Τίποτα…


Οι συνδικαλιστές γιατροί κ μηχανικοί που τώρα απειλούν με διαγραφές, είναι οι ίδιοι που έδωσαν ρέστα για το «Ναι» στο δημοψήφισμα.Υποκρισία!

https://twitter.com/papadimoulis?ref_src=twsrctfw

 ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Τι παραδέχεται εδώ ο κ. Παπαδημούλης; Ότι ενώ η πλειοψηφία είχε ψηφίσει «Όχι» στο δημοψήφισμα, η κυβέρνηση ακολούθησε την εντολή τής μειοψηφίας τού «Ναι». Γι’ αυτό και κατηγορεί για υποκρισία  τους ψηφοφόρους του «Ναι»· επειδή εμφανίζονται αχάριστοι απέναντι στην κυβέρνηση που τους υπηρέτησε, αλλά ξεχνά να κατηγορήσει και την κυβέρνηση για υποκρισία, δειλία, υποταγή και άρνηση αποδοχής εκλογικού αποτελέσματος.

Λεπτομέρεια, θα μου πείτε. Ναι, μία από τις πολλές. Τόσες πολλές που δημιούργησαν το έκτρωμα που κυριαρχεί και σήμερα.

Συνέχεια

Το πιο μεγάλο πρόβλημα του Ντράγκι είναι η… Γερμανία


Αυτή τη στιγμή, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Μάριο Ντράγκι δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Γερμανία. Την περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας απάντησε στις επικρίσεις του Βερολίνου για τη χαλαρή πολιτική του στα επιτόκια, σημειώνοντας ότι το επίμονο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες. Η οργισμένη αντίδραση με την οποία ήρθε αντιμέτωπος λέει πολλά για το χάσμα στο οικονομικό debate της Ευρώπης.

Τα χαμηλά επιτόκια και το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας αποτελούν τα «φαρμακερά δίδυμα» της οικονομίας της Ευρωζώνης. Το πλεόνασμα επέφερε τα χαμηλά επιτόκια, όπως επισημαίνει σωστά ο κ. Ντράγκι. Αλλά είναι επίσης αληθές ότι τα χαμηλά επιτόκια έχουν αυξήσει το γερμανικό πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μέσω της υποτίμησης του ευρώ τον τελευταίο χρόνο. Ένα φθηνότερο νόμισμα καθιστά πιο ανταγωνιστικά τα γερμανικά αγαθά και υπηρεσίες έξω από την Ευρωζώνη.

Η πιο αρμόζουσα από τις δύο ερμηνείες είναι εκείνη του κ. Ντράγκι. Με το να επιμένει στη λιτότητα κατά τη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης και με την αποτυχία του να αυξήσει την επενδυτική δαπάνη στην εγχώρια αγορά, το Βερολίνο έπαιξε τον ρόλο του στη μείωση της συνολικής ζήτησης στη Γερμανία και στην Ευρωζώνη ευρύτερα. Η μακρά ύφεση της Ευρωζώνης επέφερε πτώση στον πληθωρισμό, κάτω του στόχου για λίγο χαμηλότερα του 2%.

Συνέχεια

Κόφτης 5


Τι είπε ο τραχανοπλαγιάς ? Τσακαλώτος: Με προεδρικό διάταγμα κάθε Μάιο, θα τίθεται σε εφαρμογή ο κόφτης δαπανών | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/266076/tsakalotos-me-proedriko-diatagma-kathe-maio-tha-tithetai-se-efarmogi-o-koftis-dapanon#ixzz48H1ckap9

ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ…ΒΡΕ ΑΙΝΤΕ ΣΤΟ…ΚΑΙ ΚΟΦΤΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ…


Το Ευρωσύνταγμα παραμένει ζωντανό παρά το διπλό ναυάγιο

http://www.kathimerini.gr/237669/article/epikairothta/kosmos/to-eyrwsyntagma-paramenei-zwntano-para-to-diplo-nayagio

Η Γερμανία «ξεθάβει» το Ευρωσύνταγμα

http://www.kathimerini.gr/274372/article/epikairothta/kosmos/h-germania-3e8avei-to-eyrwsyntagma

 

Κόφτης 4



Τι είπε ο τραχανοπλαγιάς ? Τσακαλώτος: Με προεδρικό διάταγμα κάθε Μάιο, θα τίθεται σε εφαρμογή ο κόφτης δαπανών | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/266076/tsakalotos-me-proedriko-diatagma-kathe-maio-tha-tithetai-se-efarmogi-o-koftis-dapanon#ixzz48H1ckap9

ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ…ΒΡΕ ΑΙΝΤΕ ΣΤΟ…


Ο ‘κόφτης’ έχει γερμανικό άρωμα και είναι μαζί μας από το 2014

Ο Διορθωτικός Μηχανισμός έχει «ρίζες» στο επίσης μνημονιακό, 2014 και την προηγούμενη κυβέρνηση της χώρας. Επί της ουσίας πρόκειται για ένα «γερμανικό μοντέλο» που δημιουργήθηκε το 1949

Adtech Ad

Η θεσμοθέτηση ενός μόνιμου μηχανισμού αυτόματης διόρθωσης των δημοσιονομικών μεγεθών ο οποίος θα ενεργοποιείται σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους, είναι η αντιπρόταση της Ελλάδας προς τους θεσμούς που έγινε εν τέλει δεκτή από το Eurogroup. Μία πρόταση που τελικά, δεν είναι και τόσο «νέα».

AdTech Ad

Ο Μηχανισμός Δημοσιονομικής Σταθερότητας θα εφαρμόζεται όποτε ο προϋπολογισμός θα «πέφτει έξω» και χωρίς να χρειαστεί να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή, μιας και θα χρειάζεται μόνο η υπογραφή Παυλόπουλου.

Ο σχετικός μηχανισμός έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ήδη από το 2014, επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η ενεργοποίησή του μπορεί να γίνει:

Από τον υπουργό Οικονομικών μετά από σχετική γνώμη του Δημοσιονομικού Συμβουλίου (άρθρο 38 παρ. 3 ν. 4270/2014) ή αυτόματα σε περίπτωση που υπάρχει σχετική σύσταση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 6 του Κανονισμού (ΕΚ) 1466/1997.

Οι διατάξεις για τον «Διορθωτικό Μηχανισμό» υπερισχύουν κάθε αντίθετης διάταξης νόμου, αφού ορίζονται ως διατάξεις αυξημένης τυπικής ισχύος (ενσωμάτωση Οδηγίας 2011/85 ΕΕ).

Συνέχεια

Κόφτης 3


Τι είπε ο τραχανοπλαγιάς ? Τσακαλώτος: Με προεδρικό διάταγμα κάθε Μάιο, θα τίθεται σε εφαρμογή ο κόφτης δαπανών | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/266076/tsakalotos-me-proedriko-diatagma-kathe-maio-tha-tithetai-se-efarmogi-o-koftis-dapanon#ixzz48H1ckap9

ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ…ΒΡΕ ΑΙΝΤΕ ΣΤΟ…


Σύνταγμα της Ελλάδος

Κατεβάστε το Σύνταγμα της Ελλάδας σε μορφή pdf (Όπως αναθεωρήθηκε με το Ψήφισμα της 27 Μαΐου 2008 της Η’ Αναθεωρητικής Bουλής των Ελλήνων)

 MEPOΣ TETAPTO – Eιδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις > TMHMA A΄ – Eιδικές διατάξεις

‘Αρθρο 106: (Κράτος και εθνική οικονομία)

1. Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Kράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη Xώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών.
2. H ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.
3. Mε την επιφύλαξη της προστασίας που παρέχεται από το άρθρο 107 ως προς την επανεξαγωγή κεφαλαίων εξωτερικού, μπορεί να ρυθμίζονται με νόμο τα σχετικά με την εξαγορά επιχειρήσεων ή την αναγκαστική συμμετοχή σ’ αυτές του Kράτους ή άλλων δημόσιων φορέων, εφόσον οι επιχειρήσεις αυτές έχουν χαρακτήρα μονοπωλίου ή ζωτική σημασία για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, ή έχουν ως κύριο σκοπό την παροχή υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο.
4. Tο τίμημα της εξαγοράς ή το αντάλλαγμα της αναγκαστικής συμμετοχής του Kράτους ή άλλων δημόσιων φορέων καθορίζεται απαραιτήτως δικαστικώς και πρέπει να είναι πλήρες, ώστε να ανταποκρίνεται στην αξία της επιχείρησης που εξαγοράζεται ή της συμμετοχής σ’ αυτή.
5. Mέτοχος, εταίρος ή κύριος επιχείρησης, της οποίας ο έλεγχος περιέρχεται στο Kράτος ή σε φορέα που ελέγχεται απ’ αυτό εξαιτίας αναγκαστικής συμμετοχής, κατά την παράγραφο 3, δικαιούται να ζητήσει την εξαγορά της συμμετοχής του στην επιχείρηση, όπως νόμος ορίζει.
6. Nόμος μπορεί να ορίσει τα σχετικά με τη συμμετοχή στη δαπάνη του Δημοσίου αυτών που ωφελούνται από την εκτέλεση έργων κοινής ωφέλειας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της Xώρας.
Eρμηνευτική δήλωση: Δεν περιλαμβάνεται στην κατά την παράγραφο 4 αξία αυτή που οφείλεται στον τυχόν μονοπωλιακό χαρακτήρα της επιχείρησης.

Κόφτης 2


Τι είπε ο τραχανοπλαγιάς ? Τσακαλώτος: Με προεδρικό διάταγμα κάθε Μάιο, θα τίθεται σε εφαρμογή ο κόφτης δαπανών | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/266076/tsakalotos-me-proedriko-diatagma-kathe-maio-tha-tithetai-se-efarmogi-o-koftis-dapanon#ixzz48H1ckap9

ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ…ΒΡΕ ΑΙΝΤΕ ΣΤΟ…


Ο «χρυσός» δημοσιονομικός κανόνας στο Σύνταγμα. Λύση του προβλήματος ή ένα ακόμα εμπόδιο στην οικονομική προσαρμογή και στην προστασία των δικαιωμάτων

Παναγιώτης. Μαντζούφας, Επ. Καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ

Ο συγγραφέας εξετάζει το ερώτημα σχετικά με τη συνταγματοποίηση των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας και τις δικαιοπολιτικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής, τόσο στο επίπεδο της λειτουργίας του πολιτεύματος όσο και στο επίπεδο προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων. Συμπεραίνει δε ότι ο δημοσιονομικός κανόνας με την αυστηρότητα της τήρησης του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού ναι μεν αποτελεί θεσμική απόρροια της οικονομικής κρίσης και της ανάγκης για νομισματική σταθερότητα στην ζώνη του ευρώ αλλά εν τέλει καταλήγει και σε επιβολή ενός συγκεκριμένου μείγματος οικονομικής πολιτικής, με περιοριστικά χαρακτηριστικά, ο οποίος αφενός θα θέτει ισχυρότατες δεσμεύσεις στην άσκηση πολιτικής για τον δημοκρατικά εκλεγμένο νομοθέτη και αφετέρου θα καθιστά συνταγματικά επιτρεπτό κάθε περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων που περιέχουν παροχές. Αντίθετα, αν ο κανόνας της δημοσιονομικής πειθαρχίας θεσπίζονταν με νομοθετική ρύθμιση, τότε οι περιορισμοί που θα απέρρεαν από την ανάγκη τήρησή του, δεν θα είχαν συνταγματικό θεμέλιο και θα σταθμίζονταν σε πιο ισορροπημένη βάση με τα δικαιώματα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μία από τις θεσμικές λύσεις που προτάθηκαν[1], στο επίπεδο της ΕΕ, για να υπάρξει προληπτική προστασία από τις οικονομικές κρίσεις, είναι η πρόβλεψη αυστηρών κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας που θα πρέπει να ενσωματωθούν στη εθνική νομοθεσία στο ανώτατο νομικό επίπεδο. Υπάρχει μια διεθνής τάση, σε μεγάλο βαθμό απόρροια της οικονομικής κρίσης, που τείνει να δίνει έμφαση σε εξειδικευμένες ρυθμίσεις ιδίως δημοσιονομικού χαρακτήρα που θα πρέπει να μπουν στα συντάγματα, διαμορφώνοντας έναν νέο οικονομικό συνταγματισμό[2].

Το φαινόμενο βέβαια, για προφανής λόγους, εντοπίζεται κυρίως στο επίπεδο της ΕΕ καθώς τόσο οι ρυθμίσεις της Συνθήκης του Μααστριχτ, όσο και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης[3] προβλέπουν συγκεκριμένα όρια στο δημόσιο έλλειμμα και στο δημόσιο χρέος, συνοδεύουν δε την παραβίασή τους με συγκεκριμένες κυρώσεις που ποικίλουν από την απλή σύσταση μέχρι χρηματικές ποινές και αναστολή χρηματοδότησης από τα ευρωπαϊκά ταμεία[4].

Οι βασικές ρυθμίσεις του Συμφώνου έχουν ενσωματωθεί σε διατάξεις της Συνθήκης για την λειτουργίας της ΕΕ(άρθρο 126) καθώς και σε κανονισμούς[5], ενώ στην υλοποίηση του Συμφώνου βασίστηκε ουσιαστικά και ο μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τόσο η Συνθήκη του Μααστριχτ, όσο και το Σύμφωνο καθιέρωσαν ουσιαστικούς και διαδικαστικούς(π.χ κατάθεση προσχεδίων προϋπολογισμού) περιορισμούς στην διαχείριση της δημοσιονομικής πολιτικής[6] κάθε κράτους μέλους. Βασικός στόχος των ρυθμίσεων, όπως τέθηκαν αρχικά από την Συνθήκη του Μάαστριχτ, ήταν η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών και η αποτροπή φαινομένων υψηλού πληθωρισμού. Το πνεύμα της σταθερότητας των τιμών διαπερνά την ΟΝΕ και εντοπίζεται σε αρκετές διατάξεις του πρωτογενούς[7] ενωσιακού δικαίου.

Σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΕ (άρθρο 126 παρ. 2 ΣΛΕΕ), η σταθερότητα του ενιαίου νομίσματος απαιτεί δημοσιονομική πειθαρχία στην διαχείριση των οικονομικών των κρατών μελών ως αντιστάθμισμα στην διατήρηση της οικονομικής πολιτικής στις εθνική αρμοδιότητα[8]. Τα κράτη υποχρεούνται να αποφεύγουν τα υπερβολικά ελλείμματα τα οποία συνίστανται σε αποκλίσεις από ορισμένες συμφωνημένες τιμές αναφοράς, δηλαδή το 3% όσον αφορά το λόγο του ελλείμματος προς το ΑΕΠ και το 60% όσον αφορά τον λόγο του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ, οι οποίες καταγράφηκαν σε ένα Πρωτόκολλο  σχετικά με την διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος που προσαρτήθηκε στην συνθήκη του Μάαστριχτ.

Η ελεγκτική και κυρωτική διαδικασία στο πλαίσιο του ελέγχου του υπερβολικού ελλείμματος(άρθρα 126 και καν. 1467/1997) είναι μια αυστηρή νομική διαδικασία, η οποία ωστόσο αφήνει περιθώρια ουσιαστικών εκτιμήσεων από την πλευρά του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο είναι το κατεξοχήν διακυβερνητικό όργανο όπου κυριαρχούν πολιτικές σταθμίσεις. Έτσι η διαδικασία κινείται μεταξύ της Επιτροπής που γνωμοδοτεί και προετοιμάζει το φάκελο επί την βάση του οποίου το Συμβούλιο αποφασίζει καθώς έχει τη βασική ευθύνη της τήρησης της δημοσιονομικής νομιμότητας[9]. Είναι προφανές ότι αυτή η ενίσχυση του πολιτικού στοιχείου στην διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος είναι απόρροια της αντίληψης ότι μια ιδιαίτερα αυστηρή εφαρμογή των κανόνων της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα οδηγούσε τα κράτη σε αδιέξοδα. Στις πολιτικές σταθμίσεις του Συμβουλίου συνεκτιμούνται όλα τα οικονομικά δεδομένα κάθε κράτους και όχι μόνο τα συγκεκριμένα δημοσιονομικά μεγέθη του ελλείμματος και του χρέους, καθώς οι συστάσεις που θα  απευθυνθούν προς το κράτος –παραβάτη πρέπει να προσαρμόζονται στις ιδιαίτερες οικονομικές αλλά και πολιτικές συνθήκες που επικρατούν[10], χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου δεν υπόκειται σε νομικές  δεσμεύσεις[11]. Ίσως αυτή η λεπτή ισορροπία μεταξύ πολιτικών σκοπιμοτήτων και αυστηρών νομικών διαδικασιών να είναι αναπόφευκτη στο βαθμό που η νομισματική ενοποίηση δεν συνοδεύτηκε από κοινούς κανόνες οικονομικής πολιτικής την οποία καθορίζουν κυριαρχικά τα κράτη[12].

Συνέχεια

Κόφτης 1


Τι είπε ο τραχανοπλαγιάς ? Τσακαλώτος: Με προεδρικό διάταγμα κάθε Μάιο, θα τίθεται σε εφαρμογή ο κόφτης δαπανών | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/266076/tsakalotos-me-proedriko-diatagma-kathe-maio-tha-tithetai-se-efarmogi-o-koftis-dapanon#ixzz48H1ckap9

ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ…ΒΡΕ ΑΙΝΤΕ ΣΤΟ…


Το οικονομικό Σύνταγμα και το «παρασύνταγμα» του Μνημονίου, Άρθρο του Γιώργου Κατρούγκαλου

 Το οικονομικό Σύνταγμα και το «παρασύνταγμα» του Μνημονίου
Γιώργου Σ.-Π. Κατρούγκαλου, Αν. Καθηγητή ΔΠΘ

(Υπό δημοσίευση στο περιοδικό  «Ευρωπαίων Πολιτεία»)

Εισαγωγικά προλεγόμενα

Η χώρα βρίσκεται από το 2009 (τουλάχιστον) σε ένα φαύλο κύκλο κρίσης ανταγωνιστικότητας και έκρηξης του δημόσιου χρέους που συνδυάζεται, πλέον, με συρρίκνωση της πραγματικής οικονομίας, με άδηλη έκβαση. Δεν είναι αυτάρεσκη πολυτέλεια, διανοουμενίστικος ντιλεταντισμός, όταν βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτή τη «θανάσιμη σπείρα» (death spiral) να ασχολούμαστε με το οικονομικό σύνταγμα; Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι νομικές ρυθμίσεις, έστω του υπέρτατου νόμου της χώρας, στην αντιμετώπιση της κρίσης; Ακόμη και συνάδελφοι συνταγματολόγοι φαίνεται να υιοθετούν παρόμοιες απόψεις. Πρόσφατα, μάλιστα, ένας από αυτούς φρόντισε να ψέξει όσους από εμάς υπερασπίζονται τις σχετικές συνταγματικές διατάξεις γράφοντας ότι «Το Σύνταγμα δεν δίνει λεφτά» .

Και όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, οι διατάξεις του οικονομικού συντάγματος είναι αυτές που κατοχυρώνουν την μακροπρόθεσμη σταθερότητα της κοινωνικής και οικονομικής νομοθεσίας μιας χώρας, εξασφαλίζοντας έτσι την αναγκαία προβλεψιμότητα και την ασφάλεια σταθερών κανόνων του παιχνιδιού που είναι αναγκαίες σε κάθε οικονομία της αγοράς. Προφανώς, το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα στον τομέα αυτό δεν ανάγεται στις συνταγματικές ρυθμίσεις, αλλά στο ιδιαίτερο μείγμα διαφθοράς και γραφειοκρατίας της ελληνικής διοίκησης που θέτει ανυπέρβλητα εμπόδια στον ανύποπτο (δηλαδή μη διαπλεκόμενο) επενδυτή. Η θεραπεία όμως της κατάστασης αυτής δεν σημαίνει ότι μπορεί να γίνει αγνοώντας ή παρακάμπτοντας τις θεμελιώδεις οικονομικές ρυθμίσεις του Συντάγματος.

Και αυτό γιατί στο πλαίσιο του σύγχρονου συνταγματισμού, η πρωταρχική ρύθμιση της αγοράς μέσω των συνταγματικών κανόνων δεν σημαίνει απλώς την υποταγή του οικονομικού στοιχείου στο πολιτικό. Σηματοδοτεί, πρωτίστως, την καθιέρωση της δημοκρατικής αρχής ως υπέρτατου κανόνα της συγκρότησης και των δύο αυτών υποσυστημάτων (πολιτικού και οικονομικού) της κοινωνικής συμβίωσης. Το φιλελεύθερο σύνθημα «no taxation without representation» δεν συνιστά μόνον κανόνα σχετικό με την πολιτική αντιπροσώπευση, αλλά και κατευθυντήρια αρχή για την ρύθμιση των οικονομικών θεμάτων με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη τις βασικές πολιτικές συναινέσεις της κοινωνίας.

Οι θεμελιώδεις αρχές του οικονομικού συντάγματος ενσωματώνουν έτσι εκείνες τις αξίες και αρχές, που, για να δανειστούμε την ορολογία του Rawls , συνιστούν την ελάχιστη “επικαλύπτουσα συναίνεση” («overlapping consensus») που, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές αφετηρίες ή την ταξική ένταξη του καθενός εξασφαλίζει την οργάνωση της δημόσιας εξουσίας με τους λιγότερους κλυδωνισμούς για την κοινωνική συνοχή. Συνεπώς, όπως η γυμνή πολιτική ισχύς οροθετείται και νομιμοποιείται από τις «πολιτικές» ρυθμίσεις του Συντάγματος, έτσι και οι «οικονομικές» του διατάξεις θέτουν ένα αντίστοιχο ρυθμιστικό πλαίσιο για τις σχέσεις κράτους-αγοράς και πολίτη. Μόνον οι απολογητές της γυμνής και αδιαμεσολάβητης δύναμης, πολιτικής ή οικονομικής, μπορούν να αδιαφορούν για το τι λέει το Σύνταγμα.

Και αυτό όχι μόνον για λόγους υπεράσπισης της δημοκρατικής αρχής, αλλά και για λόγους αποτελεσματικότητας. Οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις χρειάζονται ευρείες κοινωνικές συναινέσεις. Μόνο εάν γίνουν με σεβασμό του Συντάγματος (προφανώς, αν χρειάζεται, και με αναθεώρηση του ) μπορούν να εξασφαλίσουν την αναγκαία νομιμοποίηση, που είναι όρος της αποτελεσματικής εφαρμογής τους.

Συνέχεια