Ζορμπάς…


Ο Ζορμπάς υπήρχε πάντα.

Κάθε  δρόμος , κάθε χωριό, κάθε γειτονιά είχε πάντοτε έναν Ζορμπά.

Όλα αξίζουν,  και οι Ζορμπάδες υπάρχουν για να μας το υπενθυμίζουν όταν οι δυσκολίες μας δοκιμάζουν.

«Δεν ξέρω τι χρειάζεται αυτό το χαλίκι στην μέση του  δρόμου,  αλλά αν δεν αξίζει… τότε δεν αξίζει τίποτα»

Ο δικός μου Ζορμπάς ονομάστηκε έτσι διότι από μικρός δούλευε σε ένα χορευτικό συγκρότημα που έδινε παραστάσεις στα ξενοδοχεία.

Δεν είχε ανάγκη να δουλέψει. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και μάλλον θα θεωρούσε νεανική τρέλα την καλλιτεχνική αυτή ενασχόληση του νεαρού Ζορμπά.

Συνέχεια

Οι σκλαβιές που ονομάστηκαν Ελευθερία …


Ο Σλαβόι Ζίζεκ μιλάει για τις νέες μορφές σκλαβιάς που μάς σερβίρονται ως νέες ελευθερίες 

Αποτέλεσμα εικόνας για light fixture

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ότι οι άνθρωποι εξεγείρονται όταν φτάσουν στην απόγνωση. Όμως δεν είναι έτσι. Οι τωρινοί κυρίαρχοι το ξέρουν, έχουν μάθει το μάθημά τους. Είναι θλιβερό φυσικά, αλλά το παράδοξο είναι ότι οι άνθρωποι μοιάζουν όλο και περισσότερο να αποδέχονται τη μοίρα τους σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά να απολαμβάνουν σε ατομικό επίπεδο ένα είδος λανθάνουσας ελευθερίας».

«ΕΙΜΑΣΤΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΣ σε κοινωνικό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία, αλλά σε ατομικό επίπεδο πιστεύουμε ειλικρινά ότι είμαστε ελεύθεροι. Είναι γενικευμένο φαινόμενο, γιατί, σύμφωνα με τη σημερινή κοινωνία, η λέξη «ελευθερία» σημαίνει περισσότερη ελευθερία στις ατομικές μας επιλογές. Δηλαδή μια ανάπηρη ελευθερία γεμάτη κυνισμό. Για παράδειγμα, μπορείς να επιλέξεις να εργαστείς όπου θες, αλλά ποιες είναι οι επιλογές σου;»

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ώστε να μπορώ να καθορίσω τις επιλογές μου. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της σημερινής ιδεολογίας, ότι οι νέες μορφές σκλαβιάς μάς σερβίρονται ως νέες μορφές ελευθερίας. Όπως ο Άντονι Γκίντενς, αυτός ο τύπος των Εργατικών του Μπλερ, ο οποίος, όταν ένας παλιός αριστερός του επισήμανε ότι οι μόνες δουλειές που υπάρχουν είναι αυτές χωρίς συλλογικές συμβάσεις, εκείνος απάντησε ότι είναι υπέροχο αφού μπορείς να αλλάζεις δουλειές και κάθε φορά να ξανα-ανακαλύπτεις τις δυνατότητές σου. Δηλαδή, αφού δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση στη δημόσια Υγεία, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις όποια ιδιωτική ασφάλιση θέλεις. Οπότε η έλλειψη ελευθερίας μας σερβίρεται ως το αντίθετό της, δηλαδή ως ελευθερία».

«ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ή την Παιδεία ή στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Το πιο σημαντικό στη δομή του σημερινού κράτους είναι ότι κάποιοι ανώνυμοι γραφειοκράτες φροντίζουν ώστε να έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα, σχολεία και νοσοκομεία».

«ΌΠΩΣ ΛΕΩ ΕΙΡΩΝΙΚΑ, ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΙΔΟΣ ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΥ είναι πολύ χρήσιμο. Αλλιώς θα καταλήξουμε σαν τους Αμερικανούς, οι οποίοι πριν από λίγα χρόνια θέλησαν να γίνει δημόσιος διάλογος σχετικά με το πόσο ηθικό είναι να βασανίζεις κάποιον ύποπτο για τρομοκρατία. Δεν θέλω να επιχειρηματολογήσω για κάτι τέτοιο, θέλω να ζω σε μια κοινωνία όπου τα βασανιστήρια θεωρούνται de facto κάτι φρικαλέο. Εδώ φτάσαμε, πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα παρουσιάζονται τώρα ως αντικείμενα διαλόγου».

Αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε ο Σλοβένος στοχαστής και συγγραφέας, Σλαβόι Ζίζεκ. στον Δημήτρη Αναστασόπουλο και την εφημερίδα Αυγή με αφορμή της κυκλοφορία του βιβλίου του «Προβλήματα στο Παράδεισο: Ο κομμουνισμός μετά το τέλος της Ιστορίας» (εκδ. Μεταίχμιο, μετάφραση Ελένη Αστερίου).

____________________________________________________________________________

[Από: www.doctv.gr]

Ν.Καζαντζάκης – 11 του Μάη …


the-fountain-of-love

Ω το ακίνητο σώμα Σου χυμένο στα λευκά σεντόνια και τ’ απλωτά μαλλιά Σου απάνω στο προσκεφάλι και τα χλωμά Σου χείλη που κάτι θέλαν να πουν και δεν μπορούσαν !

Όλες οι ίνες του κορμιού μου φιλούσαν κι αγαπούσαν μέσα μου. Κι όταν στα βάθη του κρεββατιού εκεί που μας χαμογελούσε κάποιος Θεός, σ’ έσφιξα μ’ όλο τον θρίαμβο των πόθων μου κι εδέθηκα μαζί Σου, σφιχτά σφιχτά κι άκουσα τα βλέφαρα Σου να σπαρταρούν και ν’ αγωνιούν κάτω από τα χείλη μου, ένοιωσα πως συνέλαβα την αιωνία Χίμαιρα, πώς σπαρταρούσε μέσα στην αγκαλιά μου αιχμάλωτη η ευτυχία και η αιωνιότητα των μεγάλων φρικιάσεων.

Συνέχεια

Εκκλησία και φασισμός (4) …


Είδα χτες στην Ελληνοφρένεια ένα βιντεάκι, το οποίο δεν είχα υπ’ όψη μου (ως γνωστόν, τις ημέρες τού Πάσχα σήκωσα χειρόφρενο και κατέβασα ρολλά). Λέω για εκείνο το κήρυγμα του Καλαβρύτων και Αιγιαλείας μπασκίνα Αμβρόσιου Λενή, όπου ο άγιος ιεράρχης καταριέται τον υπουργό παιδείας: «αν ο Φίλης υπογράψει κατάργηση των θρησκευτικών στα σχολεία, να του σαπίσει το χέρι». Δεν θα πω ότι έφριξα, όπως θα περιμένατε, επειδή δεν εξεπλάγην, καθ’ ότι ο Λενής δεν είναι μόνο φασίστας αλλά και σκατόψυχος. Απλώς, θυμήθηκα ότι κάτι παρόμοιο είχε πει το 1968 και ο τιτουλάριος μητροπολίτης Νέας Πελαγονίας και Ενόπλων Δυνάμεων (!) Νικόλαος Ξένος, όταν, απευθυνόμενος σε στρατιώτες, δεν μπορούσε να γίνει σαφέστερος: «αν ασπασθείτε τον κομμουνισμό, φαρμάκι να γίνει μέσα σας το γάλα της μάνας σας».

Παρένθεση πρώτη. «Τιτουλάριος μητροπολίτης» είναι, σαν να λέμε, «επίσκοπος άνευ χαρτοφυλακίου». Πρόκειται για τίτλο-πατέντα (η κανονικότητα του οποίου έχει αμφισβητηθεί επανειλημμένα), ώστε κάποιοι να χειροτονούνται επίσκοποι παρ’ ότι δεν υπάρχει χηρεύουσα μητρόπολη για να διοικήσουν. Έτσι, εφευρίσκονται μητροπόλεις ανύπαρκτες, με τίτλους που παραπέμπουν στο παρελθόν ή και στο… άγνωστο. Τέτοιοι αστείοι τίτλοι είναι, για παράδειγμα: επίσκοπος Αχελώου (!), επίσκοπος Επιδαύρου, επίσκοπος Δωδώνης, επίσκοπος Ευρίπου (!), επίσκοπος Ταλαντίου, επίσκοπος Νεοχωρίου, επίσκοπος Αβύδου, επίσκοπος Ρεντίνης, επίσκοπος Θερμοπυλών (!), επίσκοπος Σαλώνων κλπ. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

«Υγιαίνετε!» Σεραφείμ Τίκας, Οδυσσεύς Αγγελής, Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Συνέχεια

Αδιόριστοι πρωθυπουργοί…


Τεύχος 106 - Μάης 2016

Όπως γίνεται εδώ και χρόνια έτσι και τώρα όλες οι κατάρες κατά των μέτρων του μνημονίου Γ (και των αυτοματισμών του μνημονίου Δ) γίνονται από μια συγκεκριμένη θέση. Αν είμασταν εμείς (κυβέρνηση) τέτοια πράγματα δεν θα τα κάναμε… Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να εντοπιστεί αυτή η αφετηριακή θέση. Ένας απ’ αυτούς; Κανένας απ’ τους σωτήρες μας δεν οργάνωσε ποτέ οποιαδήποτε μακρόχρονη και αποφασιστική δράση που θα είχε στόχο να αναιρέσει κάποιο, έστω ένα, απ’ αυτά τα καταραμένα μέτρα. Ουσιαστικά η «ανατροπή» όλων μαζί, με κάποια μαγική κίνηση, παραπέμπεται στις κάθε φορά επόμενες εκλογές. Όπου το κοπάδι των ψηφοφόρων θα κάνει πράματα και θαύματα. Αυτό ήταν άλλωστε το μοτίβο της «ελπίδας» που έκανε κυβέρνηση την φαιορόζ συμμαχία.

Συνέχεια

Γεωστρατηγικά παιγνίδια για ατσάλινα νεύρα…


Τα σχέδια ΗΠΑ – Ρωσίας και ο διαφαινόμενος ανταγωνισμός ΕΕ-ΗΠΑ στον χώρο της Ευρώπης.

Ανάλυση: Lupo di mare

Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία θεμελίωσε τον έλεγχο και την κυριαρχία της στα εδάφη που κατακτούσε στηριζόμενη στη κατασκευή ενός οδικού δικτύου μέσα από το οποίο διακινούσε γρήγορα και με ασφάλεια στρατεύματα και εμπορικά αγαθά.

Μερικούς αιώνες μετά οι Βρετανοί, για τους ίδιους λόγους, στήριξαν τον δικό τους έλεγχο και κυριαρχία στα εδάφη της αυτοκρατορίας τους, κατασκευάζοντας ένα τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο με ταυτόχρονη ανάπτυξη πανίσχυρου στόλου για τον έλεγχο όλων των θαλάσσιων εμπορικών δρόμων.

Οι σημερινές υπερδυνάμεις στα πλαίσια της εφαρμογής του δικού τους πολιτικο-στρατιωτικού ελέγχου και επιρροής πέρα από την κλασική ανάπτυξη στρατιωτικής τεχνολογίας – ισχύος αναπτύσσουν εδώ και δεκαετίες και δίκτυα αγωγών μεταφοράς ενέργειας. Τους περίφημους αγωγούς διανομής πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Συνέχεια