Η ουλή της ψυχής σου…


Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Κειτόσουν ακίνητη, νηφάλια, γαλήνια. Καμιά αγωνία στο πρόσωπο σου, ίχνος ανησυχίας στις ρυτίδες σου. Ο δίδυμος αδελφός του ύπνου σε νίκησε. Κι όμως μοιάζεις   έτοιμη να μιλήσεις. Να σηκωθείς και να μου πεις «ήρθες κιόλας; Καλωσόρισες». Η ψυχή σου φαίνεται να έφυγε σαν αεράκι, σαν ανάσα απαλή . Δεν ήμουν εκεί να την ακούσω. Δεν πρόλαβα. Δεν με περίμενες ετούτη τη φορά. Αναρωτήθηκα με ποια εικόνα άφησες τα επίγεια. Αν άνοιξε ξανά η ουλή της ψυχής σου, που συχνά αιμορραγούσε. Αν σε πόνεσε πάλι το παιδικό τραύμα, που σ ακολουθούσε .

Οκτώβρης του 1943. Γερμανική κατοχή. Έκανε κρύο στα ορεινά της Κρήτης. Οι Σουμπερίτες κύκλωσαν την Καλή –Συκιά. Άρχισαν ανακρίσεις. «Μαρτυράτε πουτάνες πού κρύβονται οι άντρες σας». Δε μιλάει καμιά. Κρατάς τη μητέρα σου από το φόρεμα. Φοβάσαι. Νιώθεις την απειλή, τη βαρβαρότητα. Ένας Γερμανός σε πετά βίαια πέρα. Δεν πρόλαβες να της μιλήσεις. Φωνές, χαλασμός, ουρλιαχτά. Σε λίγο θα ακουστούν ριπές. Η μάνα σου ανάμεσα στους νεκρούς. Πυρπόλησαν το χωριό. Σηκώθηκαν τα μαλλιά της κεφαλής σου, μου έλεγες. Φεύγεις αλαφιασμένη προς το δάσος. Σε βρήκαν αργότερα σε κατάσταση σοκ. Αλάλιασες. Βαθύ τραύμα κι αγιάτρευτο άνοιξε στην ψυχή σου. Μια μεγάλη ουλή απόμεινε. Ποτέ δεν έκλεισε οριστικά. Αιμορραγούσε με τη θύμηση. Πόνος διαρκής για τη μάνα που δεν έζησες. Αμέτρητες φορές μου πες την ίδια ιστορία χωρίς να αλλάξεις ούτε ένα κόμμα. Πάντα ο κόμπος και οι λυγμοί έπνιγαν την αφήγηση. «Δεν είναι από δικού μου, παιδί μου», εξηγούσες. Θυμάσαι;

Τα λουλούδια στην αυλή ανθισμένα. Καθόλου πένθιμα. Σε λίγες ώρες θα φύγεις γι αλλού. Για το στερνό σου ταξίδι. Άλλο ένα σπίτι κλείνει. Άλλη μια γειτονιά ερημώνει. Σε κοιτάζω συνέχεια. Θέλω να κρατήσω κάθε στιγμή . Να μείνουν μέσα μου οι τελευταίες εικόνες. Περιμένω να αλλάξεις έκφραση. Να δω και πάλι εκείνο το τίμιο, το καθαρό, το επίμονο βλέμμα σου. Είσαι το ίδιο γλυκιά, όπως τότε που ήσουν νέα και μου χαμογελούσες μελαγχολικά. Το ίδιο όμορφη και ας έφτασες τα 88. Πνιγμένη στα άνθη. Ατάραχη μπροστά στο κλάμα μας. Δεν ακούς το νανούρισμα των θρήνων μας. Η εύθραυστη ισορροπία σου δε διαταράσσεται πια. Κείτεσαι νεκρή, ψυχή μου.

Κοιτάζω την Καλαμαύκα, το απέναντι βουνό. Μοιάζει με χαίτη αλόγου που καλπάζει. Γυρίζω πίσω στα μαθητικά μου χρόνια. Δεν είχε ξημερώσει ακόμη, όταν με ξύπνησες για να δω τον κομήτη, που περνούσε πίσω από την κορυφή. Θέαμα πρωτόγνωρο. Φωτιές στην ουρά του, τρομακτικό τέρας στα παιδικά μου μάτια. Απορία για το ανεξήγητο. Εκείνα τα χαράματα έσπασαν τα στενά όρια του κόσμου μου. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι τα σπουδαία πράγματα βρίσκονται πίσω από το βουνό. Ξεκίνησα για να τα ανακαλύψω. Ο μικρόκοσμος άνοιξε και έγινε σύμπαν και ποίηση, δίψα για το άγνωστο και ταξίδια.

Ανακατεύω τα λουλούδια για να βρω τα χέρια σου. Ξεχωρίζω τα δάχτυλα σου. Τα ακουμπώ. Είναι άκαμπτα. Έχουν το νεκρικό χρώμα, την παγωνιά του θανάτου. Τα φιλώ για να τα ζεστάνω. Σου ψιθυρίζω : « σ ευχαριστώ». Είναι τα μπράτσα που με πρωτοαγκάλιασαν και μ έσφιξαν πάνω τους. Είναι τα δάχτυλα που γέμιζαν αγκάθια μαζεύοντας ελιές για να σπουδάσω. Είναι τα χέρια που με μάλωσαν, που με προστάτευσαν, που μ άνοιξαν δρόμους, που άλλαξαν τη μοίρα μου, που έμοιαζε προκαθορισμένη.

Ο αποχαιρετισμός επώδυνος , οριστικός. Η πορεία χωρίς αναβολή. Το ταξίδι στην αγκαλιά του μαύρου καβαλάρη ξεκίνησε. Είναι κόσμος πολύς μαζεμένος εδώ στο πατρικό, στο Ροδάκινο , για το κατευόδιο. Ο ήλιος μπαινοβγαίνει στα σύννεφα. Ο παγωμένος νεκρικός ήχος της καμπάνας διαλαλεί το τέλος. Οι γλάροι πετούν χαμηλά. Δύο κοράκια κρώζουν στα χαλάσματα του πίσω σπιτιού. Κι όμως δε χάθηκαν όλα. Νιώθω πως κάτι εξακολουθεί να ζει. Απομεινάρια από την ουλή της ψυχής σου, από το θλιμμένο βλέμμα σου, από τα πονεμένα μάτια σου, από τη μελαγχολία σου φώλιασαν μέσα μου, αποτυπώθηκαν πάνω μου, χαράχτηκαν στην έκφραση μου.

Και γι αυτό ακόμη σ ευγνωμονώ ρε μάνα.

 

 

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

____________________________________________________________

Aπό: http://www.hitandrun.gr/i-ouli-tis-psichis-sou/

Η ουλή της ψυχής σου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s