για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάστηκε να πάει πιο δεξιά από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση. Εν ολίγοις, αυτό που ώθησε τη σημερινή κυβέρνηση να καταθέσει έναν νόμο τον οποίο ούτε μια κυβέρνηση Σαρκοζί δεν θα τολμούσε να προτείνει, είναι ο νεοφιλελεύθερος φανατισμός του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Και είναι ενδεικτικό της νοητικής αποσύνθεσης και της ιδεολογικής διάβρωσης ενός κόμματος του οποίου οι μόνες πια σχέσεις με την αριστερά είναι της τάξης ενός αδρανούς ονοματικού προσδιορισμού.

Συνέχεια