Την ώρα που κλαίει γλυκά η κιθάρα του Jeff Healey…


healey

Oι Jeff Healey Band έπαιζαν το While My Guitar Gently Weeps συχνά στις ζωντανές εμφανίσεις τους, πρώτα στα μπαρ και αργότερα —μετά την σαρωτική επιτυχία του πρώτου τους άλμπουμ See The Light— στις ροκ σκηνές και στις συναυλίες. Δυο χρόνια αργότερα, το 1990, όταν ήρθε η ώρα να ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους, Hell to Pay, διαθέτοντας πλέον περισσότερη εμπειρία, πιο καθαρό ήχο κι ένα όραμα πιο συγκεκριμένο ως προς τον μουσικό τους προσανατολισμό, αποφάσισαν να συμπεριλάβουν τη σύνθεση του George Harrison (για το The Beatles-The White Album του 1968) στα track του δίσκου.

Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο διεθνούς φήμης Le Studio του Quebec υπό την καθοδήγηση του Ed Stasium, ενός από τους πιο έμπειρους μουσικούς παραγωγούς και μηχανικούς ήχου. «Ο Ed Stasium ήταν θεόσταλτο δώρο. Μπήκε στο στούντιο και ήξερε ακριβώς τι να κάνει με μας», θα πει ο Jeff Healey στο περιοδικό Guitar World, τον Σεπτέμβριο του 1990.

Στην ηχογράφηση του While my Guitar συμμετέχουν δυο μουσικοί οι οποίοι άφησαν τη σφραγίδα τους στην εκτέλεση του τραγουδιού από τον Healey: o Jeff Lynne των E.L.O και ο ίδιος ο George Harrison.

Συνέχεια

richard sennett – ο ξένος. δυο δοκίμια για την εξορία…


sennett_

Μπορεί ένα βιβλίο μόλις εκατόν σαράντα τριών σελίδων να περιλαμβάνει με πυκνή, δοκιμιακή πλην εύληπτη και σαφή γλώσσα του δυο όψεις της ξενότητας, που εκκινούν από παλαιότερες ιστορικές καταστάσεις, εφαρμόζουν όμως πλήρως στις σύγχρονες συγκυρίες της μετανάστευσης, της εξορίας και της ετερότητας; Στην προκείμενη περίπτωση μπορεί. Ξεκινώ με το δεύτερο και εκτενέστερο δοκίμιο του βιβλίου, που τιτλοφορείται Ο ξένος. Ο συγγραφέας μας αιφνιδιάζει καθώς αρχίζει και τελειώνει το δοκίμιό του με δυο εικαστικά παραδείγματα. Το πρώτο έργο τέχνης είναι Το μπαρ στα Φολί – Μπερζέρ[1881 – 1882] του Εντουάρ Μανέ.

Τα Φολί – Μπερζέρ ήταν ένας χώρος αισθησιακής ελευθεριότητας, όπου χόρευαν γυναίκες χωρίς εσώρουχο, με αποτέλεσμα, όποτε σήκωναν τα πόδια τους, να εκτίθεται το εφηβαίο τους σε κοινή θέα. Ήταν ένας χώρος κακόφημος, δημόσιος εντούτοις (και οπωσδήποτε όχι πορνείο), που τον κατέκλυζαν θορυβώδη πλήθη που έπιναν και ερωτοτροπούσαν σε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, μακριά από τις έγνοιες της οικογενειακής εστίας. Μια τέτοια σκηνή θα αποδομήσει ο Μανέ. Βλέπουμε μια γυναίκα να στέκεται πίσω από τον πάγκο ενός μπαρ, σκεπτική, θλιμμένη και αγέλαστη, απομονωμένη, σε απόλυτα μετωπική στάση. Καθώς η μορφή της αντανακλάται μέσα στον καθρέφτη, εστιάζουμε την προσοχή μας στην μόνη σημαντική εμπειρία βάθος και προοπτικής σμίκρυνσης μέσα σε αυτόν. Ιδού το δράμα που εξυφαίνει ο καλλιτέχνης: κοιτάζω σε έναν καθρέφτη και αντικρίζω κάποιον που δεν είναι ο εαυτός μου.

Συνέχεια

Ροζάβα: Χτίζοντας τη Δημοκρατία χωρίς το Κράτος…


Της Dilar Dirik
Rojava-flags-II-breaker

 

«Όταν πριν λίγα χρόνια πρωτοήρθαν άνθρωποι στο σπίτι μας να ρωτήσουν αν η οικογένεια μας θα συμμετείχε στις κοινότητες, τους πέταξα πέτρες για να μην πλησιάσουν», λέει γελώντας η Bushra, μια νεαρή γυναίκα από το Tirbespiye της Ροζάβα. Είναι μητέρα δύο παιδιών και ανήκει σε μια πολύ συντηρητική θρησκευτική σέχτα. Πριν, δεν της επιτρεπόταν να βγει από το σπίτι της και κάλυπτε όλο της το σώμα εκτός από τα μάτια.

«Τώρα διαμορφώνω ενεργά τη δική μου κοινότητα» λέει με περηφάνια και ένα λαμπρό χαμόγελο. «Έρχονται άνθρωποι σε μένα ζητώντας βοήθεια για να λύσουν κοινωνικά θέματα. Αλλά τότε, αν με ρωτούσες, δεν ήξερα καν τι σήμαινε συμβούλιο ή τι κάνουν οι άνθρωποι στις συνελεύσεις.»

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι προσφεύγουν σε εναλλακτικές μορφές αυτόνομης οργάνωσης για να δώσουν ξανά νόημα στην ύπαρξη τους, να διοχετεύσουν την επιθυμία για δημιουργικότητα, να εκφραστούν ελεύθερα. Αυτές οι κολεκτίβες, οι κοινότητες, οι κοοπερατίβες (συνεταιρισμοί) και τα κινήματα άμεσης δημοκρατίας μπορεί να χαρακτηριστούν σαν μηχανισμοί αυτοάμυνας ενάντια στην εκμετάλλευση του καπιταλισμού, την πατριαρχία και τα κράτος.

Συνέχεια

Ριτσώνα, σωτήριον έτος 2016, «πολιτισμένη» Ευρώπη…


Της Αντωνίας Λεγάκη

Στην είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης δεν φρουρούν στρατιώτες αλλάμέλη ΜΚΟ. Κάποιος τους σφυρίζει ότι εμφανίστηκε δικηγόρος που θέλει να μιλήσει με τους πρόσφυγες.
Καθώς προχωρώ με τους ανθρώπους της Πρωτοβουλίας Χαλκίδας, μια κοπέλα (από τη ΜΚΟ «Ι am you») ασθμαίνει για να με φτάσει και να μου πει «Να προσέχετε τι θα πείτε στους πρόσφυγες»!!! 

Με το μάτι μου ήδη να έχει γυρίσει, τη ρωτάω τι εννοεί. Απαντά «τίποτα μόνο αυτό». Ακολουθεί εύλογα διάλογος που εγώ ψάχνω για καυγά και εκείνη απλώς εκτελεί εντολές γιατί «κάποιοι ήλθαν και είπαν στους πρόσφυγες πράγματα που δεν ίσχυαν».
Αφού τελικά καυγά δεν κατάφερα να κάνω, αλλά μια ωραία ανάκριση, μάθαμε ότι πρόκειται για μια σκανδιναβική ΜΚΟ, που δραστηριοποιείται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλον τον κόσμο (μεγάλη μπίζνα).

Συνέχεια

Ο μύθος του Μινώταυρου: Mια αφήγηση για τη σύγκρουση της αγριότητας με τον πολιτισμό…


minot

Η μυθολογία εν γένει και η ελληνική ειδικότερα βρίθουν συμβολισμών και πλούσιων φιλοσοφικών αναζητήσεων πάνω στη ζωή και στην ύπαρξη. Είναι μια αφήγηση που συνδέει την πεζή πραγματικότητα με τη φαντασία, φανερώνοντας όχι απλώς το πολυδιάστατο του ανθρώπινου βίου, αλλά και την εκ βάθρων ανάγκη των έλλογων όντων, να λεκτικοποιήσουν σκέψεις, απόψεις και συναισθήματα. Ίσως αυτό να είναι και το μόνο που μας διαχωρίζει απ’ τα ζώα∙ η φαντασία. Ίσως, πάλι, αυτή η ίδια να μας ξαναενώνει μαζί τους. Ο μύθος του Μινώταυρου, στο σύνολό του, περιλαμβάνει στοιχεία που δεν τα συναντάμε εύκολα σ’ άλλους μύθους. Και μάλιστα, τα στοιχεία αυτά παρέμειναν σταθερά και αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου. Ο μύθος του ενέπνευσε την τέχνη διαχρονικά μέχρι σήμερα.

Συνέχεια