Eίδα την ομιλία του Αλέξη στη Βουλή… καλά του τα έγραψαν, έτσι τα έγραφαν οι ίδιοι και στον Γιωργάκη, αλλά…


Είδα την ομιλία του Αλέξη στη Βουλή. Πολύ ωραία τα είπε πάλι ο μπαγάσας. Το μόνο που δεν κατάλαβα είναι το για ποια χώρα μιλούσε

http://mantoles.net/6861/

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/

Πού πήγαν τα μπικικίνια;


Πού πήγαν τα μπικικίνια;

Χρήστος Ξανθάκης

Όταν οι Γερμανοί ομολογούν το δούλεμα που φάγαμε

Το χθεσινό τηλεοπτικό στιγμιότυπο είχε αξία ανεκτίμητη που λένε και στις διαφημίσεις των πιστωτικών καρτών. Είχε δώσει η ανκοργούμαν την πάσα στον ανταποκριτή από το Βερολίνο, είχε πει εκείνος τις ειδήσεις του, έτσι ο Σόιμπλε, αλλιώς η Μέρκελ, αυτά συμβαίνουν στη Γερμανία σήμερα, ετοιμάζονταν όλοι για το «ευχαριστούμε», ώσπου την έριξε τη μπόμπα ο ρεπόρτερ:

«Η γερμανική εφημερίδα “Handelsblatt”, επικαλούμενη έρευνα της «Ευρωπαϊκή Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας» (ESMT) στο Βερολίνο, υπογράμμισε ότι λιγότερο από το 5% των δανείων, ύψους 220 δισεκατομμυρίων ευρώ, που δόθηκαν για τη σωτηρία της Ελλάδας στα πέντε πρώτα χρόνια των μνημονίων, κατέληξαν στον ελληνικό προϋπολογισμό. Τα υπόλοιπα πήγαν στη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών.»

Το είπε και στο στούντιο ακούστηκε ένα τεράστιο «γλουπ»! Η ανκοργούμαν ξαφνιάστηκε, μπουρδουκλώθηκε, έπαθε μπορνιόκο, άρχισε «ναι», τα «μάλλον», τα «γκουχ, γκουχ» και εν τέλει την έσωσε η φωνή του αρχισυντάκτη που της υπαγόρευσε το ποίημα:
«Και για αυτό το λόγο θα πληρώσουν οι Έλληνες ακόμη περισσότερους φόρους.»

Συνέχεια

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΥΦΛΟΙ;


ΣτάθηςΣΤΑΘΗΣ

Τι λέει η Ιστορία; Οτι όπου πήγε το ΔΝΤ έκαψε, κατέστρεψε, λεηλάτησε.

Τι λέει η (οποιαδήποτε) οικονομική θεωρία, δεξιά ή αριστερή; Oτι το «πρόγραμμα» που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, α) σκοτώνει, β) δεν βγαίνει.

Τι λέει η λογική; Οτι μόνον παράφρονες ή εγκληματίες εφαρμόζουν και ξαναεφαρμόζουν και ξαναματαεφαρμόζουν ένα πρόγραμμα που δεν βγαίνει.

Γιατί λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ενωση με προεξάρχουσα τη Γερμανία, γιατί το ΔΝΤ υπό τη σκέπη των ΗΠΑ και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα) επιμένουν στην εφαρμογή του «ελληνικού προγράμματος» με αλλεπάλληλα μνημόνια, το ένα χειρότερο από το άλλο; Παράφρονες

δεν είναι, ούτε ηλίθιοι. Σκοπίμως δολοφονούν τη χώρα, είναι εγκληματίες. Επωφελούνται από την οικονομική «γενοκτονία» των Ελλήνων. Η ιστορία με το χρέος (όπως την περιγράφει τώρα η «Handelsblatt») ήταν φανερή από την πρώτη στιγμή και γινόταν ακόμα πιο φανερή στην εξέλιξή της. Από το 2010 η χώρα έλαβε 220 δισ. μνημονιακά δάνεια. Απ’ αυτά, μόνον το 5% (ήτοι 9,7 δισ) μπήκαν στην ελληνική οικονομία (των πλουσίων). Τα υπόλοιπα πήγαν: 86,9 δισ. για εξυπηρέτηση παλαιών χρεών, 52,3 δισ. για εξόφληση τόκων και 37, 3 δισ. για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Αποτέλεσμα 1: οι Ευρωπαίοι έσωσαν τις τράπεζές τους από το ελληνικό χρέος

Συνέχεια

Πρωταγόρας: τι είναι ο άνθρωπος;


Πρωταγόρας

Άνθρωπος: «πάντων χρημάτων μέτρον»

  • 1:Ο Πρωταγόρας ανήκει στο ριζοσπαστικό κίνημα των Ελλήνων Σοφιστών, που αναπτύχθηκε θεμελιωδώς κατά την κλασική περίοδο της αρχαίας Ελλάδας, βασικά της Αθήνας του Περικλή. Το εν λόγω κίνημα είναι εν πολλοίς ένα ελευθεριακό κίνημα σκέψης, με δεσπόζουσα την πολιτική απόχρωση και με αποκλίνουσες επί αρκετών θεμάτων ιδέες. Εγκαινίασε καθοριστικά τη στροφή προς τον άνθρωπο σε αντίθεση με την προηγηθείσα σκέψη των προσωκρατικών, η οποία είχε ασχοληθεί κι αυτή βέβαια με τον άνθρωπο αλλά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοσμολογικών-οντολογικών προβληματισμών: οι διανοητές της προ-σοφιστικής, ήτοι της προσωκρατικής περιόδου, διαστοχάστηκαν κυρίως πάνω στη φύση, τον κόσμο (βασικά με το νόημα του σύμπαντος) και το ον εν γένει. Η έννοια του ανθρώπου τους απασχόλησε ως τμήμα αυτού του κόσμου. Για τους Σοφιστές, απεναντίας, ο άνθρωπος δεν εξακοντίζεται πλέον σε συλλήψεις ενός οντο-κοσμο-λογικού Είναι, αλλά συλλαμβάνεται βασικά ως ένα πλέγμα σχέσεων: σχέσεις προς τη φύση, την κοινωνία, το κράτος, τους θεούς· προς άλλους ανθρώπους ή άλλους λαούς κ.λπ. Στο πνεύμα αυτών των σχέσεων κατανοείται, λιγότερο ή περισσότερο, και η σχέση των ίδιων των Σοφιστών με τον κοινωνικό τους περίγυρο. Μάλιστα, μέσα στην ιστορία της φιλοσοφίας, η σχέση τους αυτή αποτιμάται άλλοτε ως μια στεγνή επαγγελματική σχέση, όπου εξαργυρωνόταν η γνώση με χρήμα, με συνέπεια να αμαυρώνεται η εικόνα του σοφιστικού κινήματος, άλλοτε ως μια στοχαστική σχέση του ανθρώπινου ατόμου εντός της κοινωνίας και σε σχέση με τούτη.

Συνέχεια

Δημιουργώντας τάξη μέσα από το χάος


Το ότι ζούμε σε έναν ιδιαίτερα πολύπλοκο και αβέβαιο κόσμο θεωρείται πλέον μια σχεδόν αυταπόδεικτη αλήθεια για τους περισσότερους ανθρώπους. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα η επίσημη «επιστημονική» ιδεολογία όπως προβάλλεται από τα ΜΜΕ -αλλά και τα επίσημα σχολικά προγράμματα- επιχειρεί να μας πείσει ότι η αταξία, η αβεβαιότητα και η τυχαιότητα των φαινομένων που παρατηρούμε γύρω μας δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγενείς αλλά απλώς φαινομενικές: μια ψευδαίσθηση που αποδίδεται αποκλειστικά σε ανθρωποκεντρικές προκαταλήψεις ή, ακόμη χειρότερα, σε διανοητική σύγχυση.

Αυτή η ιδεοληπτική προκατάληψη υπέρ μιας βαθύτερης, απλής και ασφαλώς νομοτελειακής εξήγησης όλων των πολύπλοκων «επιφαινομένων» δεν είναι καθόλου αυθαίρετη ή παράλογη. Αντίθετα, στηρίζεται σε μια σειρά από αρκετά επιτυχημένες μεθοδολογικές παραδοχές που, κυρίως κατά το παρελθόν, συνέβαλαν στην ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης.

Αναμφίβολα η πιο επιτυχής από αυτές τις μεθοδολογικές προσεγγίσεις είναι ο «αναγωγισμός», η άποψη δηλαδή ότι όλα τα πολύπλοκα φυσικά φαινόμενα μπορούν, κατ’ αρχήν, να εξηγηθούν από λίγους απλούς νόμους ή από κάποιες θεμελιώδεις «πρώτες αρχές» στις οποίες και οφείλουμε να αναγάγουμε τα πάντα. Αυτό το αναγωγιστικό εξηγητικό σχήμα αποδείχτηκε εξαιρετικά γόνιμο αλλά ταυτόχρονα και υπερβολικά περιοριστικό για την ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης: ανακαλύψαμε γιατί πέφτουν τα μήλα, ενώ αγνοούμε το πώς αυτά δημιουργήθηκαν ή γιατί, ενδεχομένως, τα θεωρούμε εύγευστα!

Τις τελευταίες δεκαετίες η εκπληκτική ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας σε όλους τους τομείς -από τη μικροφυσική μέχρι τη μοριακή βιολογία και από τη νευροεπιστήμη μέχρι την οικολογία- οδήγησε στην αποκάλυψη των ανυπέρβλητων περιορισμών αυτής της μηχανιστικής και αυστηρά αναγωγιστικής προσέγγισης, η οποία κατά το παρελθόν είχε οδηγήσει στους μεγάλους θριάμβους της κλασικής επιστήμης, όπως είναι η νευτώνεια μηχανική και η θεωρία της σχετικότητας.

Συνέχεια

Μπορούν τα Panama papers να λύσουν το πρόβλημα του παγκόσμιου χρέους;


Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Οι χώρες παγκοσμίως βρίσκονται σε ένα μεταίχμιο. Οι χώρες είναι υπερχρεωμένες και κάθε κρίση αυξάνει περαιτέρω το χρέος τους λόγω του κόστους διασώσεων χρεοκοπημένων τραπεζών και άλλων εταιριών. Το μέσο ετήσιο έλλειμμα των χωρών του ΟΟΣΑ τα τελευταία 20 χρόνια είναι 3%. Χρειάζονται επειγόντως έσοδα. Μπορούν τα Panama Papers να δείξουν κάποια λύση στο πρόβλημα, ή αποτελούν άλλη μία επικοινωνιακή φούσκα που θα ξεφουσκώσει.

Αφενός, η ανάπτυξη του ΑΕΠ περιορίζεται σε ρυθμούς 2,5% ετησίως, αφετέρου η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου οδηγεί σε διαφορετική αναλογία νέων προς ηλικιωμένους (και αυξημένο κόστος παροχών) και τέλος η σημαντική μείωση φορολογικών συντελεστών που έχουν κάνει όλα τα κράτη παγκοσμίως δεν έχει φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα σε αύξηση των επενδύσεων ή του ΑΕΠ! Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι, από πού θα έρθουν τα έσοδα;

Ιστορικά η ανάπτυξη κινείται από δημογραφικούς κυρίως παράγοντες. Δεν είναι τυχαία η χρήση της λέξης «πόλης» στην λέξη «πολιτισμός». Η μετακίνηση πληθυσμών στις πόλεις, ουσιαστικά δημιούργησε την ανάπτυξη. Εκεί που δημιουργήθηκαν πόλεις, και όσο μετακινούνταν άνθρωποι σε αυτές, οργανώθηκε και παράχθηκε ο πλούτος. Η ιστορία της βιομηχανικής επανάστασης είναι η ιστορία της αστικοποίησης, αρχικά, και της μετανάστευσης, στην συνέχεια. Χώρες όπως η Κίνα, και στο παρελθόν η Ιαπωνία, αλλά και η Ελλάδα στην εποχή της αστικοποίησης, έχουν διψήφιους ρυθμούς ανάπτυξης όσο υπάρχει μετακίνηση από άλλες περιοχές προς τις πόλεις.

Συνέχεια

Γιατί η Αναρχία είναι παρεξηγημένη;…


banksy-trouble

Το παρακάτω κείμενο έχει οπτικές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φιλελεύθερες ή και χίπικες, αλλά επίσης δείχνει πως ο όρος αναρχία διαστρευλώθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μήπως σας θυμίζει κάτι;


Γιατί η Αναρχία είναι παρεξηγημένη;-Του Greg Guma

Το να δηλώνεις την πίστη σου σε μία κοινωνία, δομημένη μάλλον στην ατομική ελευθερία παρά σε ιεραρχικές εξουσιαστικές σχέσεις, φαντάζει τόσο αμερικάνικη όσο κι η μηλόπιτα[εθνικό γλυκό στο Αμέρικα]. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Ωστόσο, άμα το ομιλούν υποκείμενο αυτοαποκαλείται αναρχικό, οι ίδιες απόψεις συνήθως στηλιτεύονται ως αντιαμερικανικές ή και προδοτικές.

Τον τελευταίο αιώνα, οι αναρχικοί έχουν στιγματιστεί ως ανατρεπτικοί, τρομοκράτες με βόμβες ανά χείρας. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θεωρούνται ως παραπλανημένοι ουτοπιστές. Όμως, καμία έννοια δεν υπήρξε περισσότερο παρεξηγημένη, σκόπιμα διαστρεβλωμένη και παραμορφωμένη στα πλαίσια των αμερικανικών παραδόσεων της αυτοκυβέρνησης και ελευθερίας του λόγου.

Ακόμη και στο Vermont, έναν τόπο στενά συνδεδεμένο με το σοσιαλισμό[όπως τον αντιλαμβάνονται στις ΗΠΑ] απ’ την πρώτη εκλογή του Bernie Sanders στη δημαρχία του Burlington το 1981, οι παλιότεροι αναρχικοί είχαν δυσκολευτεί να αποκτήσουν ακροατήριο. Πράγματι, η Emma Goldman, εξαιρετικά χαρισματική εκπρόσωπος του ελευθεριακού και σοσιαλιστικού ιδεώδους, όταν προσπάθησε να εξηγήσει τις πεποιθήσεις της στους κατοίκους του Burlington, βρέθηκε μπροστά σε κλειστές πόρτες.

Συνέχεια