Το βέλος του χρόνου και η πορεία προς το θάνατο


https://2paragraphstory.files.wordpress.com/2011/06/fractal.jpg

 

«Αν βγεις έξω το χειμώνα ελαφρά ντυμένος, θα κρυώσεις». Κοινή λογική. Ο λαός είναι θυμόσοφος. Έχουμε καταφέρει να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε ακούγοντας τις συμβουλές της γιαγιάς, αλλά και όλοι τριγύρω τρέχουν να μας προστατεύσουν από απερισκεψίες, εφαρμόζοντας έναν άγραφο κανόνα συμβουλών, μέσα από τη λαϊκή σοφία. Μέσα από την τεχνική του try and error (προσπάθεια και λάθος) έχουμε οικοδομήσει μια κοινωνία η οποία γνωρίζει την αλήθεια, κάνει αποδεκτή εκείνη την πραγματικότητα που πιστεύουν οι πολλοί, επικροτεί όσους συμπορεύονται, ενώ ως άλλη αυτοάμυνα περιθωριοποιεί και κατηγορεί για δεισιδαιμονίες (ο τρελός του χωριού) όσους αποκλίνουν. Η κοινή λογική ορίζει κάθε πραγματικότητα και σε τελική ανάλυση αποφασίζει για την εγκυρότητά της. Αυτό το μωσαϊκό κυρίαρχων τάσεων, απόψεων και συμπεριφορών πρέπει όλοι να το λαμβάνουμε υπόψη και να μην αμφισβητούμε τη δύναμή του. «Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για σένα, όταν δρας μέσα στους δικούς της όρους. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες. Είναι έγκυρη πραγματικότητα όταν, χρησιμοποιώντας την, μπορείς να επιτύχεις τους στόχους που είναι αποδεκτοί σ΄ αυτή», γράφει ο Lawrence LeShan.

Κάθε ιδέα, κάθε πρόταση θα πρέπει να γίνει αποδεκτή από ένα συμβούλιο κριτών. Θα πρέπει να αναμετρηθεί με το δυνατότερο αντίπαλο, όπως ποιητικά θα έλεγε ο Πόε, την κοινή λογική. Μπορεί να είναι δύσκολο να πάρεις Νόμπελ, αλλά είναι πραγματικά ακατόρθωτο να νικήσεις την ανθρώπινη βλακεία (Άλμπερτ Αϊνστάιν). Οι πεποιθήσεις και οι αντιλήψεις μας, όμως, έχουν ένα όριο: τις αισθήσεις μας. Ένας μεγάλος θεωρητικός φυσικός προσπάθησε να συγκρουστεί με αυτό το όριο και να διευρύνει την αντίληψή μας. Και ήρθε αντιμέτωπος με τη νέμεση όλων αυτών των ξεχωριστών ανθρώπων, την κατάθλιψη. Κάτω από την πίεση και την άδικη κριτική, στο τελευταίο οχυρό που ορθώνεται πριν σπάσει το κατεστημένο, οι πιο ευαίσθητες ψυχές μπορεί να λυγίσουν. Μην τις κατηγορήσουμε για αδυναμία, αλλά ας αναδείξουμε το έργο τους.

Όλοι οι νόμοι της Φυσικής είναι αντιστρεπτοί, δηλαδή δεν κάνουν καμία διάκριση μεταξύ της κατεύθυνσης του χρόνου προς τα εμπρός, προς το μέλλον και της προς τα πίσω, προς το παρελθόν. Τόσο η κλασική φυσική του Νεύτωνα όσο και η φυσική του 20ού αιώνα με την κβαντική μηχανική και την θεωρία της Σχετικότητας, εκφράζονται μέσω εξισώσεων, οι οποίες είναι συμμετρικές ως προς τον χρόνο, είναι λοιπόν αντιστρεπτές και αιτιοκρατικές. Η μόνη που παρουσιάζει μια ροή γεγονότων είναι η θερμοδυναμική, η οποία είχε θέσει το πρόβλημα των μη αντιστρεπτών διαδικασιών. Συγκεκριμένα, ο δεύτερος Νόμος ορίζει ότι η θερμότητα ρέει πάντα αυθόρμητα από τα θερμά στα ψυχρά σώματα και ποτέ από τα ψυχρά στα θερμά χωρίς να δαπανήσουμε ενέργεια. Η ροή της θερμότητας, λοιπόν, έχει μόνο μία κατεύθυνση, και επομένως η παραπάνω διαδικασία παρουσιάζει ασυμμετρία στο χρόνο.

Συνέχεια

Αριστερα και Φιλελευθερισμός.Μερος 2.Η περίπτωση Νοζικ


Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει ενα τρόπος για την υλοποίηση της εργατικής αυτοδιαχείρισης ,που ,πορεί να υλοποιηθεί από την εθελοντική συμμετοχή σε μια ελευθερη κοινωνία ( ΑSU σελ 252)

Eτσι λοιπόν ,σε ένα ελευθερο σύστημα κάθε μεγάλο λαικό επαναστατικό κίνημα πρεπει να μπορεί να πραγματοποιήσει τους στόχους του μέσω μιας εθελοντικής διαδικασίας.Οσοι περισσότεροι βλέπουν πως λειτουργεί,τόσο περισσότεροι θα θέλουν να συμμετάσχουν.Και έτσι θα μεγαλώνει ,χωρίς να είναι αναγκαίο να πιέσει κανένα ή καμία ομάδα ,για να συμμετάσχει σε αυτό.(ASU sel 327)

O Ρ.Νοζικ εχει γράψει μόνο ένα σημαντικό βιβλίο για το οποίο και σχολιάζεται έκτοτε (η αλήθεια όλο και λιγώτερο) .To Anarchy State and Utopia.(ΑSU)
Η κοινή πρόσληψη είναι ότι είναι μια θρασύτατη κύνικη απόρριψη της αναδιανομής ,μια αντιμάχία στην Θεωρία της Δικαιοσύνης του Rawls,αλλα και η υπεράσπιση του ελάχιστου κράτους.
Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα έργο το οποίο για το οποίο ταιριάζει μια μόνο λέξη η εκκεντρικότητα.
Νομίζω ότι κανένας συντηρητικός φιλελευθερος δεν μπορεί να κατανοήσει το ASU, καθώς η γραφή του,οι πηγές του,οι αναφορές του προέρχονται μάλλον από τα αριστεροστροφα κοινόβια του Σαν Φραντζισκο,παρά από τον ακαδημαισμό του Harward.
Αναφέρω μερικά από τα θέματα και τις αναφορές ,τις οποίες μόνο αν έχεις βιωματική σχέση με την ελευθεριακή αμερικάνικη αριστερά μπορείς να εντάξεις στο έργο αυτό.Αλλιώς παραμένεις εγκλωβισμένος στην φαρσοκωμωδία της αναίρεσης της Κοινωνικής Δικαιοσύνης,γιατί όπως θα δείξω αργότερα δεν πρόκειται περί αυτού.

Συνέχεια

O Θανατηφόρος Συνδυασμός (όταν το Δίκαιο συνάντησε τα Οικονομικά)


Judges move slower than markets
but faster than the economics profession,
a deadly combination
Δικαστής Frank Easterbrook (1987)

Το δίκαιο και τα οικονομικά είναι δύο επιστήμες με μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Η σημαντικότερη από αυτές τις διαφορές είναι το αντικείμενό τους. Τα οικονομικά είναι μια εμπειρική επιστήμη. Μελετά ατομικές συμπεριφορές αλλά και κοινωνικά φαινόμενα. Η νομική είναι μια δεοντολογική επιστήμη. Το αντικείμενό της είναι οι κανόνες δικαίου, μια σειρά από «πρέπει». Στόχος του δικαίου είναι η ρύθμιση της κοινωνικής ζωής, ενώ των οικονομικών η περιγραφή της.

Παρά τις διαφορές αυτές, μεγάλοι οικονομολόγοι, φιλόσοφοι και κοινωνικοί επιστήμονες ασχολήθηκαν στο έργο τους με τον οικονομικό ρόλο των θεσμών και ιδιαίτερα του δικαίου αλλά και με την επιρροή της οικονομίας στην εξέλιξη των θεσμών. Από τον Adam Smith μέχρι τον Karl Marx και τον Max Weber, η διαπλοκή δικαίου και οικονομίας ήταν προφανής.

Όμως παρά τις ενδιαφέρουσες και πάντα επίκαιρες ιδέες τους κανείς από αυτούς δεν μπόρεσε να προσφέρει μια πειστική θεωρία που να συνδέει τις δύο επιστήμες. Αντιμετώπιζαν την οικονομία αλλά και το δίκαιο ως κοινωνικά φαινόμενα που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, χωρίς όμως να μπορέσουν να προχωρήσουν πέραν μιας (όχι πάντα τόσο πειστικής) περιγραφής.

Ταυτόχρονα η περιχαράκωση των δύο επιστημών σε θετικιστικές και φορμαλιστικές κατασκευές εμπόδισε ακόμα περισσότερο τη συνεργασία τους: για τους νεοκλασικούς οικονομολόγους οι θεσμοί αποτελούσαν μία ακόμα κατηγορία περιορισμών, εμποδίων στην οικονομική δραστηριότητα. Όσο για τους αιχμάλωτους μίας ακραίας εννοιοκρατίας νομικούς η οικονομική πραγματικότητα ήταν απλώς αδιάφορη.

Όλα άλλαξαν με την εμφάνιση της οικονομικής ανάλυσης των θεσμών ή, όπως αλλιώς ονομάζονται, με τα θεσμικά οικονομικά.

Συνέχεια

Ο προκουράτωρ


 

Κώστας Λαπαβίτσας

Ένας παμπάλαιος θεσμός της Ρώμης ήταν ο προκουράτωρ, η δουλειά του οποίου ήταν να διαχειρίζεται την περιουσία πάμπλουτων Συγκλητικών και άλλων. Ο Οκταβιανός Αύγουστος του έδωσε πολιτικό χαρακτήρα διορίζοντας προκουράτορες για τη δική του τεράστια περιουσία και για τις αυτοκρατορικές επαρχίες. Μετά τον Αύγουστο, ο πολιτικός θεσμός γενικεύτηκε.

Τα πρώτα χρόνια οι πολιτικοί προκουράτορες συχνά ήταν απελεύθεροι δούλοι που γίνονταν ζάπλουτοι και πανίσχυροι. Μια τέτοια ιστορική μορφή ήταν ο ελληνικής καταγωγής Μάρκος Αντώνιος Πάλλας, απελεύθερος του Κλαύδιου και εραστής της Αγριππίνας. Σταδιακά μετεξελίχθηκαν σε έμμισθους αξιωματούχους, με αυστηρή διοικητική ιεραρχία. Ήταν κατά κανόνα ικανοί άνθρωποι, από σχετικά χαμηλή κοινωνική τάξη, που γίνονταν άριστοι φορείς της αυτοκρατορικής ισχύος. Διαχειρίζονταν κυρίως τα οικονομικά των επαρχιών, αλλά σταδιακά απόκτησαν και δικαστικές και εκτελεστικές εξουσίες.

Ο Μάαρτεν Φέρβεϊ είναι διευθυντής της «Υπηρεσίας Στήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων» της ΕΕ για την Ελλάδα από την 1 Ιουλίου 2015. Διαδέχθηκε τον Χορστ Ράιχενμπαχ, αλλάζοντας και τον τίτλο της «Ομάδας Δράσης» του τελευταίου. Τα αντικείμενο όμως παρέμεινε το ίδιο: η εποπτεία της εφαρμογής των  μνημονιακών οικονομικών πολιτικών και ο έλεγχος της λειτουργίας και δομής του ελληνικού κράτους, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό.

Συνέχεια

ΠΟΡΕΙΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ…


Aπό: Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Ενσωματωμένη εικόνα 1

Photo by Geof Kern

(…) Κι ευτυχία…
αξημέρωτη αυγή

(…) περιχαρακωμένη…
πίσω απ’ του ορίζοντα τις άκρες (…)



(…) η ζωή
από υπερφίαλους καταβυθίζεται,
«υπερανθρώπους»…
που τάχα όλα μονάχοι τα μπορούν,
ανάγκη το συνάνθρωπο δεν έχουν (…)



(…) πώς όλοι τούτοι καταπέφτουν !!!
σαν έρθει η ώρα…
που η βαρκούλα τους θα γύρει,
φύλλο τρεμάμενο στο θεριεμένο κύμα,
σαν έρθει η ώρα…
που απ’ το θρεμμένο εγωισμό
χέρι να σύρει το κουπί δε θα υπάρχει, (…)



ΥΓ. Υπάρχει μία σοφή λαϊκή ρήση: «ανεμομαζώματα, διαολοσκορπίσματα».
Η Ευρώπη ανεμομάζωξε αποικίες και τώρα διαολοσκορπίζεται.
Όσο για το θερινό όραμα κάποιων• «μένουμε Ευρώπη»…
Εμείς οι Έλληνες μένουμε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ…

▬▬▬▬▬▬▬

 

«Ειρήνη – Βαρβάρα Λαγουβάρδου»
«ΡΑΓΙΣΜΕΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ – Η ώρα της εξόδου»

(Αποσπάσματα στίχων από την 3η & 4η στροφή)
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

▬▬▬▬▬▬▬

Ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος καταφθάνει…


Ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας έχει συμβεί (για πολλοστή φορά), και με αθόρυβο τρόπο, έχει αλλάξει τον κόσμο ανεπιστρεπτί. Πρόκειται για κάτι που θα μεταβάλει όλα όσα θεωρούμε δεδομένα για τον τρόπο λειτουργίας της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας μας. Κυρίως όμως, για τον τρόπο ύπαρξης των ανθρώπων μέσα σε αυτή.

Πρόκειται για μία νέα τάξη μηχανικής εκμάθησης (machine learning) που αποκαλείται “deep learning”. Το κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός συντελέστηκε όταν ένας υπολογιστής έκανε χρήση του deep learning για να κερδίσει τον τρεις φορές Ευρωπαίο πρωταθλητή του Go, Φαν Χούι. Και το έκανε πέντε συνεχόμενες φορές, χωρίς να ηττηθεί.

Όσοι έμαθαν την είδηση θεώρησαν ότι ο υπολογιστής δε θα μπορούσε να κερδίσει τον Lee Se-dol, τον πανθομολογουμένως καλύτερο παίκτη παγκοσμίως. Ο ίδιος ο Λη προέβλεψε ότι θα χάσει το πολύ ένα παιχνίδι. Η πραγματικότητα όμως τον διέψευσε: έχασε τα 4 από τα 5 παιχνίδια που έπαιξε ενάντια στον υπολογιστή.

Συνέχεια

Ισότιμα και με κοινοτική αλληλεγγύη… Ας καγχάσω…


Αν ρωτούσαμε κάποιον από τους λάτρεις του συνθήματος «πάση θυσία στο ευρώ» να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητη κάθε θυσία για να μείνουμε στην ευρωζώνη, τί θα μας απαντούσε; Ψάχνοντας λίγο τις κατά καιρούς δηλώσεις και τοποθετήσεις των πάσης φύσεως και προελεύσεως «μενουμευρωπαϊστών», θα μπορούσαμε να σχηματοποιήσουμε τις πιθανές απαντήσεις ως εξής:

  • (α) Το κοινό νόμισμα εξασφαλίζει την νομισματική ευρρωστία της χώρας και, κατ’ επέκταση, διασφαλίζει την οικονομική της σταθερότητα με τρόπο που ένα εθνικό νόμισμα είναι αδύνατον να καταφέρει.
  • (β) Εξ αιτίας του κοινού νομίσματος, οι χώρες της ευρωζώνης συμμετέχουν ισότιμα στις αποφάσεις, άρα η Ελλάδα «ψηλώνει» και φτάνει στο μπόι ισχυρών οικονομικά κρατών, όπως η Γερμανία.
  • (γ) Για τον ίδιο λόγο, οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης πρέπει να θεωρούνται θέσει υποστηρικτές των εθνικών μας δικαιωμάτων, εφ’ όσον οποιοδήποτε δικό μας πρόβλημα θα είχε άμεσο αντίκτυπο στις δικές τους οικονομίες.
  • (δ) Απόρροια των παραπάνω είναι η κοινοτική αλληλεγγύη, η οποία δεν θα υπήρχε αν ήμασταν εκτός ευρώ.

Συνέχεια