Παραλογισμοί του κρατισμού


Προ ημερών είχα καταθέσει τις απόψεις μου ώστε και οι πλέον αρχάριοι να καταλάβουν τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Με βάση την τελευταία συζήτηση στη Βουλή αποδείχθηκε πως είτε ο Πρωθυπουργός δεν διαβάζει είτε εγώ απέτυχα στην προσπάθειά μου να γίνω σαφής. Θα κάνω λοιπόν μία ακόμη, πολύ απλούστερη και συντομότερη, προσπάθεια.

Ο νεοφιλελευθερισμός υποστηρίζει μια πολιτική λιγότερου κράτους και περισσότερης ελευθερίας. Ακρογωνιαία λίθος της οικονομικής του στρατηγικής είναι η μείωση έως και η κατάργηση των άμεσων φόρων. Είναι χαρακτηριστικό πως όπου μειώνεται η άμεση φορολογία αυξάνει η ανάπτυξη και ο πλούτος. Στο Τέξας των ΗΠΑ λχ με μηδενική σχεδόν άμεση φορολογία, σημειώνονται οι ταχύτεροι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης σε σχέση με κάθε άλλη Πολιτεία. Και είναι παράλογος ο ισχυρισμός πως οι έμμεσοι φόροι είναι άδικοι. Διότι τους έμμεσους φόρους τους επιλέγεις και μπορείς να τους αποφύγεις.

Συνέχεια

10 βήματα για να βελτιώσετε το Wi-Fi σας…


10 απλά βήματα για να βελτιώσετε το Wi-Fi σας - Κεντρική Εικόνα/Video

Στην εποχή της ευρυζωνικότητας, όπου το Internet αποτελεί εργαλείο δουλειάς, μέσο ψυχαγωγίας καθώς και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, είναι σίγουρο πως…
τόσο η ταχύτητα όσο και η ποιότητα της ασύρματης σύνδεσης (Wi-Fi) μετράει. Ακόμα κι αν το mobile Internet κατακτά όλο και περισσότερους φανατικούς οπαδούς είναι σίγουρο πως δεν μπορεί να συναγωνιστεί τις ευρυζωνικές, ασύρματες συνδέσεις, ούτε σε κόστος ούτε όμως και σε ταχύτητα.

Για όλες εκείνες τις φορές που αυτό το μικρό τετράγωνο, ή ορθογώνιο, κουτί που ακούει στο όνομα router, ελληνιστί δρομολογητής, δεν βγάζει σήμα… καμπάνα, η λύση αποδεικνύεται πολύ πιο εύκολη από οσό ακούγεται. Εφαρμόζοντας τα παρακάτω απλά βήματα το πρόβλημα της εξασθενημενης σύνδεσης θα βελτιωθεί ή και θα λυθεί.

  1. Επιλέξτε την κατάλληλη θέση

Μπορεί να μην είναι το πιο καλαίσθητο αντικείμενο του σπιτιού, σίγουρα όμως η λύση δεν είναι να κρυφτεί μεσα σε κάποια ντουλάπα. Άλλωστε θα έχετε αντιληφθεί πως όσο πιο μακριά από τον δρομολογητή ή αλλιώς router, βρίσκεται ο υπολογιστής, τόσο ασθενέστερη είναι η σύνδεση. Να διευκρινίσουμε πως ο δρομολογητής εκπέμπει το σήμα του ομοκατευθυντικά και οριζόντια. Κατά συνέπεια αν η συσκευή τοποθετηθεί κάπου κεντρικά, μέσα στο οπτικό μας πεδίο από εκεί που καθόμαστε και χρησιμοποιούμε το Internet, αυτόματα θα βελτιωθεί κι η εμβέλεια του σήματος συνολικά.

Συνέχεια

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΠΑΕΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;


ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ωμά θα θέσουμε το ερώτημα. Χωρίς περιστροφές. Πέρα από την ουσία της πολιτικής που ασκεί η κυβέρνηση Τσίπρα, η οποία είναι μια καθαρά αντιλαϊκή αστική πολιτική, ο ίδιος ο Τσίπρας ετοιμάζεται να την κάνει προς τη Σοσιαλδημοκρατία, οδηγώντας και τον ΣΥΡΙΖΑ προς την κατεύθυνση αυτή; Επιπροσθέτως, είναι ακριβώς η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς τη Σοσιαλδημοκρατία και η αποπομπή των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση, κατ’ εντολήν των Γερμανών σοσιαλδημοκρτών ο πραγματικός λόγος που ανάγκασε τον Πάνο Καμμένο να ζητήσει την παραίτηση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα;

«Ναι», φαίνεται ότι είναι η πιθανότερη απάντηση και στα δύο ερωτήματα που προαναφέρθηκαν. Μέσα σε πέντε μέρες, ο Τσίπρας έκανε δύο πράγματα. Πρώτον, μετά από πρόσκληση του Γάλλου «σοσιαλιστή» προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ο Έλληνας πρωθυπουργός συμμετείχε – μόνος αυτός από την Αριστερά! – σε σύνοδο σοσιαλδημοκρατών ηγετών στο Μέγαρο των Ηλυσίων στο Παρίσι. Παρόντες, φυσικά, ο Γερμανός αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο ηγέτης των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, ο επίσης Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος της Ευρωβουλής Μάρτιν Σουλτς, ο Γάλλος επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν Πιερ Μοσκοβισί, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο Πορτογάλος πρωθυπουργός της αριστερής κυβέρνησης Αντόνιο Κόστα, ο οποίος θα αναρωτιόταν τι κάνει ο Τσίπρας σε αυτή την «καραδεξιά» σοσιαλδημοκρατική μάζωξη και μερικοί άλλοι. Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα προσέδιδε ένα απροσδόκητο κύρος στη σοσιαλδημοκρατική σύνοδο. Ο λόγος; Μα ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο αναγνωρισμένος και καθολικά εκλεγμένος ηγέτης της Αριστεράς στις ευρωεκλογές του 2014! Άλλο πράγμα να τα λένε μεταξύ τους οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες, άλλο να έχουν ως συνδαιτυμόνα και τον ηγέτη της Αριστεράς της Ευρώπης!

Συνέχεια

Μινσκ 2: Νίκη της Υπερεθνικής Ελίτ στην Ουκρανία;


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ*

 Σε μια αλληγορική ταινία μικρού μήκους της δεκαετίας του 1960 που απεικονίζει θαυμάσια τη σχέση υποταγής, ένας ξυπόλυτος και καταϊδρωμένος υπηρέτης παίζει φλάουτο και χτυπά ένα ταμπούρλο για να διασκεδάσει τον χοντρό κύριό του, (ενώ συγχρόνως του κάνει και αέρα!), ο οποίος κάθεται σε μια κουνιστή καρέκλα μπροστά από την έπαυλη του στην εξοχη, με θέα μια μεγάλη πόλη. Στόχος του υπηρέτη, όπως ο στόχος και κάθε δούλου, είναι η ελευθερία, που εκφράζεται σε αυτή την περίπτωση μέσα από το όνειρό του για φυγή στη μεγάλη πόλη, ώστε να σταματήσει να υπηρετεί τον αφέντη του. Έτσι, μια ημέρα, επιχειρεί να ξεφύγει από τη σκλαβιά. Η τιμωρία του αφέντη είναι άμεση: δένει τον υπηρέτη σε μια κατσίκα, πράγμα που τον υποχρεώνει να χρειάζεται διπλό κόπο, σούρνοντας και τη κατσίκα, για να κάνει τις ίδιες δουλειές όπως πριν. Μετά την τιμωρία, ο υπηρέτης προσαρμόζει ανάλογα και το όνειρό του για την ελευθερία. Τώρα, το όνειρό του είναι πολύ πιο «ρεαλιστικό»: πώς να αποφύγει την τιμωρία. Ο κύριος κάνει τελικά αυτή την «παραχώρηση», και η ταινία τελειώνει με τον υπηρέτη να συνεχίζει να υπηρετεί πιστά το αφεντικό του, με μια νέα ορμή και ενθουσιασμό.

Αυτή η σύντομη ιστορία θα μπορούσε να περιγράψει και κάθε παρόμοια σχέση υποταγής: από τη Σιωνιστική υπόταξη της Παλαιστίνης μέχρι την αντίστοιχη υπόταξη του λαού της Ανατ. Ουκρανίας από την χούντα του Κιέβου, την οποία εγκατέστησε εκεί πριν από ένα χρόνο η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε, δηλαδή οι ​​ελίτ που εδράζονται κυρίως στις χώρες της G7 και ελέγχουν την υπερεθνική οικονομική, πολιτική, μιντιακή και πολιτιστική δύναμη). Αντίστοιχο παράδειγμα είναι αυτό του Ελληνικού λαού που σήμερα είναι ευτυχισμένος επειδή τα αφεντικά του πετούν κάποια «κόκκαλα» σε αυτόν, (μέσω του προοδευτικού επιστάτη τους) τα οποία πριν τέσσερα χρόνια δεν θα γύρναγε ούτε καν να τα κοιτάξει. Όμως τώρα δεν έχει τιμωρία επάνω του εφόσον ο βούρδουλας (η Τρόικα) έφυγε ―έστω και αν ξανάρχεται με άλλο όνομα…

Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι η ειρήνη που προσφέρει ο κάθε κατακτητής ή εξουσιαστής, αφού έχει εξασφαλίσει την κατάκτησή του, στην πραγματικότητα, είναι μια ψευδο-ειρήνη που σκοπό έχει να νομιμοποιήσει τη κατάκτησή του. Γι’ αυτό και ο κατακτητής (ή το αφεντικό, ή γενικότερα ο εξουσιαστής) είναι ο πρώτος που αγωνίζεται για παρόμοια «ειρήνη», και στη διαδικασία είναι πρόθυμος να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση που δεν επηρεάζει βέβαια την ουσία των κεκτημένων του, αλλά ο υποταγμένος θεωρεί κάθε παρόμοια μικρό-παραχώρηση μεγάλη ‘νίκη’ (όπως γίνεται σήμερα στην Ελλάδα με τις δήθεν μεγάλες «παραχωρήσεις» των αφεντικών μας).

Συνέχεια

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ


Πηνελόπη Τζιώκα,

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Παντείου Παν. Αθηνών

     Μελετώντας αρκετά χρόνια τώρα τα Πολιτικά του Α­ριστοτέλη διαπίστωσα ότι το περιεχόμενο που αποδίδουμε συνήθως με τον όρο «ιδεολογία», ο οποίος έχει συνδεθεί κυρίως με την μαρξική και τη μαρξιστική φιλοσοφία, εντοπίζεται στις αριστοτελικές μελέτες του πολιτικού. Δεν θα χρονοτριβήσω στην παρουσίαση του όρου που, ενώ έχει ήδη χαρακτηριστεί ασαφής, συνιστά ωστόσο σοβαρή παράμετρο μελέτης του πολιτικού φαινομένου. Απλώς αναφέρω ότι από την πολυσημία του όρου «ιδεολογία» θα υιοθετήσω εδώ για λόγους μεθοδολογικούς και συντομίας, μια συνθετική αποτύπωση του περιεχομένου του, περισσότερο περιγραφική παρά οργανική. Γενικώς λοιπόν ιδεολογία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το οργανωμένο σύνολο ιδεών, στάσεων, αντιλήψεων, εικόνων, τις οποίες εσωτερικεύει το υποκείμενο μέσα από πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες διαμεσολαβήσεις με τις οποίες αναπλαισιώνει το «πραγματικό» ή το εκλαμβανόμενο ως «πραγματικό» και προσανατολίζεται σε ανάλογες πράξεις και συμπεριφορές στην ιδιωτική και δημόσια ζωή. Το περιεχόμενο αυτό προσεγγίζει ό, τι ο Αριστοτέλης εννοεί με τα ρήματα ὑπολαμβάνω, οἴομαι, δοκῶ και τα συνώνυμά τους.

Η υπόθεση εργασίας μας λοιπόν επικεντρώνεται στη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο ο Αριστοτέλης συμπεριέλαβε στην επιστημονική πραγματεία του για την πολιτική έναν παράγοντα, την ιδεολογία, που με τους σημερινούς όρους θα χαρακτηρίζαμε υποκειμενικό, διφορούμενο ως προς την αλήθεια που φέρει, ασταθή, μεταβαλλόμενο και ευάλωτο στα «πάθη» της ψυχής.

 Η Επιστήμη της Πολιτικής και η Ιδεολογία

Με αυτό το δεδομένο τι θέση έχει στην αριστοτελική πο­λιτική ανάλυση και πώς συμβιβάζει ο Αριστοτέλης αυτόν τον ρευστό στο περιεχόμενό του όρο με την επιστημονική προσέγγιση του πολιτικού φαινομένου; Η απάντηση στο ερώτημα, βασισμένη στο σύνολο του αριστοτελικού έργου, είναι ότι η ιδεολογία ως συντελεστής του πολιτικού φαινομένου συνιστά αναγκαία συνθήκη, μία σταθερά του. Ως προς αυτό δεν αντίκειται ούτε υπονομεύει την επιστημονική κατά Αριστοτέλη προσέγγιση του πολιτικού. Βέβαια το περιεχόμενο του συντελεστή αυτού μεταβάλλεται χωροχρονικά και από άτομο σε άτομο, αλλά η μεταβολή αυτή δεν αναι­ρεί την ύπαρξη και τη λειτουργία της ιδεολογίας καθαυτή ως σταθεράς μεταβλητής.

Εξαρχής να διευκρινίσουμε ότι ο Αριστοτέλης ορίζει τη Φιλοσοφία ως «ἐπιστήμη τῆς ἀληθείας» (Μετά τα Φυσικά Α,Ι,993b20) και στο πλαίσιο της φιλοσοφικής αναζήτησης επιδιώκεται η κατάκτηση της αληθινής γνώσης για τα πολιτεύματα και ειδικότερα για τα αίτια που εξηγούν την ύ­παρξη και τη μεταβολή τους

Συνέχεια

Θλιβερή Ευρώπη


Μιχάλης Ιγνατίου

Ευρώπη… Ποια Ευρώπη; Θα μπορού­σαμε να αναρωτηθούμε παραφράζοντας τη γνωστή διαφήμιση. Και η αλήθεια είναι πικρή και άκρως ενοχλητική. Η Ευρωπαϊκή Ενωση του τίποτα αναλώνεται σε τι νομίζετε; Στην πίεση (και την καταπίεση) που ασκεί στα δικά της κράτη-μέλη, αντί να τα στηρίζει και να τα υποστηρίζει.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά ο χώρος (της στήλης) είναι πολύ μικρός για να τα χωρέ­σει. Παραδείγματα ταπεινωτικά για τις χώρες-μέλη, ιδιαίτερα τα λεγόμενα μικρά κράτη, στα οποία συμπεριλαμβάνω εκτός της Κύπρου και την Ελλάδα?

Το καλύτερο παράδειγμα αποτελεί η προσφυγική κρίση που δημιούργησε βάσει σχεδίου η Τουρκία. Δεν θα αναφερθώ τώρα στο Κυπριακό, όπου οι απόψεις των γραφειοκρατών των Βρυξελλών είναι αρνητικές για την Κύπρο και το εθνικό της θέμα και υποστηρικτικές προς τις θέσεις της Αγκυρας, η οποία σχεδιάζει να κερδίσει τον πλήρη έλεγχο του νησιού με την υπογραφή των Ελληνοκύπριων ηγετών. Ναι, τόσο καλά…

Συνέχεια

«Η πολιτική ορθότητα είναι φασισμός». Είναι όντως; …


south-park-political-correctness-700x350

«Η πολιτική ορθότητα είναι φασισμός. Φασισμός ρε». Έτσι λένε τουλάχιστον λευκοί ετεροφυλόφιλοι άνθρωποι.

Με λίγα λόγια άνθρωποι που είναι τέλεια εναρμονισμένοι στη νόρμα του κυρίαρχου ανθρωπολογικού τύπου της δυτικής κοινωνίας θεωρούν πως η πολιτική ορθότητα είναι ένα μέσo στέρησης της ελευθερίας τους ή ενός κομματιού αυτής.

Γιατί όμως το νομίζουν αυτό; Μάλλον γιατί αντιλαμβάνονται πως η πολιτική ορθότητα μπορεί να βάλει τέρμα σε μερικές σχέσεις εξουσίας στις οποίες έχουν το πάνω χέρι[aka προνόμιο]. Κατανοούν μια χαρά πως οι λέξεις μεταφέρουν νοήματα, πλάθουν ιδέες και αντιλήψεις, και επομένως εάν πχ πιεστούν μαζικά να πάψουν να αποκαλούν τους πρόσφυγες ως «λαθρομετανάστες», θα πιεστούν επίσης να τους αναγνωρίσουν και τα δικαιώματά τους έστω και σε λεκτικό επίπεδο, να τους δουν ως ισότιμους ανθρώπους. Και εάν είσαι ένα λευκό ρατσιστικό ανθρωπάκι που νομίζει ότι οι «άλλοι» είναι κατώτεροι, τότε αυτό δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα.

Αλλά τι είναι η πολιτική ορθότητα; Αυτό θα απαντηθεί μετά. Αλλά πριν απαντηθεί ας δούμε 2 τύπους ανθρώπων που θεωρούν ότι η πολιτική ορθότητα είναι πολύ κακό πράγμα.

Συνέχεια