NEWSYRIZA. Χρονικό Μιας Πολιτικής Μετάλλαξης…


Αριστερά που μπορεί

Στη σημερινή ιδιόμορφη πολιτική συγκυρία που σημαδεύεται από δεκαπεντάμηνη κρατική διαχείριση από την «κυβερνώσα Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε προσπάθεια ερμηνείας της τρέχουσας πραγματικότητας συχνά εγκλωβίζεται σε απολογισμούς της «ασφυκτικής διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου απέναντι σε έναν αντίπαλο που αξιοποίησε τη «συντριπτική υπεροπλία» που διέθετε. Εδώ θα αναζητήσει κανείς σημάδια είτε για την αναγκαία «προσαρμογή» της Αριστεράς στο έδαφος του «κοινωνικού ρεαλισμού», είτε για τη σταδιακή προγραμματική αποδέσμευση της πολιτικής της από την επαγγελία μιας αδύνατης πλέον «μεροληψίας υπέρ της εργασίας» και την αναγκαστική στροφή της προς κάποιου τύπου «τακτικό συμβιβασμό» που περισώζει τα «απολύτως αναγκαία» εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον.

Το όλο εγχείρημα συχνά περιγράφεται με την απάντηση στο αυτόκλητο δίλημμα μονοσήμαντης απόφανσης: Προτιμάμε μια Αριστερά που κάνει ό, τι μπορεί από μια Δεξιά που κάνει ό, τι θέλει!

Συνέχεια

Γάτες στον αέρα, τσιγκέλια και η τέχνη του κυρίου Φαμπρ…


black-cat-wallpaper-2

—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του (τέως) Ελληνικού Φεστιβάλ, ο Γιαν Φαμπρ, έγινε ξαφνικά ο γνωστότερος εν Ελλάδι Βέλγος. Πρόκειται για καλλιτέχνη με πολλές δεκαετίες παρουσίας ιδίως στα εικαστικά, τον οποίο, σύμφωνα με δική του δήλωση, άλλοι θεωρούν ιδιοφυΐα και άλλοι τσαρλατάνο. Πιθανότατα, πάντως, θα γνωρίζει κι ο ίδιος ότι για τους ζωόφιλους δεν θεωρείται τίποτε λιγότερο από κόκκινο πανί.

Βασική αιτία της βεντέτας αποτελεί το περίφημο, πλέον, βίντεο, από τον Νοέμβριο του ’12, που παρουσιάστηκε μαζί με άλλα έργα του Φαμπρ στην Αμβέρσα. Το θέμα του: η εκτόξευση γατιών. Ζωντανών γατιών. Συγκεκριμένα, τα γατιά πετιούνταν από βοηθούς (;) του καλλιτέχνη στον αέρα, σε ύψος 2-3 μέτρων, και προσγειώνονταν σε μια σκάλα πρόχειρα στρωμένη με χοντρό μουσαμά. Τα ζώα είναι, αν μη τι άλλο, εμφανώς φοβισμένα και σε πολλές περιπτώσεις νιαουρίζουν σπαρακτικά. Άλλοτε προλαβαίνουν να προσγειωθούν στα πόδια τους, άλλοτε πάλι όχι. Υποθέτουμε, βέβαια, ότι οι απεγνωσμένες προσπάθειες των γατιών να γυρίσουν στον αέρα ώστε να πέσουν «σωστά» ήταν και ο σκοπός του καλλιτεχνικού δρώμενου. Για το βαθύτερο νόημά του, βέβαια, δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε. Ίσως να το καταλαβαίνει όμως η μητέρα του κ. Φαμπρ, οπότε όλα καλά.

Συνέχεια

Εθνικός διάλογος για την παιδεία: πόσο «εθνικός» και πόσο «διάλογος»; (1)…


Αν τα όσα είπαμε χτες για το παραμυθάκι που λέγεται διάλογος, φάνηκαν σε ορισμένους κάπως δογματικά ή απλώς παρατραβηγμένα (ναι, υπήρξαν και τέτοιοι), ας κάνουμε σήμερα ακόμη μια προσπάθεια να πείσουμε ότι αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα: στην δημοκρατία τους δεν υπάρχει διάλογος, υπάρχει μόνο ο διάλογός τους. Κι αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει με όσα κοσμητικά επίθετα κι αν στολίσουμε τον υποτιθέμενο διάλογο (ανοιχτός, ισότιμος, εθνικός κλπ).

Αλλά ας αφήσουμε τις φιλοσοφικές προσεγγίσεις κι ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Επιτρέψτε μου, όμως, έναν μικρό πρόλογο. Στο δοκίμιό του «Κρίση και έλεγχος της εποχής μας» ο ακαδημαϊκός Άγγελος Τερζάκης γράφει προσφυώς (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Όλοι σήμερα μιλάνε για διάλογο (στην κυριολεξία του και μεταφορικά) και στο ιδιωτικό και στο δημόσιο επίπεδο κανένας δεν βρίσκεται που να μην τον διεκδικεί και να μην εξαίρει τις αρετές του. Φτάνει έτσι ν’ αναρωτιέται ο γεμάτος καλή θέληση αφελής πώς διάβολο γίνεται σε μιαν εποχή τόσο παθιασμένη για διάλογο, να συνεννοούνται τόσο λίγο οι άνθρωποι μεταξύ τους. Είναι σαν να ξεχνάμε την πασίδηλη ανθρώπινη διπροσωπία: όποιος διατυμπανίζει την επιθυμία του για διάλογο, δεν θα πει και πως τον επιθυμεί αλλά μεταμφιέζει έτσι την εγωλατρική του προσήλωση στον μονόλογο. Προτείνω τον διάλογο μπορεί να σημαίνει ότι γυρεύω, με πρόσχημα την συνδιάλεξη, ακροατές, έχω πεποίθηση στη ρητορική μου δεινότητα ή στη δικολαβική μου ευελιξία και δεν μου κακοφαίνεται να εξασφαλίσω μιαν εύκολη νίκη,σε αποκαλώ συνομιλητή μου αλλά σε κρατάω κάτω από την απειλή της εξουσίας μου: αν σου βαστάει, πες ό,τι πιστεύεις! (…) Διάλογος δεν υπάρχει παρά μόνον ανάμεσα σε ίσων δικαιωμάτων συνομιλητές. Όταν ο ένας κρατάει στο χέρι του τον κεραυνό κι ο άλλος βρίσκεται όρθιος, ελάχιστος σαν υπόδικος μπροστά στο βάθρο της εξουσίας, ο διάλογος, κι αν προτείνεται, είναι φενάκη.

Ο υπουργός παιδείας Νίκος Φίλης με τον Αντώνη Λιάκο. Ο πρώτος δεν βλέπει γενοκτονία ποντίων
από τους τούρκους, ο δεύτερος βλέπει εθνοκάθαρση κατά βουλγάρων και εβραίων από τους έλληνες.

Συνέχεια

Να με προσπερνάς! …


Η κόρη μου δεν γεννήθηκε ποτέ. Αναπληρώθηκε στα πρόσωπα άλλων γυναικών που διάλεξα να προβάλλω πάνω τους το φιλμάκι της ζωής της ή της μάνας μου ή της δικής μου. Ποιος ξέρει! Κάπως έτσι δεν γίνεται; Αναζητούμε διακαώς ένα γυναικείο πρόσωπο για να προβάλλουμε στην οθόνη του μια σύγχρονη version της μητέρας μας ή το εντελώς αντίθετο της

Σπουδαίο φιλμ, θα μου πεις. Όλοι, θεατές, πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες, φεύγουν, συνήθως, στη μέση. Κι’ αν μείνουν κάποιοι, τους παίρνει ο ύπνος του νοικοκυριού τους. Και μονάχα κάποιο κορίτσι, τριγυρίζει ανήσυχο ανάμεσα στα καθίσματα του κινηματογράφου, επαναλαμβάνονταςδιαρκώς τα ίδια αυτοκαταστροφικά σενάρια που το πλήγωναν απ’ όταν ήταν ακόμη πιτσιρίκι. Είναι από τα παράδοξα των γυναικών σινεφίλ αυτό. Να ανακυκλώνουν μονότροπα τη συναισθηματική στέρηση που τους άφησε κουσούριεκείνη η γαμημένη παιδική σειρά που δεν έκατσαν να δουν μαζί με τον πατέρα τους. Γιατί εκείνος είχε κάποια δουλειά.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Γι’ αυτό είναι ανάγκη να σου μιλήσω τώρα. Έστω τώρα. Να προσπερνάς,λοιπόν, ρε συ! Δίχως φλας, δίχως προειδοποίηση καμιά. Να προσπερνάς!
Να προσπερνάς εκείνους τους άντρες που σου δημιουργούν ένα ανάμεικτο συναίσθημα ελπίδας και αμφιβολίας, που σε ελκύουν επειδή φαίνονται επικίνδυνοι να σ’ εγκαταλείψουν και που ξέρουν πως να σε κάνουν να νιώθεις ότι ίσως υπάρχει μια κάποια πιθανότητα να τους κερδίσεις μόνιμα. Εκείνους, που σε γοητεύουν επειδή εκφράζουν έναν κάποιο βαθμό αφοσίωσης και συμπαράστασης.Ένα ποσοστό να είναι «εκεί».

Συνέχεια

Ο Δ. Μπάτσης, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και η… εκτέλεσή του!


*του Ηλία Κοπανάκη

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την παραγωγική ανασυγκρότηση που χρειάζεται ο τόπος, ώστε να εξέλθει από την οικονομική και όχι μόνο κρίση που τον μαστίζει. Και αυτό είναι μια αλήθεια που δε χρειάζεται απόδειξη. Όταν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες έκλεισαν εξ αιτίας της αντεθνικής/αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόστηκε οι όποιες βιομηχανίες διέθετε η χώρα, ξεπουλήθηκαν ή έμειναν στα συρτάρια των υπουργείων αναξιοποίητες οι μεταλλευτικές/βιομηχανικές δυνατότητες της πατρίδας μας, όταν σχεδόν όλα τα πρωτογενή υλικά/προϊόντα που παράγονται εδώ, μετασχηματίζονται αλλού σε τελικά προϊόντα και το όφελος της διαφοράς το καρπώνονται ξένες εταιρείες, όταν το μόνο που μάθαμε να δημιουργούμε είναι οι παρασιτικές δομές και οι επιδοτούμενες καλλιέργειες, όταν τα πανανθρώπινα ιδανικά που πρεσβεύει η λαϊκή μας παράδοση με όποια μορφή κι αν την αναγνώσει κάποιος, αντικαταστάθηκαν με τον απόμακρο και ξενόφερτο πολιτισμικό αχταρμά, τότε είναι φυσικό μια μέρα να βρεθούμε στο σημείο που και το ψωμί που τρώμε να είναι εισαγόμενο…
Κι όμως η ανάγκη για παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας, είχε απασχολήσει κάποιους πρωτοπόρους του πνεύματος και εραστές της πατρίδας πολλές δεκαετίες πριν. Στα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια. Τότε, εν μέσω του εμφυλίου πολέμου, ο νομικός και οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης, πολιτικά στρατευμένος κατά τη διάρκεια της Κατοχής ενάντια στον γερμανό κατακτητή, εκδίδει στην Αθήνα το 1947 το ογκώδες βιβλίο (500 σελ. και αμέτρητους πρόσθετους πίνακες) με τίτλο «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα», ενώ την ίδια εποχή είναι η «ψυχή» του επιστημονικού περιοδικού «Ανταίος» που ασχολείται με θέματα σχετικά με την ανοικοδόμηση της χώρας. Το βιβλίο προλογίζει ο καθηγητής και Πρύτανης του Ε.Μ.Π., Ν. Κιτσίκης, ένας ακόμα σπουδαίος επιστήμονας που ονειρευόταν με τις μελέτες του κι εκείνος μια Ελλάδα χωρίς εξαρτήσεις, μια Ελλάδα με οικονομική άνθηση.

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ «Ο Ζαχαριάδης ευθύνεται για την εκτέλεση του Μπελογιάννη»


«Αλμπατρος” έλεγε τον Μπελογιάννη ο Ζαχαριάδης. “Οπως το άλμπατρος είναι το πουλί που πετάει μέσα στην καταιγίδα, έτσι κι ο Μπελογιάννης ανοίγει τα φτερά του μέσα σ΄ όλες τις καταιγίδες” έλεγε ο Ζαχαριάδης. Ο Νίκος το θεωρούσε αυτό μεγάλο έπαινο και έτσι το θεώρησα κι εγώ όταν μου το είπε. Επρεπε να περάσω από πολλούς κύκλους της κολάσεως για να δω την ωμή αλήθεια. Ενα τέτοιο πουλί της καταιγίδας χρειαζόταν ο αρχηγός, ένα πουλί που θα ριχνόταν μέσα στην καταιγίδα και θα έπεφτε κεραυνοβολημένο για τη δόξα του κόμματος, που είχε ακολουθήσει τυφλά τον αρχηγό του στα λάθη του για τη δόξα του ίδιου του αρχηγού».

Με τα λόγια αυτά καταλήγει ένα από τα κείμενα της «πολιτικής διαθήκης» που άφησε η Ελλη Παππά, σύντροφος στη ζωή και στον αγώνα μιας ηρωικής μορφής του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, του Νίκου Μπελογιάννη, που εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952 από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Τα κείμενα που άφησε η ίδια αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατό της (πέθανε τον Οκτώβριο του 2009) στον διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη κ. Αγγ. Δεληβορριά με τον όρο να δημοσιευθούν μετά θάνατον μόλις κυκλοφόρησαν σε βιβλίο που εξέδωσε το Μουσείο υπό τον τίτλο «Μαρτυρίες μιας διαδρομής» (σε επιμέλεια του ιστορικού κ. Τ. Σακελλαρόπουλου). Φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της υπόθεσης Μπελογιάννη, όπως και της αλληλένδετης με αυτήν υπόθεσης Πλουμπίδη, η Ελλη Παππά εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κατά του τότε πανίσχυρου ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, στον οποίο αποδίδει την (πολιτική) ευθύνη για τη θυσία του Μπελογιάννη.

Οπως προκύπτει από τα γραπτά της, η στάση του εκτός Ελλάδος γενικού γραμματέα του κόμματος απέναντι στην ανοιχτή επιστολή του Ν. Πλουμπίδη (επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ) η οποία δημοσιεύθηκε λίγες ημέρες πριν από την εκτέλεση και στην οποία αναλάμβανε κάθε ευθύνη δηλώνοντας έτοιμος να παραδοθεί προκειμένου να γλιτώσει ο Μπελογιάννης το εκτελεστικό απόσπασμα ήταν η καθοριστική εκείνη κίνηση η οποία επίσπευσε και προσδιόρισε τις εξελίξεις. Ο Ζαχαριάδης είχε χαρακτηρίσει «προδότη» και «χαφιέ» τον Πλουμπίδη και κατασκεύασμα της Ασφάλειας την επιστολή του ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ολοκλήρωση του μακάβριου έργου που επιτελούσε το μετεμφυλιακό καθεστώς καθώς αφαιρούσε κάθε περιθώριο (νομικό ή πολιτικό) ώστε να διασωθούν ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του.

Συνέχεια

Η ουλή της ψυχής σου…


Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Κειτόσουν ακίνητη, νηφάλια, γαλήνια. Καμιά αγωνία στο πρόσωπο σου, ίχνος ανησυχίας στις ρυτίδες σου. Ο δίδυμος αδελφός του ύπνου σε νίκησε. Κι όμως μοιάζεις   έτοιμη να μιλήσεις. Να σηκωθείς και να μου πεις «ήρθες κιόλας; Καλωσόρισες». Η ψυχή σου φαίνεται να έφυγε σαν αεράκι, σαν ανάσα απαλή . Δεν ήμουν εκεί να την ακούσω. Δεν πρόλαβα. Δεν με περίμενες ετούτη τη φορά. Αναρωτήθηκα με ποια εικόνα άφησες τα επίγεια. Αν άνοιξε ξανά η ουλή της ψυχής σου, που συχνά αιμορραγούσε. Αν σε πόνεσε πάλι το παιδικό τραύμα, που σ ακολουθούσε .

Οκτώβρης του 1943. Γερμανική κατοχή. Έκανε κρύο στα ορεινά της Κρήτης. Οι Σουμπερίτες κύκλωσαν την Καλή –Συκιά. Άρχισαν ανακρίσεις. «Μαρτυράτε πουτάνες πού κρύβονται οι άντρες σας». Δε μιλάει καμιά. Κρατάς τη μητέρα σου από το φόρεμα. Φοβάσαι. Νιώθεις την απειλή, τη βαρβαρότητα. Ένας Γερμανός σε πετά βίαια πέρα. Δεν πρόλαβες να της μιλήσεις. Φωνές, χαλασμός, ουρλιαχτά. Σε λίγο θα ακουστούν ριπές. Η μάνα σου ανάμεσα στους νεκρούς. Πυρπόλησαν το χωριό. Σηκώθηκαν τα μαλλιά της κεφαλής σου, μου έλεγες. Φεύγεις αλαφιασμένη προς το δάσος. Σε βρήκαν αργότερα σε κατάσταση σοκ. Αλάλιασες. Βαθύ τραύμα κι αγιάτρευτο άνοιξε στην ψυχή σου. Μια μεγάλη ουλή απόμεινε. Ποτέ δεν έκλεισε οριστικά. Αιμορραγούσε με τη θύμηση. Πόνος διαρκής για τη μάνα που δεν έζησες. Αμέτρητες φορές μου πες την ίδια ιστορία χωρίς να αλλάξεις ούτε ένα κόμμα. Πάντα ο κόμπος και οι λυγμοί έπνιγαν την αφήγηση. «Δεν είναι από δικού μου, παιδί μου», εξηγούσες. Θυμάσαι;

Συνέχεια