Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες…


Botticelli-venus

Είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχει
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μες στα μαλλιά μας εισχωρούν βαθιά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν’ τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ’ αγάλματα τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν’ αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
—υπερήφανα ως είν’—
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε
λίμνες
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακριά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μες στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν’ οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ’ άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματα τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν’ το μόνο σάβανο που μας αρμόζει:
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν σημαίες
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν’ κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μες σ’ αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματα μας
και χαθούμε
τότες είν’
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακριά ακούμε να ‘ρχονται· οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε -φυσικά— δε μπορεί πια να μας φοβίσει
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π’ αγαπούμε είναι σα δάση
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν’ οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν’ ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
-οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κατερίνα-
είναι τα κόματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
-φιλικές-
προς τα λιμάνια: τις γυναίκες π’ αγαπούμε
έχουνε οι γυναίκες π’ αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ’ όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν’ πια δυνατό να μας κλονίσει
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ’ όνομα μας
γιατί οι γυναίκες π’ αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ’ εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία.

Νίκος Εγγονόπουλος

____________________________________________________________

Aπό:https://gemfragoulis.wordpress.com/2016/03/20/%CF%8D-%CF%8C-%CE%AF/

https://gemfragoulis.wordpress.com/2016/03/20/%CF%8D-%CF%8C-%CE%AF/

Ο γιός της Καλογριάς


«Μου γράφεις ένα μπουϊρουτί (διαταγή), μου λες να προσκυνήσω κι εγώ πασά μου ρώτησα τον πούτσον μου τον ίδιον, κι αυτός μου απεκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω κι αν έλθεις κατ’επάνω, μου ευθύς να πολεμήσω»  

Αυτή η απόκριση, στοχάζομαι να υπερβαίνει, την του Λεωνίδα, προς τον Ξέρξη «Μολών Λαβέ» (τα όπλα δηλαδή).

-Γεώργιος Γαζής.

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Γ.ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΣΤΟΝ Θ.ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1826

Συνέχεια

H ψυχοπαθολογία του τρολ…


Τα «Τρολς» φαίνεται να έχουν «μολύνει» κάθε γωνιά του κοινωνικού διαδικτύου. Όποιος κάνει το λάθος να διαβάσει, για παράδειγμα, τα σχόλια ενός άρθρου που έχει γραφτεί από γυναίκα ή για τις γυναίκες ή που απευθύνεται στις γυναίκες, αντιλαμβάνεται από πρώτο χέρι πόσο εύκολα η «τρολιά» μπορεί να στραφεί σε βαθιά μισογύνικα, απειλητικά ή ακόμη και βίαια σχόλια.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Άλλο τόσο, σε άρθρα που αποπνέουν μια συναισθηματικοποίηση, κόντρα στην κυρίαρχη εργαλειακή Λογική. Αλίμονο όμως στα άρθρα που δεν συγκροτούνται από έναν σπουδαιοφανή ακαδημαϊκό λόγο, τέτοιο που να υπερβαίνει τις τρέχουσες εκθέσεις ιδεών των μαθητών του Γυμνασίου! Λες και η δημόσια έκθεση άποψης απαιτεί οπωσδήποτε γνωσιοθεωρητικό background καθηγητή της Φιλοσοφίας. Να μην αναφέρω την ad hominem επι-κριτική στο πρόσωπο του αρθρογράφου και όχι στα γραφόμενα του. Να αναφέρω όμως τα εκατοντάδες εμετικά σχόλια που συναρτώνται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με το μεταναστευτικό πρόβλημα.  Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα «κόκκινα πανιά» των ανά την υφήλιο Τρολς.

Τί οδηγεί όμως τους ανθρώπους αυτούς να ενεργούν με αυτόν τον τρόπο; Η επιστήμη προσφέρει κάποια εικόνα, σίγουρα ενδιαφέρουσα.

Τη χρονιά που πέρασε, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Manitoba διερεύνησαν τα  Τρολς και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας τους, στην εργασία υπό τον τίτλο  «Trolls just want to have fun», δημοσιεύοντας τα συμπεράσματα στο Journal of Personality and Individual Differences.

Η έρευνα συγκέντρωσε πληροφορίες σχετικά με τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά των Τρολς, αξιοποιώντας τα κριτήρια της λεγόμενης Σκοτεινής Τετράδας. Πρόκειται για μια ομάδα τεσσάρων χαρακτηριστικών της προσωπικότητας:

Συνέχεια

«Ο Έλληνας έχει εγκαταλείψει, λόγω συλλογικής κατάθλιψης, την προσπάθεια να μπει στην ιστορία ξανά»


nikolaos loudovikos

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, ένας από τους σπουδαιότερους θεολόγους της εποχής μας που βρίσκεται σε έναν γόνιμο οικουμενικό διάλογο, αν και υποστηρίζει ότι η νεοελληνική αυτοσυνειδησία είναι ενοχική επισημαίνει πως μια ομάδα διανοουμένων προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε κουτσουρεμένοι και ανάπηροι και φωνάζει: «Ε, λοιπόν δεν είμαστε». Τονίζει ότι η ταυτότητα έρχεται από το μέλλον και μας εξηγεί πως μπορούμε να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας.

Καταρχήν εγώ έχω μια τελείως διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά στο πρόβλημα της ταυτότητας. Δεν υπάρχει ταυτότητα που να μην είναι σε κρίση, και μάλιστα η εθνική ταυτότητα. Ξέρετε, αυτό συνάπτεται και με την έννοια του έθνους και είναι σημαντικό να εξετάσουμε το πως εξελίχθηκε αυτή η έννοια της εθνικής ταυτότητας. Υπήρξε μια ομάδα στοχαστών στα θέματα αυτά οι οποίοι εν πολλοίς αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους. Αυτοί οι άνθρωποι ωστόσο δημιούργησαν μια εικόνα για την έννοια του έθνους, την οποία έχουμε σήμερα. Ας μην μπούμε σε αυτή τη συζήτηση γιατί είναι τεράστια, μπορούμε εάν θέλετε…

Ας το εξερευνήσουμε λίγο…

Εντάξει ,μόνο περιληπτικά, γιατί θα μας ξεστράτιζε…Κοιτάξτε, σε μια προηγούμενη εποχή το έθνος θεωρείτο από τους Γκέλνερ, τον Άντερσον, τον Χομπσμπάουμ κλπ, ότι είναι ένα εφεύρημα. Αυτοί λοιπόν υποστήριζαν, λίγο ή πολύ, ότι το έθνος είναι ένα εφεύρημα το οποίο κατά κάποιο τρόπο γεφυρώνει ένα αποξενωμένο κράτος με ένα πραγματικό λαό, μια φανταστική κοινωνία, όπως έλεγε ο Άντερσον, ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο. Θεωρούσαν τελοσπάντων ότι ήταν μια κατασκευή.

Φτάσαμε στη νεότερη εποχή σε μια πιο θετική αντίληψη για το έθνος με τον Μίροσλαβ Χροχ και τον Άντονι Σμιθ, ας πούμε. Είναι αντικειμενικές κοινωνικές οι σχέσεις το έθνος, λένε αυτοί. Λέει ο Σμίθ ότι είναι μια πραγματικότητα το έθνος, ένα ανθρώπινο σύνολο με τους μύθους, αναμνήσεις, οικονομία, κουλτούρα, υποχρεώσεις και τα λοιπά. Επομένως, πρέπει να δούμε πως τίθεται το θέμα της ταυτότητας. Σύμφωνα με τη δική μου κρίση, η καλύτερη βοήθεια που μπορούμε να λάβουμε για να το καταλάβουμε αυτό, είναι η Λακανική αντίληψη περί έθνους, όπως αναπτύχθηκε από ορισμένους διανοητές στις μέρες μας. Η κατανόηση δηλαδή του έθνους ως μίας ταυτότητας πάντα σε κρίση.

Να το καταλάβουμε λοιπόν με ψυχαναλυτικούς όρους το έθνος και θα δείτε γιατί είναι πολύ βοηθητικό αυτό που σας λέω. Όλα τα έθνη κάνουν την ταυτότητά τους μέσα από μια μυθοποιημένη αντιπαλότητα, με πολλούς άλλους γύρω τους. Μία μυθοποιημένη αντιπαλότητα η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να εξηγήσει την έλλειψη, την ιστορική έλλειψη με μια αναγωγή σε ένα παρελθόν που μου το αφαίρεσε κάποιος κακός, Σε κάποιο παρελθόν υπήρξε μια πληρότητα, έτσι δεν είναι; Αυτή λοιπόν την χαμένη πληρότητα μού την έκλεψε κάποιος και πρέπει να εξηγήσω την έλλειψη. Έτσι αυτός ο κάποιος είναι ένας αποδιοπομπαίος τράγος, δηλαδή αυτή η μυθοποιημένη έχθρα, η οποία γεννά την ταυτότητα.

Συνέχεια

Ο Ιπτάμενος Ολλανδός


Όταν αρχίζαμε να μαθαίνουμε το ποδόσφαιρο, στις αλάνες, τη δεκαετία του ’70…

δύο ήταν οι θρύλοι. Ο Πελέ και ο Ολλανδός…

Τότε βλέπεις, μας συγκινούσε το ποδόσφαιρο,το γουστάραμε πολύ…ήταν για κάτι αλήτες, ατίθασους, έξω από τις νόρμες και τους καθωσπρεπισμούς…

Αντίο Γιόχαν,σε ευχαριστούμε

-Αμετανόητος

Υπάρχει τεχνογνωσία για τη διαχείριση των ροών;


ΦΩΤΟ: Το στρατόπεδο της Dadaab. Η «έμπειρη» Κένυα δείχνει το δρόμο στη «διαχείριση» των προσφύγων;


 

Το μέλλον δείχνει η Αφρική;

Η Αφρική μοιάζει να είναι η ήπειρος με την μεγαλύτερη και μακροβιότερη «τεχνογνωσία» στην διαχείριση προσφύγων. Ως γνωστόν, οι περισσότεροι άνθρωποι γίνονται πρόσφυγες για να αποφύγουν τον πόλεμο και τη βία. Η Αφρική λίγο μετά την εκδίωξη των ευρωπαϊκών αποικιοκρατικών στρατών επιβαρύνθηκε με πλείστες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Συνδυάζοντας στρατιωτική και οικονομική πίεση, με «ειρηνευτικές αποστολές» ή απροκάλυπτες εισβολές, στηρίζοντας ντόπιους δικτάτορες και τμήματα ή έμβρυα εγχώριων αστικών τάξεων, οι ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, της Δύσης αλλά όχι μόνον, έχουν καθορίσει ότι στην Αφρική μαίνονται σήμερα πάνω από 20 πολεμικές συγκρούσεις, από το Σουδάν και τη Λιβύη ως τη Νιγηρία και τη Σομαλία. Όπως και το ότι από την Αφρική προέρχεται ένας στους τρεις πρόσφυγες παγκοσμίως, αν και η ήπειρος έχει μόλις το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Σε αυτήν την φλεγόμενη ήπειρο, ως τα μέσα του 2015, ανήκαν οι πέντε στους δέκα δημοφιλέστερους προορισμούς προσφύγων. Κανένας ευρωπαϊκός, πλην Τουρκίας. Το ίδιο περίπου ίσχυε και για τις δέκα χώρες με την μεγαλύτερη πληθυσμιακή αναλογία προσφύγων. (Η κατάσταση μπορεί να αλλάζει και η Γερμανία να ανεβαίνει ως προορισμός, αλλά τα παραπάνω δεν έχουν ανατραπεί.)

Το ένα τρίτο των προσφύγων διεθνώς μένει σε οργανωμένα στρατόπεδα και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, σε διαμερίσματα ή άλλα είδη ιδιωτικής στέγης. Μα στην Αφρική το ποσοστό γίνεται 60%. Στην πιο πολύπαθη από πολέμους και προσφυγιά ήπειρο, η επιλογή που έχει γίνει από κυβερνήσεις και διεθνείς θεσμούς, είναι τα στρατόπεδα προσφύγων.

Συνέχεια

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου


25μαρτιου1

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Βυζαντινή Αγιογραφία

από την Ι. Μ. Ευαγγελισμού στην Πάτμο.

 

25μαρτιου2

Ευαγγελισμός του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, 1600

 

25μαρτιου3

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Λεονάρντο ντα Βίντσι, 1745