Black Soul : Οι κορυφαίες στιγμές στην ιστορία των μαύρων σε ένα καταπληκτικό animation…


Ένα μικρό αγόρι εξερευνά τις ρίζες του, μέσα από τις ιστορίες που του έχει διηγηθεί η γιαγιά του, για το πως σχηματίστηκε η πολιτιστική τους κληρονομιά.

Το Black Soul είναι μια μικρού μήκους ταινία του 2002, σκηνοθετημένο από την Αϊτινή – Καναδή σκηνοθέτρια Martine Chartrand, η οποία ζωγραφίζοντας πάνω σε γυαλί και χρησιμοποιώντας τη μουσική, καταγράφει τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία των μαύρων.

Η ταινία πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο φεστιβάλ Βερολίνου

____________________________________________________________

Aπό: http://www.hitandrun.gr/black-soul-i-korifees-stigmes-stin-istoria-ton-mavron-se-ena-katapliktiko-animation/

Black Soul : Οι κορυφαίες στιγμές στην ιστορία των μαύρων σε ένα καταπληκτικό animation

Δεν έχει η νύχτα απόψε νικητή…


IMG_20160227_023328 (1)

Με ενοχλεί που πρέπει να προσέχω τις λέξεις που χρησιμοποιώ στα κείμενα μου. Με ενοχλεί που πρέπει να προσέξω τι θα γράψω στις επόμενες γραμμές. Με ενοχλεί που φοβάμαι αν θα κριθώ ή καλύτερα αν θα λογοκριθώ. Με ενοχλεί που κάποιοι θα μπουν στην διαδικασία να κρίνουν την άποψη μου, αντί να μου αντιπαραθέσουν την δική τους.
Κουράστηκα να βλέπω προεκλογικούς πατριώτες και μετεκλογικούς προδότες. Βαρέθηκα να ακούω για το δίκαιο του εργάτη, για μια ιδανική κομμουνιστική κοινωνία, και να συναντώ κόμματα που αυτοαποκαλούνται κομμουνιστικά, ενώ θα έπρεπε να ονομάζονται «παρασιτικά».
Με ενοχλεί που στις ερχόμενες εκλογές, θα πρέπει να στηρίξω μια ανύπαρκτη δημοκρατία. Με πειράζει που πρέπει να κατακρίνω, όσους επιλέγουν να απαξιώσουν το σύστημα. Που πρέπει να βρω ένα καλό επιχείρημα, προκειμένου να τους πείσω για το αντίθετο, ενώ βαθιά μέσα μου ξέρω καλά, πως αυτό το σύστημα πραγματικά δεν αξίζει την προσοχή μου.

Συνέχεια

Η κυριαρχία του «Τραμπισμού» …


Anand Giridharadas στους New York Times: «Η απειλή δεν βρίσκεται στο πρόσωπο, αλλά σε αυτό που εκφράζει»…

τραμπ3

Επιμέλεια-μετάφραση: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

O Anand Giridharadas, σε άρθρο του στους «New York Times», προσπαθεί να εξηγήσει το φαινόμενο «Ντόναλντ Τραμπ» καταλήγοντας, ότι η απειλή δεν βρίσκεται στο πρόσωπο, αλλά σε αυτό που εκφράζει. Οι υπότιλοι δικοί μας.

Ηδη νικητής

Η νέα χρονιά είναι χρονιά προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ και ήδη έχουμε νικητή. Τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών έχει εδραιώσει την εικόνα και, όπως φαίνεται, και τις θέσεις του. Όσο ακραίες κι αν είναι. Το ερώτημα που τίθεται είναι «πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει;».

Η ανησυχία δεν έγκειται (μόνο) στον φασιστικό, μισαλλόδοξο λόγο του, αλλά στην αποδοχή του. Αποδοχή που ωθεί το σκηνικό πιο δεξιά από ποτέ στις ΗΠΑ. Διότι ακόμη κι αν δεν είναι υποψήφιος για πρόεδρος, η απενοχοποίηση και δημόσια έκφραση του υπερσυντηρητικού κομματιού θα μετατοπίσει την πολιτική σκηνή της χώρας στα άκρα. Σίγουρα υπήρξαν και στο παρελθόν τέτοιες φωνές, όμως τώρα η νοσηρότητά τους πρώτη φορά τοποθετείται στο πιο μεγάλο πεδίο: Τις προεδρικές εκλογές.

Λέει αυτό που πιστεύουν

Όταν ο Τραμπ επισκέφθηκε το αεροπλανοφόρο «USS Yorktown» και έβγαλε λόγο, δεν απευθυνόταν σε εν δυνάμει ψηφοφόρους του. Απευθυνόταν σε φανατικούς οπαδούς που σίγουρα θα τον ψηφίσουν γιατί δεν λέει απλά αυτό που νιώθει, αλλά αυτό που εκείνοι πιστεύουν. Η λυπηρή διαπίστωση δεν θα ήταν ευδιάκριτη αν δεν είχε προηγηθεί το ξενοφοβικό – ρατσιστικό ξέσπασμα εναντίον των μουσουλμάνων: «Απόλυτη και ολοκληρωτική απαγόρευση διέλευσης των συνόρων από μουσουλμάνους».

Το πλήθος στο «USS Yorktown» τον υποδέχτηκε με φανατικό ενθουσιασμό και πλέον ο ζόφος δεν κρύβεται.

Συνέχεια

Οι πρόσφυγες και ο καταμερισμός εργασίας στην ΕΕ…


1936325_457308034480324_2261587114582275011_n - Copy

Στην Ευρωπαική Ένωση υπάρχει ένας καταμερισμός εργασίας (π.χ. η Κοινή Αγροτική Πολιτική), που φυσικά αποφασίζουν κάποιοι ισχυροί και επιβάλλεται το ποιος θα κάνει τι. Στο προσφυγικό, αποφασίστηκε η Ελλάδα να αποτελέσει το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ευρώπης, ένα δίχτυ ψυχών και το αιγαίο ένα υγρό νεκροταφείο, και να πάρει (οι ΜΚΟ να πάρουν δηλαδή) bonus κάποια εκατ. ευρώ.
Έτσι, αφού βολεύει, οι υπόλοιπες χώρες θα κοιμούνται ήσυχες χωρίς να τους ενοχλούν οι ”βρώμικοι” πρόσφυγες που ήρθαν από τις χώρες που αυτά τα ίδια Ευρωπαικά κράτη κατάστρεψαν, με το ΝΑΤΟ και την υπόλοιπη παρέα. Η κυβέρνηση Συριζα αποδέχτηκε πλήρως αυτό τον ρόλο του συνοριοφύλακα του ”Ευρωπαικού πολιτισμού” που της ανέθεσαν. Έτσι αντί να παρακούσει την ΕΕ και να δώσει ταξιδιωτικά έγγραφα στους πρόσφυγες να πάνε όπου θέλουν, στήνει με οδηγία της ΕΕ Hot Spots (”ανθρωπιστικός” τρόπος να πεις στρατόπεδο συγκέντρωσης) για να μαζέψει με το ζόρυ τους πρόσφυγες που κάθε άλλο θέλουν παρά να μείνουν κλεισμένοι εκεί, και δεν τολμά να παρακούσει ούτε μια εντολή από την ΕΕ. Και έχουν κάποιοι το θράσος να το αποκαλούν αυτό αλληλεγγύη. Τους πρόσφυγες τους ρώτησαν;

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (30) Το τέλος της εποχής Σημίτη…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (29) Πάση θυσία στο ευρώ…

____________________________________________________________

Έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του με την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη, στις 27 Μαΐου 2002 ο Λουκάς Παπαδήμος παραιτείται από την Τράπεζα της Ελλάδος και διορίζεται αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στην οποία προεδρεύει ο πρώην διοικητής τής ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Βιμ Ντούισενμπεργκ. Στην θέση του προωθείται ο μέχρι τότε Α’ αντιπρόεδρος Νίκος Γκαργκάνας. Αν μη τι άλλο, στην διοίκηση της ΤτΕ ξαναβρίσκεται κάποιος που έχει σπουδάσει οικονομικά (ο Παπαδήμος είχε σπουδάσει φυσική στο ΜΙΤ με μεταπτυχιακές σπουδές ως ηλεκτρολόγος μηχανικός ενώ ο Μπούτος ήταν πτυχιούχος Νομικής).

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Βιμ Ντούισνμπεργκ συνομιλεί με τον αντιπρόεδρό του Λουκά Παπαδήμο. Αριστερά, ο Βίτορ
Κοστάντσιο, διοικητής της Banco de Portugal και μελλοντικός διάδοχος του Παπαδήμου στην αντιπροεδρία της ΕΚΤ.

Συνέχεια

Η Βικτώρια στον καιρό των τσιγγάνων


victoria2a

Την εποχή που κυκλοφόρησε ο Καιρός των Τσιγγάνων του Κουστουρίτσα η δική μου ηλικία με ωθούσε να τρέχω να δω κάποιο Ρόκι ή Ράμπο στους κινηματογράφους. Πολλές φορές, όμως, το διάχυτο hype μιας δράκας μέσων ενημέρωσης είναι ικανό να σου δημιουργήσει εικόνες που διαστρεβλώνουν την πραγματική σου βιωμένη καθημερινότητα.

Το τρίπτυχο ελληνικός σωβινισμός-Βαλκάνια-φολκλόρ παρήγαγε ένα ντόμινο ψεμμάτων και πολιτιστικών τερατογεννέσεων-από την κολλητική του μπόχα δύσκολα μπορούσες να ξεφύγεις. Έτσι, ο κουρνιαχτός αυτής της μεταδοτικής μίρλας που χαρακτηρίζει πολλά απ’όσα συμβαίνουν εδώ γύρω, έκρυψε τα σημαίνοντα της ταινίας του Κουστουρίτσα.

Ενός οδοιπορικού φτώχειας και ελπίδας γεμάτου χαμόγελα με χρυσά δόντια, βαλκανικού μαύρου χιούμορ και ποιητικών εικόνων μιας χώρας που θα διαλυόταν πάνω στα πήλινα πόδια της. Όλως τυχαίως, με το σήμερα, το ψεύτικο όνειρο ήταν η καπιταλιστική Δύση και η κατάληξη του ο βιασμός σωματικός αλλά και ψυχικός. Ο Κουστουρίτσα, λίγα χρόνια μετά, κατάφερε το ακατόρθωτο. Να παράξει εθνικισμό και ψέματα κάνοντας σπουδαία τέχνη με το Underground. Κατάφερε, τότε στις Κάννες, να κάνει τον Αγγελόπουλο ( που λέγαμε για τις τερατογεννέσεις πιο πάνω;) να βάλει στο ζύγι την τέχνη του και να αποχωρήσει θυμωμένος επειδή το δικό του Βλέμμα του Οδυσσέα είχε αποδειχθεί ελλιποβαρές απέναντι στη δημιουργία από τη Σερβία.

Συνέχεια

Ενδιάμεση πόλη…


Ανάμεσα στην ιδέα Και στο γεγονός/ Ανάμεσα στην κίνηση Και στην πράξη
Η Σκιά πέφτει Οτι Σου εστίν η Βασιλεία
Ανάμεσα στη σύλληψη Και στη δημιουργία/ Ανάμεσα στη συγκίνηση Και στην ανταπόκριση
Η Σκιά πέφτει Είναι η ζωή μακριά πολύ
Ανάμεσα στον πόθο και στο σπασμό/ Ανάμεσα στη δύναμη και στην ύπαρξη
Ανάμεσα στην ουσία και στην κάθοδο/ Η Σκιά πέφτει
(Τ.Σ. Ελιοτ, Οι κούφιοι άνθρωποι V, απόσπασμα)

Ο αέρας εδώ είναι χαμηλός. Κατεβαίνει σε τεμάχια, λίγος λίγος, να μοιραστεί ισόποσα, με το δελτίο, σε δόσεις που καλύπτουν όπως όπως. Την ανάγκη και μόνο.
Το σώμα λυγίζει μέχρι να κοπεί. Η εξάντληση είναι ευλύγιστη σαν το χορτάρι. Ξεριζώνει τον χρόνο απ’ το σώμα, κάνει την κάθε στιγμή ανηφόρα, φυτρώνει άναρχα μες στον ιδρώτα.
Εδώ κάθε κυριολεξία είναι μια μεταφορά προς την επόμενη κυριολεξία. Χωρίς να γνωρίζεις την κατεύθυνσή της, το τελικό της περιεχόμενο. Πέρασμα. Ενδιάμεσος λόγος, ενδιάμεση πόλη.
Ο χρόνος εδώ, χρόνος ανάμεσα σε δύο άλλους χρόνους. Οπως το παρόν, ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον. Ενα τίποτα ανάμεσα σε δύο μηδενικά.
Ανάμεσα στο τώρα και το τώρα, ολόκληρο το παρόν αδειάζει τα φορτία του. Μια στάση σε ένα ταξίδι ακινησίας. Μια παύση ανάμεσα σε δύο σιωπές.
Η άλλη πόλη, η ενδιάμεση πόλη, αυτή που κατοικούμε και αυτή που μας εξορίζει. Που μας εξορίζει να κατοικήσουμε όχι μακριά της, αλλά μέσα της. Περιφραγμένη, να κρατά την εξορία στο εσωτερικό της, να διώχνει τους κατοίκους κοντά της.

Συνέχεια