Οι τρελοί έλικες


Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος*

Όταν παρακμάζουν οι πολιτισμοί που δίνουν αξία στον ανθρώπινο αγώνα μετατρέπονται σε πολιτισμούς στείρου ανταγωνισμού. Κι όταν παρακμάζουν οι πολιτισμοί που δίνουν αξία στην ανθρώπινη συμπόνια μετατρέπονται σε πολιτισμούς στείρας ενοχής. Κάθε ανθρώπινος πληθυσμός περιέχει και συμπονετικούς και αγωνιστές καθώς και όλες τις συνδυασμένες κατηγορίες, ανάλογα με τον έμφυτο βαθμό της ενσυναισθητικής (ψυχικής) και της συλλογιστικής (γνωστικής) ικανότητάς τους.

Για να ακριβολογήσω, τα ιστορικά δεδομένα δεν απεικονίζουν κάποιο υπαρκτό κύκλο ακμής και παρακμής. Ο ιστορικός κύκλος αφορά μάλλον την επικρατούσα πολιτισμική φαντασίωση περί του Καλού, όπου η καθημερινή πράξη απλώς τείνει προς αυτό το ιδανικό χωρίς να το κατακτά (ακμή) ή απλώς αποκλίνει (παρακμή). 

Ο άνθρωπος είναι βιολογικά ουδέτερος ως προς το καλό. Διαθέτει όμως πνεύμα, που του δίνει τη δυνατότητα κριτικής αποτίμησης της ιστορίας του και μη αποδοχής της δαρβινικά καθορισμένης φύσης του. Ο άνθρωπος δεν ανήκει στην υπόλοιπη «φύση», όχι γιατί δεν τρομάζει, θυμώνει ή σκοτώνει, αλλά απλώς διότι θυμάται, συγκρίνει, σκέφτεται και μέσω του πολιτισμού του διαθέτει συλλογική μνήμη. Αν δεν το κάνει, είναι απαίδευτος. 

Σε κάθε περίπτωση όμως, η παρακμή σηματοδοτείται από την προοδευτικά αυξανόμενη επικράτηση «νευρωσικών», «ψυχωσικών» και τελικά κοινωνιοπαθητικών στάσεων απέναντι στο περιεχόμενο που έχει δοθεί στο Καλό, οπότε η κοινωνία διαλύεται σε συγκρουόμενες ομάδες που ανεξαρτήτως της αφετηρίας τους από τον αγώνα ή από τη συμπόνια, διεκδικούν ως αυθεντίες το δικαίωμα να ξέρουν το καλό σου καλύτερα από σένα και συ τους το παραχωρείς. 

Συνέχεια

Ευαγόρας Παλληκαρίδης… Ξεχνάμε;


Η δική μας ιστορία της 14ης Μαρτίου 1957

Του Χρίστου Κ. Σενέκη
Ήταν μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957. Οι συγκρατούμενοί του φώναζαν: «Θάρρος Παλληκαρίδη, θάρρος Παλληκαρίδη». Όμως, ο εκ Τσάδας 18χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, ο ποιητής, ο ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης τους αποστομώνει: «Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος». Κοντοστέκεται μπροστά στη μακάβρια θηλιά και ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Οι δήμιοι τα χάνουν… Φωνάζει ξανά στους… συναγωνιστές του: «Γεια σας αδέλφια! Γεια σας λεβέντες! Ελπίζω να’ μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός και υπερήφανος». 12:02 ανοίγει η καταπακτή της αγχόνης και ο Βαγορής ανεβαίνει την ανηφοριά της Αθανασίας…
«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου», γράφει στο τελευταίο του γράμμα και συνεχίζει:

Συνέχεια

«να φυτρώσει λουλούδι δροσερό» …


Σας γράφω έχοντας μέσα μου μίσος, μίσος πηχτό και άσβεστο.

Δεν είναι πολιτικώς ορθό, δεν είναι αποτελεσματικό, δεν είναι συνεπές με μια κάποια πολιτική συγκρότηση και σκέψη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο παρά να περπατάω πάνω κάτω στην προβλήτα και να στριφογυρίζω μέσα μου αυτό το πέτρινο αίσθημα. Έχω στο στομάχι μια πέτρα που όλο μεγαλώνει και όλο σκληραίνει.

*

Ας φανταστούμε μια σκηνή: Λιμενικοί, υπάλληλοι κάποιας αόριστης ΜΚΟ, μπάτσοι, οδηγοί λεωφορείων και υπεύθυνοι ταξιδιωτικών πρακτορείων βρίσκονται έξω απ’ την πύλη Ε3 στον Πειραιά. Αδειάζουν την πύλη απ’ τους περίπου 150 πρόσφυγες που βρίσκονται μέσα. Χωρίς καμιά ειδοποίηση, χωρίς παρουσία διερμηνέα εμφανίζεται ξαφνικά ένα πρωί αυτή η κουστωδία και με βιαστικές κινήσεις προστάζει go go go. Τρίκαλα. Ανάμεσα στους πρόσφυγες υπάρχουν κάποιοι που έχουν κινήσει διαδικασίες με την Υπηρεσία Ασύλου. Που έχουν κλείσει ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα. Άλλοι έχουν ιατρικά θέματα, πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένη θεραπεία ή να ξαναπάνε τις επόμενες μέρες στο γιατρό να τους ξαναδεί. Άλλοι δεν έχουν ενημερωθεί  ποτέ για τίποτα σχετικά με τις πιθανές επιλογές τους. Είναι άνθρωποι που δεν ξέρουν αγγλικά, που δεν ξέρουν τίποτα επίσημο σχετικά με την κατάσταση στα σύνορα ή με το τι μπορούν οι ίδιοι να κάνουν εναλλακτικά με το να προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα παράνομα ή περιμένοντας υπομονετικά στη λάσπη. Υπάρχουν μικρά παιδιά και ένα που δεν έχει σαραντίσει που λένε. Υπάρχουν γέροι. Υπάρχουν γυναίκες μόνες με τρία παιδιά.

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι διάφοροι ημιεπίσημοι τύποι, ένστολοι και μη, που φωνάζουν go go go. Φωνάζουν και βιάζονται. Οι αλληλέγγυοι που είναι παρόντες προφανώς δεν ξέρουν τι ακριβώς να κάνουν. Άλλοι γεμίζουν σακούλες με τρόφιμα και άλλα απαραίτητα, άλλοι ρωτάνε με επιμονή το λιμενικό, άλλοι έχουν μείνει αποσβολωμένοι και κοιτάνε. Ακολουθούν αγκαλιές, αποχαιρετισμοί και τα υπόλοιπα συγκινητικά.

Συνέχεια

Η Τζένη Μαρξ γράφει στον Καρλ



 

σημ.Αμετανόητου: Στις 14 Μαρτίου του 1883 πεθαίνει ο Καρλ Μαρξ.Στις 19 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, είχε γεννηθεί στο Ηράκλειο,ένα μεγάλο ανήσυχο πνεύμα, ο Νίκος Καζαντζάκης…


 

ΤΖΕΝΗ ΦΟΝ ΒΕΣΤΦΑΛΕΝ-ΜΑΡΞ

«Λατρεμένε μου Καρλ….» μτφρ.: Γιούλη Τσίρου, εκδόσεις.: Ποικίλη Στοά

Σ’ αυτό το βιβλίο, μέσα από 54 επιστολές που γράφει η Τζένη Μαρξ, από το 1839 έως το 1869, ανακαλύπτουμε το ανθρώπινο πρόσωπο, τα συναισθήματα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του ο Μαρξ, ένας από τους σημαντικότερους διανοητές του κόσμου.Η βαρόνη Ιωάννα Βέρθα Ιουλία Τζένη φον Βεστφάλεν και ο Κάρολος Μαρξ, γνωρίστηκαν όσο ήταν ακόμα παιδιά. Με εκείνη μόλις 4 χρόνια μεγαλύτερη του. Οι δυο τους έγιναν στενοί φίλοι τον καιρό που ήταν έφηβοι. Μοιράζονταν πολλά κοινά όπως την αγάπη τους για τη λογοτεχνία και υπήρξαν μανιώδεις βιβλιοφάγοι, με αποτέλεσμα να γίνουν σύντομα ζευγάρι.

Σύμφωνα με τον Μαρξ, η Τζένη φον Βεστφάλεν ήταν το πιο όμορφο κορίτσι στην πόλη του Trier. Ο Μαρξ, ως έφηβος, είχε πολύ καλές σχέσεις με τον πατέρα της και φίλο του δικού του πατέρα, Λουδοβίκο φον Βεστφάλεν. Συχνά οι δυο άντρες συζήταγαν επί ώρες για φιλοσοφία και αγγλική λογοτεχνία. Ο Μαρξ και η φον Βεστφάλεν παντρεύτηκαν όταν εκείνος ήταν 25 και εκείνη 29 και έκαναν 7 παιδιά, από τα οποία μόλις 3 έφτασαν στην ενηλικίωση, εξαιτίας των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης της οικογενείας. Ο μεγάλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος πέρα από την έντονη πολιτική και κοινωνιολογική του δράση, διέθετε και ένα έντονο πάθος για τη γυναίκα του, που ενίοτε αποτύπωνε σε ποιήματα αλλά και στο παρακάτω ερωτικό γράμμα:

«Της καρδιάς μου αγαπημένη:

Σου γράφω και πάλι, επειδή είμαι μόνος και γιατί πάντα με προβληματίζει να έχω διάλογο μαζί σου στο κεφάλι μου, χωρίς να γνωρίζεις τίποτα γι `αυτό ή να έχεις ακούσει γι’αυτό ή να είσαι σε θέση να απαντήσεις…

Συνέχεια

Βίντεο από την πορεία ενάντια στις μαφίες και τα ναρκωτικά στα Εξάρχεια…


from rozkordeles on Vimeo.

Βίντεο από την μεγάλη πορεία που έγινε το Σάββατο 5 Μαρτίου στις 21:00 το βράδυ στα Εξάρχεια, ενάντια στις μαφίες των ναρκωτικών .

Κείμενο για την πορεία:

Ξημερώματα Σαββάτου 27 Φεβρουαρίου, τρεις αναρχικοί σύντροφοι από το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Βοξ στην πλατεία Εξαρχείων, δέχονται –λίγα μόλις μέτρα από την είσοδο του κοινωνικού κέντρου- δολοφονική επίθεση με μαχαίρια και άλλα αντικείμενα από μέλη της μαφίας διακίνησης ναρκωτικών της περιοχής, όταν παρεμβαίνουν για να εμποδίσουν τη σεξουαλική παρενόχληση διερχόμενης κοπέλας από τους τελευταίους.

Η επίθεση, από την οποία μόνο συμπτωματικά δεν υπήρξαν νεκροί, είχε ως αποτέλεσμα το βαρύτατο τραυματισμό ενός συντρόφου, ο οποίος διακομίζεται σε μονάδα εντατικής θεραπείας με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Τελευταία πράξη στον διαρκή πόλεμο φθοράς που διεξάγει -δια μέσου και της μαφίας- το κράτος στα Εξάρχεια, εναντίον των δομών κοινωνικής αυτοοργάνωσης γενικά και του Κ Βοξ ειδικά, η επίθεση αποτέλεσε συνάμα ένα γεγονός μείζονος πολιτικής σημασίας. Και αυτό,γιατί πέρα από την πολιτική ταυτότητα των θυμάτων

της επίθεσης, η δράση της μαφίας ναρκωτικών, που λυμαίνεται σε συνεργασία με άλλα εγκληματικά κυκλώματα και αντικοινωνικές ομάδες τον εμβληματικό για το κοινωνικό-λαϊκό κίνημα  τόπο των Εξαρχείων, έχει ένα σαφή ταξικό και πολιτικό προσδιορισμό.

Μιλώντας καταρχάς γενικά, οι μαφίες αποτελούν καπιταλιστικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε ένα πεδίο της οικονομίας της αγοράς, η οποία λειτουργεί παρά την επίσημη οικονομία και παρά το κράτος- αλλά σε προφανή διαπλοκή μαζί του- και το οποίο εκτείνεται σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων ( «προστασία», τζόγος, ναρκωτικά, πορνεία, διακίνηση μεταναστών).

Συνέχεια

Υπάρχουν τελικά ηθικές τράπεζες;


https://i1.wp.com/popaganda.gr/wp-content/uploads/2016/03/1.jpg

Μπορούν να υπάρξουν ηθικές τράπεζες εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος; Και αν ναι, που βρίσκονται αυτές, ποιους εξυπηρετούν, σε ποιες κατευθύνσεις δανείζουν τα χρήματά τους και πως εμπλέκονται στο οικονομικό γίγνεσθαι; Για μια διεθνή ένωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που ιδρύθηκε στις Βρυξέλλες το 2001 και συνασπίζει 28  τέτοιου είδους τράπεζες από 15 διαφορετικές χώρες, η ηθική τράπεζα της Ελλάδας εδρεύει στην Καρδίτσα και από τον Σεπτέμβριο του 2015 πιστοποιήθηκε για την προσέγγιση και την αντιμετώπιση των πελατών της.

Σύμφωνα με το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ηθικών και Εναλλακτικών Τραπεζών FΕΒΕΑ (European Federation of Ethical and Alternative Banks) ηθική θεωρείται μια τράπεζα η οποία ενισχύει την τοπική κοινωνία προωθώντας την βιώσιμη ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας και της επιχειρηματικότητας και κατευθύνοντας παράλληλα τα χρήματα εκεί όπου πραγματικά χρειάζονται. Παρότι τα μέλη της ένωσης έχουν διαφορετικές νομικές μορφές οφείλουν να προβληματίζονται εξίσου για τη διαφάνεια, να συμβάλουν στον δημόσιο διάλογο περί οικονομίας και να αντιμετωπίζουν εύστοχα τις αδυναμίες της. Εξασφαλίζοντας όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις η FEBEA οραματίζεται και εργάζεται προς την ανάπτυξη χρηματοοικονομικών εργαλείων ικανών να συνδράμουν υπάρχουσες ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες στο πεδίο της εναλλακτικής χρηματοοικονομικής.

Συνέχεια

χάρτινοι ναι, αετοί όχι…


ότι μπόρεσα ν’ αποκτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ’ ένα είδος ειδικού θάρρους που μου’ δωκεν η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

δεν παίζω με τα λόγια… μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στη «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια…οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος. Η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία
με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό,

ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς υπόκωφου Παραδείσου…

Οδυσσέας Ελύτης , Μικρός Ναυτίλος

φορτωμένοι με μια ανάσα,μεγαλύτερη απ’ το μπόι τους, ανύποπτοι και καθόλου σημαντικοί, χαμογελάνε και φεύγουν μια μέρα, χωρίς ανέμους ευνοϊκούς…

αρκούμενοι σε ενορχηστρώσεις, αποχωρούν μέσα από αυτές…

εξάλλου ένα ατέλειωτο φευγιό η ζωή μας, όσο κι αν ένας σπάγκος επιμένει να μας κρατάει στο χώμα, ο χαρταετός μας σκαλώνει αιωρούμενος ανάμεσα σε τάσεις υψηλές, επιβεβαιώνοντας ξανά την πάλη και πάλι και ξανά, πόση εγκατάλειψη κουβαλάει κανείς πάνω του…

ακόμα κι αυτός που κανέναν δε βασάνισε στην αθόρυβη ζωή του, ακόμα κι αυτός που πάσχισε αμίλητος κι ασήμαντος, ακόμα κι αυτός που απλά κρυφάκουγε τη ζωή, ακόμα κι αυτός που μια ζωή τα ζύγια του, βαριά, τον κρατούσαν προσγειωμένο…

____________________________________________________________

Aπό: https://katabran.wordpress.com/2016/03/14/

https://katabran.wordpress.com/2016/03/14/%CF%87%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CF%8C%CF%87%CE%B9/