Πόθεν έσχες; Πόθεν έρχεσαι; (sex και πολιτική)…


Τεύχος 106 - Μάης 2016

Επιτρέπεται δεν επιτρέπεται το πρώτο ενικό, αυτό ακριβώς θα κάνω. Λοιπόν: για να πετύχω την χρηματική συσσώρευση (απόθεμα / καταθέσεις) και καθόλου τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία εκείνων που έχουν την αλαζονεία ότι με εκπροσωπούν, όπως, ας πούμε της πρώην βουλευτού Νάντιας Βαλαβάνη (το παράδειγμα είναι ενδεικτικό, τίποτα το προσωπικό, απλά είναι κι αυτή κάποια που – λέει – θέλει να με «σώσει», να με «απελευθερώσει» απ’ τα δεσμά) θα πρέπει από σήμερα να δουλέψω για άλλα 82,5 χρόνια… Και στη διάρκεια αυτών των 82,5 χρόνων θα πρέπει να τρώω αέρα, να πίνω αέρα, να ντύνομαι αέρα, να κοιμάμαι αέρα… Με δύο λόγια θα πρέπει να μηδενίσω απόλυτα το κόστος της «φυσικής» και της «κοινωνικής» αναπαραγωγής της εργατικής μου δύναμης… Θα πρέπει να γίνω φάντασμα, ξωτικό, που ωστόσο θα δουλεύει και θα δουλεύει και θα δουλεύει (για μυστήριους λόγους). Και θα βγάζει τον κόπο του στην άκρη.
Δεν είναι αυτή η παρατήρηση «διαμαρτυρία». Όχι. Καθόλου. Ήμουνα δεν ήμουνα 15 χρονών άσχετο επαρχιωτόπαιδο όταν κατάλαβα ότι είναι άλλο να γεννιέσαι (ας μου επιτραπεί η έκφραση) από εργατικό γαμήσι και άλλο να γεννιέσαι από αστικό ή μεγαλοαστικό.

Ω!!! Ο έρωτας έρωτας! Πάντα και παντού! Αλλά και οι τάξεις τάξεις!… Ψιλοκατάλαβα λίγο μετά κι αυτό. Πως είναι άλλο να μην ξεχνάς, να μην προδίδεις και να τιμάς την (εργατική) καταγωγή σου (σα να λέμε το «γαμήσι που σε γέννησε») και εντελώς διαφορετικό να επείγεσαι να «ανέβεις» (κοινωνικά / ταξικά), ίσια ίσια για να αποδείξεις κι εσύ περίτρανα το δόγμα των αστικών γαμισιών ότι είναι μακράν τα καλύτερα. Σε σχέση με την αναπαραγωγή του είδους (τους). Και της ανθρωπότητας γενικά.
Καμία «διαμαρτυρία», καμία ζήλεια, κανένας φθόνος! Αλλοίμονο. Κανείς δεν διαλέγει που και πως θα αφήσει ο πελαργός το πακέτο του, έτσι δεν είναι; Όμως, όσο κι αν ουρλιάζουν τα αφεντικά και οι αναρίθμητοι μικροαστοί λακέδες τους, είμαστε δύο κόσμοι χωριστά. Και αντίπαλοι. Στα πάντα. Στην ηθική, στην αισθητική, στη δημιουργικότητα, στην κοινωνικότητα, στις ικανότητες. Και (κυρίως, το δυσάρεστο) στις πληγές, στα λάθη, στα πάθη, στις παραλείψεις, στις συνθηκολογήσεις, στις παραιτήσεις, στις προδοσίες.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, πάντως, είμαστε αντίπαλοι. Για πάντα. Αυτό το κατάλαβα πριν καταλάβω οτιδήποτε άλλο απ’ την ζωή και τον κόσμο. Δεν μου το είπε κανένας καθοδηγητής. Μου το έδειχνε η ζωή. Και ο κόσμος.
Πιο σωστά: είμαστε τάξεις αντίπαλες. Ανειρήνευτα αντίπαλες. Για πάντα. Εμείς παράγουμε τον πλούτο· κι αυτοί τον υπεξαιρούν και τον συσσωρεύουν. Εμείς γεμίζουμε ουλές απ’ έξω κι απο μέσα. Κι αυτοί αγοράζουν ό,τι γουστάρουν. Είμαστε αντίπαλοι όχι μόνο για 82,5 χρόνια αλλά για 1000 ζωές.
(Όσοι έχουν γεννηθεί ενδιάμεσα σ’ αυτό το χάσμα; Απ’ ότι έχω προσέξει ακολουθούν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τον «νόμο της άνωσης»… Οι αυθεντικές εξαιρέσεις είναι δεκτές με αγκαλιές. Όμως απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.)
Συγγνώμη για τις ανοικείες εκφράσεις. Η πραγματικότητα είναι, όμως, τρισχειρότερη.

____________________________________________________________________________

Από:

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s