Μικρά Σύρτις


Ξέρω ένα σταμνί στην Αίγινα
που θα φυλάξει την τελευταία σταγόνα της αιωνιότητας
όταν οι άνθρωποι δε θα ξέρουνε πια που να την βρουν
Ξέρω ένα κούτσουρο στη Θεσσαλία που κρύβει τον πόλεμο των στοιχείων
και των αρχών μέσα στο χάος
όταν οι άνθρωποι δε θα θυμούνται το χαλασμό
που τους γέννησε απο τα σκοτάδια

Ξέρω λίγα δέντρα κι ένα πρόσωπο
που κοιτάζουνε το πλήρωμα της δημιουργίας
όσο μακραίνει το χάος…

Ξέρω ένα κοχύλι που περιμένει τους νέους πολέμους
που θα σημάνουν το γυρισμό της δημιουργίας
στα στοιχεία και στις αρχές όταν οι άνθρωποι δε θα φαντάζουνται πια τίποτα

Ξέρω έναν άντρα και μια γυναίκα που θα γυρίσουνε στην αιωνιότητα…

Ξέρω μια γενιά ταμένη στη μεγάλη ανταρσία
που θέλει να τελειώνει με τα πνευματικά τερτίπια
και τις αντινομίες του κόσμου
για να ξαναπιάσει τη Μεγάλη Ενότητα
όταν οι άλλοι καταλάβουνε
πως κάτι φοβερό χάθηκε
για πάντα από τη ζωή τους…

Ξέρω ένα βουνό στη μέση της αιώνιας θάλασσας
ασάλευτο…
που κρατάει σε κίνηση τον αχαλίνωτο κόσμο των φαινομένων
ώσπου να ξαναπαρουσιαστούνε
μια μέρα οι Προφήτες

Ω ρίζα του παντός απροσπέλαστη ενδογένεια.

Ζήσιμος Λορεντζάτος  / 1955

http://callinos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_15.html

 

«Οποιος θέλει τα παιδιά, πρώτα περνάει από μένα!»


«Οι συνθήκες στη φυλακή ήταν απάνθρωπες, αλλά το πιο απάνθρωπο ήταν ο φόβος που νιώθαμε συνεχώς. Δεν ξέραμε πότε θα μας επιτεθούν και θα μας εξοντώσουν. Δεν ξέραμε τι θα γινόταν με μας. Φοβόμασταν καθημερινά, μήπως μας δίνουν δηλητηριασμένο φαγητό ή νερό. Φοβόμασταν, γιατί ξέραμε ότι το καθεστώς μάς μισεί και προσπαθεί να μας σκοτώσει». 

Η αφήγηση ανήκει στον Σπύρο Ρίτσαρντ Χαγκαμπιμάνα. Τον Ελληνα υπήκοο που βασανίστηκε, φυλακίστηκε και βρέθηκε αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να χαθεί για πάντα σε κάποιο μπουντρούμι, απλώς και μόνο διότι αρνήθηκε ως αξιωματικός της αστυνομίας του Μπουρούντι να υπακούσει στις εντολές των ανωτέρων του και να πυροβολήσει άμαχους διαδηλωτές.

Ολα αυτά πλέον έχουν τελειώσει. Ο Σπύρος αθωώθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο της αφρικανικής χώρας και βρίσκεται πια ασφαλής στην Αθήνα.

Νιώθει ανακούφιση για το αίσιο τέλος, λαχτάρα να επανενωθεί με τη σύζυγο και τον γιο του, τους οποίους έχει να δει από την ημέρα της σύλληψής του, αλλά και πείσμα να αγωνιστεί από δω και πέρα με όποιον τρόπο μπορεί για ένα καλύτερο μέλλον στην πατρίδα του.

Τον συναντήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, στο γραφείο των δικηγόρων του, Ανδρέα και Αλέξη Αναγνωστάκη, ενώ εκεί ήταν και η φίλη του Αννα Σηφάκη, διαχειρίστρια του γκρουπ στο Facebook που έκανε γνωστή την ιστορία του και σήμερα ξεπερνά τα 12.000 μέλη.

Του ζητήσαμε να μας διηγηθεί όλα όσα έζησε.

Συνέχεια

ΜΠΕΡΝΙ ΣΑΝΤΕΡΣ: ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ;


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΗΤΡΑΛΙΑ*

Ένα μεγάλο ερώτημα πλανιέται πια πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, και κατά –αναγκαστική- επέκταση και πάνω από ολάκερο τον κόσμο:  άραγε ο πρωτοφανής  λαϊκός ξεσηκωμός που προκαλεί η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς θα μπορέσει να μετατραπεί στο οργανωμένο  λαϊκό κίνημα που θα φέρει τα πάνω κάτω στην καρδιά της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας;

Δεν αμφιβάλλουμε για την έκπληξη και τις απορίες που θα προκαλέσει στον αναγνώστη το παραπάνω ερώτημα. Λαϊκό κίνημα στις ΗΠΑ; Και μάλιστα οργανωμένο; Που θα φέρει τα πάνω κάτω; Μα, είναι δυνατό να συμβαίνουν στις ΗΠΑ τέτοια «κοσμοϊστορικά» γεγονότα και κανένας να μην μιλάει εδώ για αυτά; Φυσικά, ο αναγνώστης έχει κάθε λόγο να απορεί.  Και σίγουρα δεν φταίει αυτός για την έλλειψη στοιχειώδους πληροφόρησής του, αλλά μάλλον η τόσο επιμελώς οργανωμένη –σε διεθνή κλίμακα- πλήρης  παραπληροφόρησή του. Είναι μάλιστα ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί διεθνώς ότι ακόμα και εκείνοι που ψάχνουν με το φανάρι στις ειδήσεις, δεν έχουν καταφέρει να μάθουν παρά μόνον ότι ένας κάπως «ιδιότυπος» γηραιός Αμερικανός γερουσιαστής, που παρουσιάζεται ως «σοσιαλιστής» και ονομάζεται Μπέρνι Σάντερς, δημιουργεί τη μια έκπληξη μετά την άλλη και δυσκολεύει την πορεία της Χίλαρι Κλίντον προς  το χρίσμα των Δημοκρατικών και στο… Λευκό Οίκο. Και πέραν αυτών ουδέν…

Τι θα λέγατε όμως αν σας έλεγαν ότι εδώ και μήνες, αυτός ο Μπέρνι Σάντερς δεν σταματάει να διαλαλεί ότι «αυτή η καμπάνια δεν είναι για να εκλεγεί πρόεδρος ο Μπέρνι Σάντερς. Είναι για να δημιουργηθεί σε αυτή τη χώρα ένα πολιτικό λαϊκό κίνημα».

Συνέχεια

Συρία: Συγκλονιστική έρευνα για το οικονομικό κόστος και το μεταπολεμικό χάος



σημ.Αμετανόητου: Λαοί που δεν αποδέχονται τη Νέα Τάξη Πραγμάτων (τι έλεγε ο ΓΑΠ ?
«We need global governance and we need it fast…») απλά ισοπεδώνονται…Παγκόσμιος Ολοκληρωτισμός…σε πλήρη ανάπτυξη…


 

Πέντε χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου στη Συρία το κόστος της αιματηρής εμφύλιας σύρραξης ανέρχεται στα 4,5 δις δολάρια κάθε μήνα, με τις σημαντικότερες οικονομικές απώλειες να καταγράφονται στους τομείς της παραγωγής, των υπηρεσιών και της εκπαίδευσης. Αυτά είναι μερικά από τα αποκαλυπτικά στοιχεία που κομίζει πρόσφατη έρευνα που εκπόνησε η διεθνής ΜΚΟ World Vision International σε συνεργασία με την συμβουλευτική εταιρεία Frontier Economics.

Τεράστια οικονομική καταστροφή με πολλαπλές συνέπειες

Σύμφωνα με την έρευνα το συνολικό κόστος από το 2011 ανέρχεται στα 275 δις δολάρια, ενώ εάν ο πόλεμος συνεχιστεί μέχρι το 2020 αναμένεται να ανέλθει στα 1,3 τρις δολάρια. «Αυτά τα 275 δις είναι χαμένα χρήματα. To ποσό αυτό δεν πρόκειται να αναπληρωθεί ποτέ, δεν θα επενδυθεί ποτέ στην εκπαίδευση, στην υγειονομική περίθαλψη, στο περιβάλλον, στη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για τα παιδιά» αναφέρει χαρακτηριστικά η Κόνι Λένενμπεργκ, επικεφαλής του Προγράμματος Μέσης Ανατολής της World Vision International.

Συνέχεια

Στοιχεία – σοκ: Τα Μνημόνια κατέστρεψαν τα νοικοκυριά που χρωστούν 86 δισ. ευρώ!



 

σημ.Αμετανόητου: Πιστεύω ότι όλοι οι Έλληνες έχουν καταλάβει, πλέον, την απάτη με τις τράπεζες.Και τις ντόπιες και τις ξένες.Το «πώς» στήθηκε δηλαδή το κόλπο…για να φεσωθεί ο Ελληνικός Λαός για τα επόμενα 50 χρόνια…»ο χρεωμένος άνθρωπος» που λέει και ο
Maurizio Lazzarato

Το Ελληνικό κράτος συνεχίζει απτόητο τη γενοκτονία του Ελληνικού Λαού…


 

Δραματικά στοιχεία για τα χρέη των Ελλήνων που διογκώθηκαν στα χρόνια της κρίσης, περιλαμβάνει η απολογιστική έκθεση της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, έκθεση που δείχνει ότι τα νοικοκυριά πιέστηκαν δραματικά αλλά και ότι είναι μάλλον αδύνατη η είσπραξη από το Δημόσιο των οφειλομένων. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή 4,3 εκατομμύρια φορολογούμενοι σε ένα σύνολο 8,6 εκατομμυρίων χρωστούν συνολικά 86,3 δισ. ευρώ στην Εφορία, αλλά το κράτος μπορεί να εισπράξει μόνο τα 10,13 δισ. ευρώ, δηλαδή μόλις 1 στα 8 ευρώ θα μπορέσουν να μπουν στα κρατικά ταμεία.

Τη διετία 2014-2015 οι Δ.Ο.Υ και τα Ελεγκτικά Κέντρα πραγματοποίησαν 1.613.122 κατασχέσεις σε καταθέσεις και εισοδήματα οφειλετών του Δημοσίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα χρέη είναι περισσότερα καθώς δεν έχουν υπολογιστεί στο παραπάνω ποσό και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα Τελωνεία. Στα χρόνια των μνημονίων τα περισσότερα Ελληνικά νοικοκυριά ουσιαστικά καταστράφηκαν καθώς ένα στους 2 Ελληνες είναι πλέον οφειλέτης στην εφορίαΣ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης της ΓΓΔΕ, από τα 86,298 δισ. ευρώ του συνολικού ποσού των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, τα 51,647 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν σε ποσοστό περίπου 60% (59,84% για την ακρίβεια), είναι χρέη που δημιουργήθηκαν την χρονική περίοδο από την 1η-1-2011 έως την 1η-1-2016.

Συνέχεια

Ο χρόνος και ο ρόγχος του…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

ta pet

Το τσίρκο, όπως η ποίηση και η ταυρομαχία είναι από τα λίγα σκληρά παιχνίδια που επιζούν μέσα στους αιώνες. Παραδίνεσαι στα σκληρά παιχνίδια όπως παραδίνεσαι στον πόλεμο.

Τα σκληρά παιχνίδια είναι μιαν αταξία, ενώ η ζωή είναι τάξη και ισορροπία, κι η πλήξη είναι ο παιδονόμος της.

Όταν η μέρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σκέτο εικοσιτετράωρο, δεν υποφέρεται. Μια μακριά, σχεδόν αβάσταχτη ηδονή πρέπει να είναι η μέρα, μία μακριά συνουσία.

Ανήσυχη η κοιλιά του κόσμου ανήσυχος κι ο κώλος του.

Εδώ που έμαθε να ποδοπατάει ο άνθρωπος τον άνθρωπο, εδώ γυρεύει ο άνθρωπος το μέλι και το γάλα. Εδώ νοσοκομεία φυλακές στρατόπεδα προξενεία. Εδώ οι απανθρακωμένες λέξεις μες στη λάσπη της ανθρώπινης γλώσσας.

Εδώ τα μικρά εγωιστικά πλάσματα, οι κάλτσες και τα σουτιέν, οι εκκλησίες και τα πρακτορεία ειδήσεων.

Κολλημένοι, αχώριστοι. Μας ενώνει η σιωπή. Το κλάμα. Αυτό το άσπιλο παιδικό βλαστήμι.

Μας ενώνει ο θεός που αποστάζει μέλι μες στο βρακί της. Όλους εμάς που ασχοληθήκαμε με τα σκληρά παιχνίδια. Όλους εμάς με τη λυκίσια κουλτούρα που εβγάλαμε τη βία μας στις πιο μοναχικές ενασχολήσεις. Που εγίναμε θέαμα, ισορροπιστές για να αγγίξουμε την καρδιά του λούστρου.

Εμείς που εβγάλαμε εν μια νυκτί το μέσα έξω, ιδρύοντας κυβέρνηση ερωτύλων. Εμείς που ανάψαμε το τσιγάρο μας μεθυσμένοι μες το αστρικό μπανιστήρι.

Εμείς, που χαθήκαμε μες στον απέραντο κοσμικό λαβύρινθο, ψηλαφώντας και δαγκώνοντας ως κρυφοί μελισσοκόμοι, την πολύχρωμη γύρη των στιγμών.

Ακροβάτες του τσίρκου και τσαρλατάνοι της στιχουργίας. Ταυρομάχοι που κοιτάζουν στα μάτια τη ζωή με τα μαύρα δόντια.

Απόβλητοι μες στη λιποθυμική ζέστα της ερωτικής θανής. Συντονισμένοι απ’ τις συγχορδίες των υγρών της. Βυθισμένοι μέσα στα πάλλοντα λεμφαγγεία της και στους βορβοσηραγγώδεις μύες της. Σπαρμένοι εκεί στα μύχια σπήλαια της πιο βέβηλης λαλιάς

____________________________________________________________

Ίσως καμιά άλλη ιδέα δεν υπήρξε τόσο καταλυτική για τον δυτικό πολιτισμό όσο η αντίληψη της προόδου…


[IMG]

Είναι επίσης φανερό ότι, όπως το έθεσε ο Robert Nisbet:

Τα πάντα τώρα μας υποδεικνύουν ότι η δυτική πίστη στο δόγμα της προόδου καταρρέει βαθμιαία σε κάθε επίπεδο και κάθε σφαίρα, στα τέλη του 20ου αιώνα. Στον αντιεξουσιαστικό χώρο επίσης, η ιδέα της προόδου έχει περάσει διάφορα στάδια. Πάει καιρός από τότε που οι συνδικαλιστές εργατοπατέρες, όπως ακριβώς και οι συγγενικοί τους μαρξιστές, μπορούσαν να καταδικάσουν στην περιθωριοποίηση και την ανυπαρξία όποιον δεν ενδιαφερόταν να οργανώσει την αλλοτρίωσή του μέσα από τα συνδικάτα, τις ενώσεις και τα συναφή. Αντί για τον παλιό καλό σεβασμό στην εργατικότητα και την παραγωγή (τα θεμέλια της προόδου), μια λουδίτικη αντίληψη για τα εργοστάσια διαδόθηκε γρήγορα και η αντίσταση στην εργασία έγινε μια αφετηρία του ριζοσπαστικού λόγου.
Τότε βλέπουμε και κάμποσες γερασμένες λεοπαρδάλεις να προσπαθούν να καλύψουν τις κηλίδες τους: οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (IWW-Wobblies), ντροπιασμένοι για την πρώτη λεξούλα της ονομασίας τους, προσπαθούν αδέξια να αποποιηθούν τη δεύτερη (αν και φυσικά όχι ως οργάνωση).
Η οικολογική κρίση θα αποτελέσει σαφώς ένα σημείο ρήξης με την αξία της προόδου, ωστόσο το πώς αυτή παρέμεινε ένα ζήτημα τυφλής πίστης για τόσο πολύ κόσμο είναι σίγουρα ένα ενδιαφέρον ερώτημα.
Τι σήμαινε τελικά η πρόοδος; Η υπόσχεση της προόδου ακολουθούσε την ανθρωπότητα από τα πρώτα ιστορικά της βήματα.

Συνέχεια