Φιλολογικοί περίπατοι στο Μεσοπόλεμο…


Αναγνωστάκης, Ζεβελάκης

—Επιμέλεια-Αρχείο: Γιώργος Ζεβελάκης—

Στις 5 Μαΐου του 1986, πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια, γινόταν η πρώτη μετάδοση, ώρα 7-7:30΄ μ.μ., από το Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, της ημίωρης εβδομαδιαίας εκπομπής «Φιλολογικοί Περίπατοι στο Μεσοπόλεμο», με επιμέλεια παραγωγής του Γιώργου Ζεβελάκη και ειδικό συνεργάτη τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Στην εκφώνηση του σήματος ακούγονταν οι φωνές των Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου και Κώστα Παπαγεωργίου. Μετά τον τίτλο και τα ονόματα των συντελεστών δίνονταν οι παρακάτω ενημερωτικές, για το περιεχόμενο της εκπομπής, πληροφορίες: «Μέσα από κείμενα συνεντεύξεων, που δόθηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες της περιόδου 1920-1940, μιλούν καλλιτέχνες, λογοτέχνες, λόγιοι, ηθοποιοί, διανοούμενοι, πνευματικοί άνθρωποι μιας παλαιότερης εποχής, για το έργο τους, τα όνειρά τους, τις καθημερινές τους ασχολίες, για τα προβλήματα της εποχής τους, που πολλά εξακολουθούν να είναι προβλήματα και της δικής μας εποχής».

Το πρώτο ημίωρο περιλάμβανε εισαγωγική ομιλία που ετοιμάστηκε και εκφωνήθηκε από τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Μετά την εισαγωγή παρουσιάζονταν αποσπάσματα συνεντεύξεων, για να πάρει ο ακροατής μια γεύση από τις επόμενες εκπομπές, με «προσκεκλημένους» τους: Μιλτιάδη Μαλακάση, Γρηγόριο Ξενόπουλο, Μανόλη Καλομοίρη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Φώτο Πολίτη, Κώστα Βάρναλη, Αιμιλία Δάφνη, Νίκο Καρβούνη, Ελένη Παπαδάκη και Τίμο Μωραϊτίνη. Συμμετείχαν, εκτός των εκφωνητών του τίτλου και των συντελεστών της εκπομπής, η Υβόνη Μαλτέζου και ο Θοδωρής Ασημάκης στην επιμέλεια του ήχου.

Συνέχεια

Τζακ Λόντον: Οι πολύ φτωχοί είναι το τελευταίο και σίγουρο αποκούμπι για τους πεινασμένους…


Ήταν στο Ρένο της Νεβάδα, καλοκαίρι του 1892. Ήταν και παζάρι κι η πόλη ήταν γεμάτη μικρολωποδύτες και απατεωνίσκους, για να μη μιλήσουμε για στίφη ολόκληρα από πειναλέους αλήτες. Οι πειναλέοι αλήτες έκαναν την πόλη «πειναλέα» πόλη. Βροντούσαν τις πίσω πόρτες των σπιτιών των ευυπόληπτων πολιτών, μέχρι που οι πίσω πόρτες έπαψαν πια ν’ ανοίγουν.

Δύσκολη πόλη για μάσες, έλεγαν τον καιρό εκείνο οι αλήτες. Ξέρω πως μου ‘λειψαν πολλά γεύματα, παρά το γεγονός ότι μπορούσα να συρθώ ως την επόμενη αν μου βροντούσαν κατάμουτρα μια πόρτα, για να τσιμπήσω κάτι ή να με τραπεζώσουν ή και να ζητιανέψω στο δρόμο. Βρέθηκα σε τόσο δύσκολη θέση σ’ αυτή την πόλη, που, μια μέρα, ξέφυγα απ’ το φύλακα και τρύπωσα στο ιδιωτικό βαγόνι ενός περιοδεύοντα εκατομμυριούχου. Το τρένο ξεκινούσε την ώρα που ανέβηκα στο βαγόνι και όρμηξα στον εκατομμυριούχο που λέγαμε, ενώ μόλις ένα βήμα πίσω μου είχα το φύλακα, που πολεμούσε να με τσακώσει. Η τύχη μου κρεμόταν από μια κλωστή, γιατί μόλις ακούμπησα τον εκατομμυριούχο, με τσίμπησε κι ο φύλακας. Δεν είχα καιρό για τυπικότητες.

Συνέχεια

Χριστόδουλος Α’ ο Μελετηρός…


Μια φωτογραφία από τα τελευταία Σαββατιάτικα έγινε αφορμή για να θυμηθεί η παρέα το περίφημο «εγώ τότε μελετούσα» του πρώην Αθηνών και πάσης Ελλάδος, του «Χριστόδουλου της καρδιάς μας» (όπως ο ίδιος ο πρώην αρχιεπίσκοπος ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος). Κι επειδή «αργία μήτηρ πάσης κακίας» (πόσο μάλλον όταν πέφτουν κολλητά πέντε αργίες!), κάποια αδιόρατη δύναμη σε σπρώχνει να φας κάμποση σκόνη, σκαλίζοντας τα χαρτόκουτα στα κάτω-κάτω ράφια των βιβλιοθηκών σου, μιας και θυμάσαι αδιόρατα ότι κάπου εκεί έχεις αρχειοθετήσει κάτι σχετικό με τούτο το θέμα…

Παρένθεση. Το ξέρω ότι το να ασχολείσαι με τέτοια θέματα πασχαλιάτικα δεν είναι και το πλέον λογικό πράγμα στον κόσμο αλλά το σκάλισμα των χαρτόκουτων προσφέρει διπλή ευχαρίστηση: αφ’ ενός μεν ηδονίζεσαι όταν βρίσκεις αυτό για το οποίο ψάχνεις, αφ’ ετέρου δε ανακαλύπτεις ότι έχεις υλικό που είχες ξεχάσει ότι το είχες. Αλλά ας κλείσουμε την παρένθεση κι ας επανέλθουμε στο θέμα τού μελετηρού αρχιεπίσκοπου.

1998: Οι τρεις υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Αριστερά ο Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος (νυν)
αρχιεπίσκοπος), στο κέντρο ο Χριστόδουλος και δεξιά ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος (νυν Θεσσαλονίκης).

Συνέχεια

Με προσβάλει…


burka_

Λένε πώς η Ἱστορία κάνει κύκλους.

Λένε πώς ὅτι ἔχουμε δεῖ, θά το ξαναδοῦμε.

Ὅμως κανένας καί τίποτε δέν με εἶχε προετοιμάσει γιά αὐτό ποῦ βλέπω σήμερα.

Γιατί δέν περίμενα ποτέ, στήν ἀπαρχὴ του 21ου αἰῶνα νά βλέπω μέσα στήν Ἑλληνική ἐπικράτεια ἀνθρώπους ἁλυσοδεμένους.

Γιατί η μπούργκα εἶναι ἁλυσίδα.

Γιατί δέν ἀντέχω, δέν μπορῶ νά ἀνεχθῶ το πιστεύω, ἀπό ὅπου καί ἄν προέρχεται, ποῦ θεωρεῖ τον μισό πληθυσμό της γῆς ὣς πολῖτες δεύτερης κατηγορίας.

Το πιστεύω ποῦ θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἁμαρτία νά εἶσαι γυναῖκα ἤ ὅτι μολύνεται ο χῶρος προσευχῆς ἄν περάσει γυναῖκα.

Η γυναῖκα δέν εἶναι μίασμα, δέν εἶναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, τουλάχιστον στήν χώρα ποῦ ἐγώ ἀνδρώθηκα.

Καί καμμιά ἀνοχή πρός το πιστεύω του ἄλλου, κανένας σεβασμός στήν ὄπια πολυπολιτισμικότητα δέν μπορεῖ νά με κάνει νά το δῶ ἀλλιῶς.

Ὄχι η μπούργκα ποῦ εἶδα στήν πλατεῖα Κόραι δέν εἶναι κάτι ἐξωτικό κάτι φοκλόρ, δέν εἶναι ο χορός των πιθήκων ποῦ χορεύουν οι ιθαγενείς γιά τους τουρίστες.

Καί ἄν δέν κάνω λάθος η Ἑλληνική Πολιτεία δέν ἔχει υπογράψει την «Πρωταρχική Ὁδηγία» των Star Trek ποῦ ἀπαγορεύει την ὄπια παρέμβαση σε πρωτόγονους πολιτισμούς.

Γιατί η μπούργκα εἶναι τρόπος ζωῆς, τρόπος σκέψης.

Εἶναι τιμή μου καί ὑποχρέωσή μου νά εἶμαι η δεύτερη – τέταρτη σύζυγος, θά πρέπει νά περπατάω πίσω ἀπό τον σύζυγό μου, θά κυκλοφορῶ μόνο με συνοδεία αρσενικού, θά πρέπει, θά πρέπει.

Καί μήν ἀναφέρει κάποιος ὅτι εἶναι δικαίωμα της γυναίκας νά το ἐπιλέξει.

Κανένας δέν ἐπιλέγει νά εἶναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, κανένας δέν ἐπιλέγει νά εἶναι σκλάβος παρά μονάχα μετά ἀπό ἕνα καλό πλύσιμο ἐγκεφάλου. (Βλέπε καί τους σημερινούς κατοίκους τούτης δῶ της χώρας)

Ἀλήθεια οι κηφῆνες της Γενικῆς Γραμματείας Ἰσότητας των Φύλων ποῦ τόσο πολύ ἐνοχλήθηκε ἀπό την Άντζελα, δέν ἔχουν νά πουν τίποτε γιά αὐτό;

Θεωρεῖ ὅτι θά πρέπει νά γίνεται ἀνεκτό, ἐντός της Ελληνικής ἐπικράτειας νά ὑπάρχουν πολῖτες δεύτερης κατηγορίας ποῦ ἔχουν δικαίωμα μόνο νά ξεπλύνουν τα πόδια τους στήν θάλασσα;

Ποῖος θά μιλήσει γιά αὐτές τις γυναῖκες; Ποιός θά αγωνιστεί γιά το δικαίωμά τους νά εἶναι ἄνθρωποι;

Νοιώθω προσβεβλημένος.

Ὄχι μόνο βλέποντας γύρω μου νά περπατοῦν ἄνθρωποι φορῶντας ἁλυσίδες, ἀλλά καί ἀπό την ὑποκρισία της κοινωνίας.

 

http://wp.me/p1h3Tw-Pg

©  HeadWaiter.


Aπό:

https://toufekiastoskotadi.wordpress.com/2016/04/25/%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9/

Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος… Eφυγε στις 5 Μαϊου του 1981…


Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος…

Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο ηρωϊκός απεργός πείνας Μπόμπι Σαντς

Μολονότι ήταν φυλακισμένος, εξελέγη βουλευτής με 30.942 ψήφους! Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Θάτσερ ότι οι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν».

του Διονύση Ελευθεράτου

Χαράματα Τρίτης, 5 Μαΐου 1981, ένα δραματικό ηχητικό κράμα ξυπνά τους κατοίκους των καθολικών συνοικιών του Μπέλφαστ. Θρήνοι γυναικών, φωνές οργής αντρών, ρυθμικά κτυπήματα μεταλλικών σκουπιδοτενεκέδων. Η είδηση διαδίδεται τάχιστα: Πέθανε – ώρα 1.17- ο ηλικίας 27 ετών κοσμαγάπητος βουλευτής του IRA Ρόμπερτ (Μπόμπι) Σαντς, μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Μέιζ, κοντά στο Μπέλφαστ.

Ο «γελαστός Μπόμπι» είναι ο πρώτος από τους ιρλανδούς απεργούς πείνας του ‘81 που ξεψυχά. Πρώτος αυτός είχε αρχίσει, άλλωστε, απεργία πείνας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Μέιζ που ονομάστηκε έτσι λόγω του σχήματός του. Από τις 12 Αυγούστου έως τον Μάιο, εννέα ακόμη απεργοί «λιώνουν». Φράνσις Χιούζ, Πάτσι Ο’ Χάρα, Ρέιμοντ Μακ Κρις, Τζόζεφ Μακ Ντόνελ, Μάρτιν Χάρσον, Κέβιν Λιντς, Κίραν Ντόχερτι, Τόμας Μακ Άλγουι, Μάικλ Ντέβιν. Ο μικρότερος (ο Άλγουι) ήταν ηλικίας 23 ετών, ο μεγαλύτερος (ο Ντέβιν) είχε μόλις φθάσει τα τριάντα

Συνέχεια

H εργατική τάξη πάει στο χρονοντούλαπο…


Είναι γεγονός ότι η εργατική τάξη “εξαφανίστηκε” σε μια συγκεκριμένη, και πολύ πρόσφατη, ιστορική περίοδο των αναπτυγμένων καπιταλιστικά κοινωνιών. Δεν εξαφανίστηκε σαν φυσικά υποκείμενα. Εξαφανίστηκε σαν πολιτική κατηγορία, σαν πολιτικό υποκείμενο αναφοράς. Όμως δεν εξαφανίστηκε μόνη της! Μαζί με την έκλειψη των αναφορών και της σημασιοδότησης της εργατικής τάξης εξέλειπαν οι στρατηγικές αναφορές και αναλυτικές δεσμεύσεις σε σχέση με τον καπιταλισμό και τις κοινωνικές τάξεις γενικά. Στη θέση του εννοιακού πολιτικού περιβάλλοντος που συγκροτούνταν από την λόγω και έργω κριτική (ή τις κριτικές) στον καπιταλισμό και στο κράτος, στο όνομα του προλεταριάτου και υπέρ της καταστροφής των ιεραρχήσεων των κοινωνικών τάξεων όπως αυτές διαμορφώνονται μέσω (και) της υπεξαίρεσης της εργασίας και του παραγόμενου πλούτου (: αταξική κοινωνία), εγκαταστάθηκε ένα άλλο εννοιακό πολιτικό περιβάλλον. Συγκροτημένο απ’ τις πολιτικές της ταυτότητας, την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των αποκλεισμών, την αναγνώριση, την καταγραφή και την διαμόρφωση των καταπιέσεων και των αντιστάσεων σ’ αυτές. Αυτή η διανοητική και πολιτικοϊδεολογική στροφή γενικεύτηκε στον τότε δυτικό κόσμο στη δεκαετία του 1980· και απ’ την επόμενη δεκαετία έγινε σχεδόν το μοναδικό έδαφος αντίληψης και κατανόησης του κόσμου. Τόσο (σχεδόν) μοναδικό έδαφος έγιναν οι πολιτικές της ταυτότητας ώστε η οποιαδήποτε αναφορά σε “καπιταλισμό” ή σε “εργατική τάξη” ή σε “εργατικό ανταγωνισμό” (κι ας μη μιλήσουμε για “κομμουνισμό”!) να αναδύει “φυσιολογικά” ένα άρωμα μούχλας· εκτός εάν επρόκειτο για εξειδικευμένη ακαδημαϊκή μελέτη, με προορισμό κάποιο διδακτορικό και κάποιο ράφι.

Συνέχεια