Να απαιτήσουμε την κυριαρχία


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας

Τους τελευταίους μήνες υπάρχει έντονη κινητικότητα στη ευρωπαϊκή Αριστερά αναζητώντας εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη. Στις 19-21 Φεβρουαρίου έγινε συνέδριο για το «Σχέδιο Β΄» στη Μαδρίτη το οποίο στην ουσία διοργάνωσε η αριστερή πτέρυγα του Ποδέμος. Ένα μήνα νωρίτερα αντίστοιχο συνέδριο είχε διοργανωθεί στο Παρίσι από το Κόμμα της Αριστεράς του οποίου ηγείται ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν.

Δύο παράγοντες ερμηνεύουν αυτή την κινητικότητα. Ο πρώτος είναι η προοπτική του σχηματισμού κυβέρνησης στην Ισπανία από το Ποδέμος, αλλά και η βαρύνουσας σημασίας συμμετοχή του Κόμματος της Αριστεράς στις επερχόμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές. Ο δεύτερος είναι η πλήρης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμα του οποίου είχε λειτουργήσει στην πράξη ως «Σχέδιο Α’» της ευρωπαϊκής Αριστεράς για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το ερώτημα συνεπώς έχει προκύψει αβίαστα: με ποιο πρόγραμμα θα παρουσιαστεί η Αριστερά της Ισπανίας και της Γαλλίας στο εκλογικό σώμα; Πολύ φυσιολογικά, η ιδέα ενός εναλλακτικού σχεδίου, ενός «Σχεδίου Β΄», έχει κερδίσει έδαφος.

Είναι θετικό ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά κινείται σε αυτή την κατεύθυνση, αν αναλογιστεί κανείς την απόλυτη κυριαρχία του Σχεδίου Α΄ μέχρι το καλοκαίρι του 2015. Όσοι μιλούσαν για την ανάγκη εναλλακτικής πρότασης αντιμετωπίζονταν περίπου ως αποσυνάγωγοι. Ο εξευτελισμός του ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε τα πράγματα.

Συνέχεια

Μαστίγιο και μαστίγιο, καρότο πουθενά


https://i2.wp.com/kartesios.com/wp-content/uploads/2016/02/kar28.jpg


 

σημ.Αμετανόητου: Αφού πρόσωπα σαν τον Σημίτη…του πρωθυπουργού Σημίτη !!! , των υποθέσεων:[Οτσαλάν,Ιμίων,Χρηματιστηρίου,Αμυντικών Εξοπλιστικών Προγραμμάτων, Siemens,Ολυμπιακών Αγώνων,Ευρώ..] και συμπληρώστε παρακαλώ εσείς αυτά που ξέχασα εγώ…ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ στην Ελλάδα…τότε αυτή η Χώρα, οδεύει με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα στην ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ.


 

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

«Είναι αληθές ότι ο ΔΟΛ εζήτησε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα της οποίας είναι πελάτης τα τελευταία 90 χρόνια. Η Εθνική είπε όχι επισήμως. Ανεπισήμως μας είπαν ότι δεν το ενέκρινε το Μαξίμου. Είναι προφανές ότι παρεμβάσεις στις τράπεζες εναντίον εφημερίδων που δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες των κυβερνώντων μαρτυρούν φασίζουσα νοοτροπία. Είναι αυτονόητο ότι μαζί με την εξουσία χάνεται και η μνήμη, ακόμη και για εντελώς πρόσφατα γεγονότα. Ο υπό αποχώρηση πρόεδρος του ΠαΣοΚ παρακαλείται να δηλώσει υπό ποιες συνθήκες συναντηθήκαμε τελευταία φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και γιατί ζητήθηκε να πάμε από την πίσω πόρτα του κτιρίου. Και ποιος ζήτησε κάτι από τον άλλο!»

Η παραπάνω ανακοίνωση του Στ. Ψυχάρη έγινε ακριβώς πριν από μια τετραετία. Ήταν 4 Ιανουαρίου 2012 και εκδόθηκε ως απάντηση σε αναφορά του Γιώργου Παπανδρέου στο γνωστό δάνειο.

Συνέχεια

Ιαπωνία: Μειώνεται επικίνδυνα ο πληθυσμός



 

σημ.Αμετανόητου:Στα χνάρια της η Ελλάδα…μόνο που εμείς δεν είμαστε 127 εκατομμύρια…

Χωρίς να θέλω να φανώ απαισιόδοξος, έχω την αίσθηση ότι το 2030, μέσα στην Ελλάδα θα διαμένουν γύρω στα 7εκατομμύρια Έλληνες.Και ίσως λέω και πολλούς…


 

Το δημογραφικό καθίσταται ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα για την Ιαπωνία, η οποία για πάνω από δύο δεκαετίες βρίσκεται ουσιαστικά σε οικονομική στασιμότητα. Τα στοιχεία δείχνουν πως ο πληθυσμός γερνάει και μειώνεται: Ο μέσος όρος ηλικίας ανεβαίνει συνεχώς, ενώ ο συνολικός πληθυσμός μειώθηκε κατά 1 εκατ μεταξύ την τελευταία πενταετία

Η πρόβλεψη για μείωση του πληθυσμού είχε διατυπωθεί από καιρό λόγω του μειούμενου αριθμού γεννήσεων και της εξαιρετικά περιορισμένης εισροής μεταναστών στη χώρα, λόγω των περιορισμών που ισχύουν.

Μόνον σε 8 διοικητικές περιφέρειες – ανάμεσά τους και το Τόκιο – ο πληθυσμός αυξήθηκε την τελευταία πενταετία.  Στις υπόλοιπες 39  μειώθηκε αισθητά. Η μεγαλύτερη μείωση καταγράφηκε στη Φουκουσίμα – την περιοχή που επλήγη από το το ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής – όπου απογράφηκαν 115.000 λιγότεροι άνθρωποι από ό,τι το 2010.

Οι φόβοι που εκφράζονται είναι πως θα αυξηθεί το κόστος σε υπηρεσίας υγείας και περίθαλψης, ενώ ο μικρότερος αριθμός εργατικού δυναμικού δημιουργεί προβλήματα στην οικονομία της χώρας. Υπενθυμίζεται, άλλωστε ως επιβαρυντικό στοιχείο, τα πολλά έτη αποπληθωρισμού που βίωσε η χώρα και που αργότερα μετετράπη σε στασιμοπληθωρισμό…

http://analitis.gr/iaponia-mionete-epikindina-o-plithismos/

Ο δρόμος σπάει φράχτες


Αν κάποιος αρχάγγελος έβγαινε από έναν πίνακα του Ραφαήλ, ζωντάνευε και άκουγα το γλυκό του φτερούγισμα πίσω από τις πλάτες μου, θα του ζητούσα, χωρίς δισταγμό, μία και μόνο χάρη: να μου δοθεί το χάρισμα να μην πεθάνω ηλίθιος.

Και ξέρω τι θα μου απαντούσε: «Αυτό είναι δικιά σου δουλειά. Οχι δικιά μου. Εγώ βρίσκομαι στο επέκεινα». Και φυσικά ο αρχάγγελος θα ξαναγύριζε απογοητευμένος στο καναβάτσο του. Και εγώ θα αισθανόμουν φοβερά αμήχανα. Να έχω δει για πρώτη φορά στη ζωή μου ζωντανό αρχάγγελο και αντί να κάτσω να χαρώ το πέταγμά του, να του ζητάω ρουσφέτι.

Σαν να ήμουν για πρώτη φορά αριστερός, δηλαδή πρωτάρης, και όχι πεπαλαιωμένος που μετράει αρκετές δεκαετίες. Αλλά, όπως φαίνεται, η ζωή από μόνη της δεν μας διδάσκει τίποτα αν οι ίδιοι δεν θελήσουμε να διδαχτούμε.

Αν σε κάτι πάμε καλά ως χώρα, είναι στις κηδείες. Από προσωπική εμπειρία, μπορώ να μετρήσω περίπου μία κηδεία κάθε εβδομάδα, καμιά φορά και δύο. Οπως πήγαινα παλιά στον κινηματογράφο. Μπορεί οι δικές μου εμπειρικές παρατηρήσεις να μην έχουν επιστημονική εγκυρότητα, αλλά τα στατιστικά στοιχεία είναι αδιάσειστα. Εχουμε μέγα δημογραφικό πρόβλημα.

Οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Και ο πληθυσμός γερνάει. Και εδώ λέμε ευτυχώς που υπάρχουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Αν η Ευρώπη είχε απαλλαγεί από τις ναζιστικές και φασιστικές της ρίζες, θα μπορούσαμε να λέμε πως αυτή η ξεριζωμένη και περιπλανώμενη εργατική δύναμη είναι μια πλουτοπαραγωγική πηγή. Φανταστείτε πόσα δημόσια έργα θα μπορούσαν να έχουν γίνει. Αλλά ό,τι δημόσιο και κοινό γίνεται, θεωρείται στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού αναχρονισμός.

Συνέχεια

Γουρούνια Πολέμου… Black Sabbath ~ «War Pigs»…


Στρατηγοί συγκεντρωμένοι σε μάζες
Όπως ακριβώς οι μάγισσες μαζεύονται στις μαύρες λειτουργίες
Σατανικά μυαλά που σχεδιάζουν την καταστροφή
Μάγοι της κατασκευής του θανάτου
Στα πεδία καίγονται τα σώματα,
Καθώς η μηχανή του πολέμου συνεχίζει να περιστρέφεται
Θάνατος και έχθρα στην ανθρωπότητα
Που δηλητηριάζει τα μυαλά που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Θεέ μου, ναι

Οι πολιτικοί κρύβονται
Εκείνοι μόνο τον άρχισαν τον πόλεμο
Γιατί θα πρέπει να βγούνε να παλέψουνε?
Το αφήνουν αυτό για τους φτωχούς

Ο χρόνος θα δείξει στα μυαλά της εξουσίας
Που κατασκευάζουν πολέμους για πλάκα,
Που μεταχειρίζονται τους ανθρώπους σαν τα πιόνια στο σκάκι. Περιμένετε να έρθει η μέρα της κρίσεως

Τώρα στο σκοτάδι ο κόσμος σταματάει να γυρίζει
Τα σώματα που καιγόντουσαν γίνανε στάχτη
Δεν έχουν πια την δύναμη τα γουρούνια πολέμου
Το χέρι του Θεού έπληξε την ώρα
Ο Θεός καλεί την ημέρα της κρίσεως
Στα γόνατα μπουσουλάνε τα γουρούνια πολέμου
Ικετεύοντας για έλεος για τις αμαρτίες τους
Ο σατανάς γελάει και ανοίγει τα φτερά του
Θεέ μου, ναι

Οι Ρίζες της Αλληλεγγύης…


Χάρης Ναξάκης*

Η ζωή αξίζει μονάχα αν τη μοιράζεσαι
Κ. Νικηφοράκης

Το σύνολο σχεδόν της νεωτερικής σκέψης, ηθελημένα ή αθέλητα, ανεξάρτητα από αν το ομολογεί ή όχι, είναι είτε χομπσιανή ή ρουσσωική, δηλαδή φιλελεύθερη ή αριστερή. Στην ρουσσωική παράδοση εντάσσεται και ο αναρχισμός. Τα ρεύματα αυτά της νεωτερικής πολιτικής σκέψης συγκρούονται γύρω από το θεμελιώδες ερώτημα τι είναι η ανθρώπινη φύση.

Ο πυρήνας  της χομπσιανής (φιλελεύθερης) ανθρωπολογίας είναι η κουλτούρα του εγωισμού, η ιδιοτελής ανθρώπινη φύση. Σύμφωνα με τον Χομπς ο άνθρωπος από την φύση του δεν είναι ικανός να πράττει το καλό και γι’ αυτό πρέπει να τιθασευτεί η φυσική του ιδιοτέλεια από μια εξωτερική δύναμη (τύραννο, πεφωτισμένο ηγέτη, πολιτικές ελίτ). Ο Α.Σμίθ, εκ των ιδρυτών της πολιτικής οικονομίας , εκσυγχρόνισε την φιλελεύθερη αντίληψη προτείνοντας αντί να δαμαστούν τα εγωιστικά ανθρώπινα πάθη να αυτορυθμιστούν μέσω της αγοράς. Για τον Σμιθ ο αλτρουισμός, η αλληλεγγύη, η καλοσύνη, αναδύονται  όταν τα άτομα μέσω της παραγωγικής διαδικασίας επιδιώκουν την προσωπική τους ευμάρεια, το προσωπικό τους συμφέρον, το κέρδος. Οι άνθρωποι είναι τίμιοι μόνο όταν η τιμιότητα τους φέρνει κέρδος, ενδιαφέρονται για το κοινό καλό όταν στηρίζονται στην  ιδιοτέλεια και τον εγωισμό. Η ευημερία, το κοινό καλό, προκύπτει από την ιδιοτέλεια και όχι από την καλοσύνη. Καταλήγουμε έτσι στο αβίαστο συμπέρασμα ότι βοηθάμε  τον άλλο όχι από την καλοσύνη μας, αλλά γιατί περιμένουμε να μας ανταποδώσει την βοήθεια του (D. Hume), δηλαδή ο αλτρουισμός είναι μία υποκρισία για να υπηρετηθεί η ιδιοτέλεια. Η αλληλεγγύη για τους φιλελεύθερους είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας ιδιοτελής αλτρουισμός. Η πιο καθαρή έκφραση αυτής της αντίληψης είναι η φιλανθρωπία των πλουσίων. Αν όμως ο άνθρωπος είναι αποκλειστικά ιδιοτελές ον τότε γιατί να προσφέρει αφιλοκερδώς αίμα σε ένα νοσοκομείο, να κάνει μια ανώνυμη δωρεά σε ένα ίδρυμα, να δώσει φιλοδώρημα σε ένα σερβιτόρο ενός εστιατορίου που δεν θα το επισκεφτεί ξανά, να βοηθήσει μία άγνωστη ηλικιωμένη να περάσει από μια διάβαση, να προσφέρει ρούχα και τρόφιμα σε ένα πρόσφυγα;

Συνέχεια

Η σαρκαστική απάντηση του EZLN προς το Ομοσπονδιακό Μεξικανικό Δικαστήριο…


Ο Εθνικός Απλευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας δίνει στο Ομοσπονδιακό Μεξικανικό Δικαστήριο και στην κυβέρνηση του Μεξικού, την απάντηση που τους αξίζει, μετά την ανακοίνωση τους, ότι ο Υποδιοικητής Μάρκος είναι πλέον μετά από 20 χρόνια ελεύθερος κατηγοριών :

Γιατί δεν λήγετε/δεν συνταγογραφείτε* στους εαυτούς σας αυτό :

Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση (ΕΖLN)

Μεξικό

Προς το Ομοσπονδιακό Δικαστικό Συμβούλιο του Μεξικού:

Όλο τον καιρό οι μόνοι τρομοκράτες ήταν αυτοί που για περισσότερα από 80 χρόνια κυβερνούν τόσο απαράδεκτα αυτή τη χώρα.
Είστε απλά ο νεροχύτης, όπου οι γενοκτονίες πάνε για να πλύνουν τα χέρια τους, και όλοι μαζί έχετε μετατρέψει το δικαστικό σύστημα σ’ένα κακοφτιαγμένο και βουλωμένο αποχωρητήριο, την εθνική σημαία σε ένα επαναχρησιμοποιήσιμο ρολό χαρτί τουαλέτας και την εθνική ασπίδα σε ένα λογότυπο κακοχώνευτου fast food. Όλα τα άλλα είναι καθαρό θέατρο, προκειμένου να φανεί πως υπάρχει η δικαιοσύνη, ενώ υπάρχει μόνο ατιμωρησία και ξεδιαντροπιά, ένα θέατρο ώστε να προσποιηθείτε την ύπαρξη μιας “θεσμικής κυβέρνησης”, ενώ δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από στέρηση και καταστολή.

Συνέχεια