michel serres – το παράσιτο…


To parassito_

Ο Ταρτούφος, ο απατεώνας, φορτώνεται σε έναν αφελή πλούσιο, απολαμβάνει τα φαγοπότια στο τραπέζι του, ερωτοτροπεί με την γυναίκα του, προσπαθεί να παντρευτεί την κόρη του και να βάλει στο χέρι την κληρονομιά του. Τι του δίνει σε αντάλλαγμα; Τίποτα, τους θεατρινισμούς του μόνο. O La Fontaine προσκεκλημένος στο σπίτι του Foucquet, ο Ζαν Ζακ Ρουσό που πηγαίνει τρέχοντας στο σπίτι της καλής του φίλης δεν πλήρωσαν για το ψωμί και το κρεβάτι τους παρά μόνο λόγια. Χαραμοφάη αποκαλεί ο Ντιντερό τον Ανιψιό του Ραμώ.  Και πόσοι δεν γλέντησαν εις βάρος όσων τους ευεργέτησαν!

Τους εταίρους αυτής της καταχρηστικής σχέσης τους αποκαλούμε ξενιστή και παράσιτο: η τελευταία λέξη δηλώνει τον συνδαιτυμόνα που τρώει δίπλα σε κάποιον που τον έχει προσκαλέσει. Το παράσιτο παίρνει τα πάντα και δεν δίνει τίποτε, ενώ ο ξενιστής δίνει τα πάντα και δεν παίρνει τίποτε. Και ακριβώς αυτή την απορροφητική του πορεία και ορισμένες προβολές της στην μυθολογία, στην λογοτεχνία και στην ίδια την πραγματικότητα ερευνά ο φιλόσοφος και συγγραφέας Μισέλ Σερ, αντλώντας παραδείγματα από την Ιστορία του Ιωσήφ (Γένεσις), τις Πράξεις των Αποστόλων, τον Όμηρο (Οδύσσεια), τον Ξενοφώντα (Κυνηγετικός), τον Πλάτωνα (Συμπόσιον), πολλούς μύθους του La Fontaine, τον Μολιέρο (Ο Ταρτούφος, Amphitryon) και τον Ρουσό (Εξομολογήσεις, Rousseau, juge de Jean – Jacques)

Συνέχεια

Πώς να ληστέψουμε μια τράπεζα…


Στο σημερινό μάθημα μαγειρικής θα μάθουμε πώς να ληστέψουμε μια τράπεζα, από μέσα. Είναι προφανές ότι το κοινό χρειάζεται καθοδήγηση, επειδή κατά μέσο όρο, τα κέρδη από ληστείες τραπεζών ανέρχονται μόνο σε 7.500 δολάρια. Ερασιτέχνες…

Πώς να ληστέψουμε μια τράπεζα

Πώς να ληστέψουμε μια τράπεζα από μέσα

William Black: How to rob a bank (from the inside, that is)

Στο σημερινό μάθημα μαγειρικής θα μάθουμε πώς να ληστέψουμε μια τράπεζα, από μέσα. Είναι προφανές ότι το κοινό χρειάζεται καθοδήγηση, επειδή κατά μέσο όρο, τα κέρδη από ληστείες τραπεζών ανέρχονται μόνο σε 7.500 δολάρια. Ερασιτέχνες ληστές που δε γνωρίζουν τίποτα για το πώς να «μαγειρέψουν» τα βιβλία.

0:29 Οι άνθρωποι που γνωρίζουν, φυσικά, διοικούν τις μεγαλύτερες τράπεζες μας και πρόσφατα μας κόστισαν πάνω από 11 τρις δολάρια. Έτσι φαίνονται τα 11 τρισεκατομμύρια. Πόσα μηδενικά είναι αυτά; Μας κόστισαν επίσης, πάνω από 10 εκατομμύρια θέσεις εργασίας.

0:48 Το καθήκον μας είναι να εκπαιδευτούμε ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί έχουμε αυτές τις επαναλαμβανόμενες, εντεινόμενες οικονομικές κρίσεις και πώς θα μπορέσουμε να τις αποτρέψουμε στο μέλλον. Η απάντηση είναι ότι πρέπει να σταματήσουμε την επιδημία της ελεγκτικής απάτης. Η ελεγκτική απάτη συμβαίνει όταν αυτοί που ελέγχουν, συνήθως ένας Διευθύνων Σύμβουλος, ένα φαινομενικά νόμιμο πρόσωπο, την χρησιμοποιεί ως μέσον εξαπάτησης. Αυτά είναι τα όπλα μαζικής καταστροφής στον χρηματοοικονομικό κόσμο.

1:22 Αυτοί επίσης ακολουθούν μια συγκεκριμένη οικονομική στρατηγική, επειδή το όπλο που επιλέγουν είναι τα λογιστικά. Υπάρχει μια συνταγή για την απάτη λογιστικού ελέγχου και πώς αυτή γίνεται. Ανακαλύψαμε αυτή τη συνταγή μ’ έναν περίεργο τρόπο στον οποίο θα επανέλθω σε λίγο.

Συνέχεια

Όλα τα κιλά όλα τα λεφτά…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

siria

Εδώ είναι τα έργα των ανθρώπων. Τα παιδιά που ωριμάζουν περνώντας εμπόδια. Σύρματα στο χηρεμένο τοπίο που το έχει καταλύσει η αδιαφορία. Ο λυγμός που βγαίνει απ’ τους άταφους και τους φιδοδαγκωμένους.

Η νέα ζωή εδώ είναι μια περιπλάνηση μέσα στη γερασμένη Ευρώπη. Ο ανεκδήλωτος λυγμός που ψάχνει φωλιά για να γεννήσει. Οι πατούσες που διασχίζουν μιαν άσφαλτο από ανάγκες, απολαύσεις και αδυναμίες άλλων.

Η πατρίδα μας ένα απόρριμμα περιφρονημένο απ’ τους σκληρούς εργοδότες που περιμένουν στο Βέλγιο να μας νοικιάσουν. Άλλοι περιμένουν τ’ αγόρια μας και τα κορίτσια μας να ξεδώσουν στο Καθολικό τους Πάσχα.

Εφοπλιστές που μας μεταφέρουν στην Ευρώπη με πενήντα ευρώ. Ζαλισμένοι και νηστικοί σκαρφαλώνουμε προς τη Βιέννη. Ψάχνουμε το σύνδεσμο στο Βερολίνο να μας βάλει οικότροφους σε σπίτια συνταξιούχων.

Μα, τα πάντα στη ζωή υπόσχονται το ξεπέρασμά τους. Οι θάνατοι είναι στατιστική μέσα στον κύκλο της φυσικής επιλογής και της βίας.

Ψάχνουμε στην καρδιά του μαχαιροβγάλτη που μας ξεκοίλιασε λίγη αγιότητα, πηγαίνουμε προς τα σπίτια του και τα χωράφια του. Στις πόλεις του, όχι με καράβια απ’ τις αποικίες αλλά με τα πόδια. Διαβαίνοντας έναν έτοιμο Γολγοθά που τον πουλάνε για θέαμα στα παιδιά τους.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (25) Η διετία Χριστοδούλου και ο δρόμος προς την ΟΝΕ…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (24) Η καταστροφική τριετία 1989-1991…

____________________________________________________________

Ο Ευθύμιος (Τίμος) Χριστοδούλου διαδέχθηκε τον Δημήτρη Χαλικιά στις 20 Φεβρουαρίου 1992. Δυο βδομάδες νωρίτερα, στις 7 του μηνός, είχε υπογράψει, ως υπουργός οικονομικών, για λογαριασμό τής Ελλάδας την περίφημη συνθήκη τού Μάαστριχτ (μαζί με τον τότε υπουργό εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά). Ο νέος διοικητής της ΤτΕ προσπάθησε να μείνει στα χνάρια του Χαλικιά, επιμένοντας κι αυτός να μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και δημοσιονομική προσαρμογή, αν και η κομματική του τοποθέτηση φαινόταν έντονα (*), καθώς στις δυο εκθέσεις που πρόλαβε να κάνει ως διοικητής της ΤτΕ, έστρεψε τα βέλη του κατά του ΠαΣοΚ ενώ ήταν πολύ συγκαταβατικός με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Στην έκθεση για το 1991, αφού επισημαίνει ότι το δημόσιο χρέος έφτασε από το 32,8 του ΑΕΠ το 1981 στο 98,3% το 1991, αναφέρει, μεταξύ άλλων:

«Οι επιδόσεις αυτές της ελληνικής οικονομίας οφείλονται, σε σημαντικό βαθμό, στην οικονομική πολιτική που ασκήθηκε κατά το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της περιόδου (ενν. την προηγούμενη δεκαετία). Οι προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς, ιδιαίτερα κατά τη διετία της εφαρμογής του σταθεροποιητικού προγράμματος 1986-1987, αποδείχθηκαν βραχείες -επειδή εγκαταλείφθηκαν πρόωρα- και ανεπαρκείς. (…) Αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής αυτής της περιόδου ήταν η ελληνική οικονομία να αποκλίνει αντί να συγκλίνει προς τις επιδόσεις των κοινοτικών μας εταίρων».

Μάαστριχτ, Φεβρουάριος 1992. Ο Κ. Μητσοτάκης ανάμεσα στον Α. Σαμαρά και τον Ε. Χριστοδούλου

Συνέχεια

Τα σύνορα κλείνουν ένα ένα, οι φράχτες είναι ήδη υψωμένοι …


Της Αλέκας Ζορμπαλά 

Τα σύνορα κλείνουν ένα ένα, οι φράχτες είναι ήδη υψωμένοι, οι δρόμοι των προσφύγων είναι πια no way out. Εκατοντάδες χιλιάδες εγκλωβισμένοι εδώ, σε έναν τόπο, που δεν θέλουν να μείνουν, σε
έναν τόπο, που δεν τους θέλει. Και θα έρθουν και άλλοι, και άλλοι.. αναπόδραστο είναι αυτό. Γνωστά τα αίτια, προφανής η αντιμετώπιση και η λύση
Και όπως όλα στον καπιταλισμό, έτσι και αυτό το όνειδος, το αίσχος, η ντροπή γίνεται «ευκαιρία» για κέρδος, για εκμετάλλευση, για «ανάπτυξη»..

Θέσεις εργασίας για ανέργους του ΟΑΕΔ, στο πλαίσιο παροχής «κοινωφελούς» εργασίας στο απέραντο ελληνικό hot spot, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προσφύγων με μισθούς πείνας και όρους γαλέρας..προβλέπει υπουργική απόφαση

Θέσεις με καθαρά αντικοινωνικό χαρακτήρα, στην ουσία θέσεις ανθρωποφυλάκων, για τις οποίες θα δοθεί μάχη για την κατάληψή τους από τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων ανέργων..

Συνέχεια

Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου και ο φασισμός (Προδημοσίευση)…


Μέρος 1ο: Κοινωνικές και ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις στην περίοδο 1922-36

img43_1

Γράφει ο Γιώργος Αλεξάτος 

Πολλοί έχουν μιλήσει και έχουν εκφράσει με λιγότερο ή περισσότερο σαφή τρόπο για τις ομοιότητες τις οποίες εμφανίζει η σημερινή περίοδος με εκείνη του Μεσοπολέμου, τόσο όσον αφορά τη χώρα μας όσο και διεθνώς. Σε αυτό το πλαίσιο λάβαμε από τον συγγραφέα Γιώργο Αλεξάτο και δημοσιεύουμε ένα ολοκληρωμένο κεφάλαιο από το βιβλίο που ετοιμάζει για την ιστορία του φασισμού στην Ελλάδα. 


Η Ελλάδα του Μεσοπολέμου και ο φασισμός


 

Μέρος 1ο: Κοινωνικές και ιδεολογικοπολιτικές αντιθέσεις στην περίοδο 1922-36

 

Αποτελεί κοινό τόπο η αναγνώριση ότι  η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 συνιστά τομή για τη νεοελληνική ιστορία, με κύρια συνέπεια τη συγκέντρωση της μεγάλης πλειονότητας των Ελλήνων στα όρια του ελληνικού κράτους. Οι ελληνικοί πληθυσμοί που παραμένουν εκτός Ελλάδας -εξαιρουμένων των μεταναστών- αποτελούν, πλέον, ένα πολύ μικρό ποσοστό στο σύνολο του Ελληνισμού. Πρόκειται για τους Έλληνες της Βόρειας Ηπείρου, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, της Δωδεκανήσου και της Κύπρου, καθώς και τους Πόντιους του Καυκάσου. Από τις περιοχές αυτές μόνο η Βόρεια Ήπειρος, τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος θα αποτελέσουν κατά καιρούς αντικείμενα διεκδίκησης, η οποία, όμως, παύει να εντάσσεται σε έναν συνολικότερο επεκτατικό σχεδιασμό, όπως ήταν αυτός της «Μεγάλης Ιδέας».

Συνέχεια