ελεγχόμενες αυταπάτες για τον χαμένο χρόνο του Dormael…


o θεός; αγαθός γέρος με λευκή γενειάδα;

όχι βέβαια!

o Θεός (Benoît Poelvoorde) είναι ανυπόληπτος είδος, θλιβερός, βρωμάει και ζέχνει, ζει σ’ένα σκοτεινό διαμέρισμα των Βρυξελλών με τη σύζυγό του (Yolande Moreau) και την κόρη τους Εa (Pili Groyon), έχει και έναν υιό, σε μέγεθος μπιμπελό να φανταστείτε και περνά τις μέρες του κολλημένος στον υπολογιστή του, μέσα στο ιδρωμένο του τισέρτ, τη φαρδιά πιτζάμα του,  και την παλιά του ρόμπα, φοράει παντόφλες, και μια άσχημα δεμένη ρόμπα, έχει στο στόμα μόνιμα ένα τσιγάρο και γύρω του άδεια μπουκάλια και η ζωή του είναι οργανωμένη σε τρία στάδια: γαβγίζει στην οικογένειά του, κοιμάται και ροχαλίζει μπροστά από την τηλεόραση και από το τεράστιο γραφείο του με τους γιγαντιαίους τοίχους με επένδυση από εκατοντάδες συρτάρια, παίζει βρώμικα κόλπα στους φτωχούς ανθρώπους…

ο θεός τα ξέρει όλα!

Συνέχεια

Υπόθεση Albert Woodfox: 43 χρόνια στην απομόνωση…


Ο Albert Woodfox έμεινε σε συνθήκες ακραίας απομόνωσης για 43 χρόνια σε ένα κελί μικρότερο από δύο επί τρία μέτρα, κερδίζοντας τον όχι ζηλευτό τίτλο του φυλακισμένου με την μακρύτερη χρονικά κράτηση σε αυτό το καθεστώς. Συγκεκριμένα  μπήκε στην απομόνωση το 1972 και αποφυλακίστηκε την περασμένη Παρασκευή στις 19 Φεβρουαρίου του 2016.

Ο Α. Γούντφοξ καταδικάστηκε το 1972 σε ποινή ισόβιας κάθειρξης για την ανθρωποκτονία σε βάρος του σωφρονιστικού υπαλλήλου Brent Miller. Μαζί του καταδικάστηκαν ο Herman Wallace ο οποίος αποφυλακίστηκε το 2013 για λόγους υγείας αφού έπασχε από καρκίνο στο τελευταίο στάδιο και ο οποίος πέθανε δυο μέρες μετά την απελευθέρωση του αφού πρώτα είχε περάσει 41 χρόνια στην απομόνωση και ο Robert King ο οποίος τελικά αθωώθηκε μετά από 29 χρόνια στην απομόνωση.

Οι τρείς τους ήταν ήδη κρατούμενοι για ένοπλη ληστεία και στην φυλακή είχαν προσχωρήσει στο κόμμα των Μαύρων Πανθήρων οργανώνοντας κινητοποιήσεις στις φυλακές και απεργίες πείνας ενάντια στο καθεστώς του φυλετικού διαχωρισμού και την ρατσιστική βία στην φυλακή από πλευράς της σωφρονιστικής υπηρεσίας καθώς επίσης και στο γεγονός ότι οι μαύροι κρατούμενοι εξαναγκάζονταν να εργάζονται σε φυτείες βαμβακιού και ζάχαρης σε συνθήκες δουλείας.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (23) Ο άγνωστος Δημήτρης Χαλικιάς…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (22) Ο Κοσκωτάς και η Τράπεζα Κρήτης…

____________________________________________________________

Με αφορμή κάποια χτεσινά σχόλια, ας ανοίξουμε μια παρένθεση στην προγραμματισμένη σειρά των κειμένων προκειμένου να πούμε δυο λόγια γι’ αυτή την -εν πολλοίς- άγνωστη φιγούρα που λέγεται Δημήτρης Χαλικιάς, η οποία (κατά την προσωπική μου άποψη) επηρέασε περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε τα οικονομικά πράγματα της χώρας.

Το βιογραφικό τού Δημήτρη Χαλικιά παρουσιάζει ενδιαφέρον και μάλλον θα προβληματίσει όσους επιχειρήσουν να τον «χρωματίσουν» πολιτικά. Επιγραμματικά: γεννήθηκε το 1925, τελείωσε την ΑΣΟΕΕ, στα 26 του διορίστηκε διευθυντής στο υπουργείο συντονισμού (είχε προσωπική σχέση με τον υπουργό Γεώργιο Καρτάλη, του οποίου ήταν και σύμβουλος), στα 29 του πήρε υποτροφία για να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές οικονομικής ανάπτυξης στο Καίμπριτζ και στα 32 του τον κάλεσε ο Ζολώτας για να τον βάλει στην διεύθυνση οικονομικών μελετών της ΤτΕ.

Προσωπογραφία του Δημήτρη Χαλικιά  [Έργο του Μιχαήλ Βαφειάδη για την ΤτΕ]

Συνέχεια

Οι δίκες των δωσιλόγων…


Μια ιστορία με περίεργες αναφορές στο… 2016.

Το Φεβρουάριο του 1945, σαν σήμερα, ξεκίνησαν οι δίκες των «επιφανών»δωσίλογων της κατοχήςΔίκες-παρωδία βέβαια αλλά ταυτόχρονα με «περίεργες» αναφορές στο σήμερα. Δίκες που συμπυκνώνουν διαχρονικά όλες τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού/οικονομικού συστήματος.

Κύριοι κατηγορούμενοι: οι κατοχικοί «Πρωθυπουργοί» Γεώργιος ΤσολάκογλουΙωάννης Ράλλης και Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, ο γιατρός -ο λεγόμενος και «Έλλην Μένγκελε»- Νικόλαος Χριστοφοράκος.

Αν κάποια ονόματα είναι γνωστά και σήμερα δεν είναι τυχαίο: ο Ιωάννης Ράλλης είχε σαν συνήγορο υπεράσπισης στη δίκη του τον γιο του, και μετέπειτα πρωθυπουργό με τη Νέα Δημοκρατία,Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος, όπως κάθε περήφανος γιος, είχε εκδώσει και βιβλίο υπεράσπισης του πατέρα του με τον αδικημένο, για την εποχή τίτλο -σήμερα άνετα θα γινόταν σενάριο στο Hollywood «ωάννης Ράλλης μιλε κ το τάφου». (Ένα θέμα με το splatter πάντα το είχαν οι….
εθνικόφρονες. Μη ξεχνάμε το άλλο επιπέδου Nobel πόνημα του εταίρου ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας -και μέντορα του Α. Σαμαρά– Ευ. Αβέρωφ «Φωτιά και τσεκούρι», με ιδιαίτερες αναφορές στους «συμμορίτες-εαμοβούλγαρους»).

Συνέχεια

Ο φωτογράφος που έθεσε τον κόσμο στο αυθεντικό κάδρο του…


Με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ της Laura Israel “Don’t Blink, Robert Frank”

frank_05

Γράφει o Χρήστος Σκυλλάκος

Σκέψεις με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ της Laura Israel “Don’t Blink, Robert Frank” που παρουσιάστηκε στο 66ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου.

«Δεν μου αρέσουν οι συνεντεύξεις», λέει με ξενική προφορά, μπροστά σε μια κάμερα σε ένα δρόμο της Νέας Υόρκης ένας σαραντάρης τύπος με ανακατωμένα μαλλιά, ένα μακρύ παλτό, μια κούπα καφέ στο χέρι και τραβώντας τζούρες από το τσιγάρο του σχεδόν ασταμάτητα. «Μου λες κάνε αυτό, κάνε εκείνο, γύρνα από εδώ, γύρνα από εκεί. Εγώ θέλω να βγω τώρα από το πλάνο. Αυτό που κάνω στους άλλους δεν θέλω να συμβαίνει και σε μένα», συνεχίζει και δραπετεύει από τα όρια του φακού, γελώντας. (Και) αυτός είναι ο Robert Frank. Τη δεκαετία του 1950 δημοσιεύτηκε μια φωτογραφική συλλογή με τον τίτλο «The Americans». Το πιο πολυδοξασμένο ενιαίο έργο φωτογραφίας στην ιστορία. Πορτρέτα ανθρώπων σε ένα λεωφορείο της Νέας Ορλεάνης, μια αμερικανική σημαία που κρύβει το όνειρο, μια μαύρη γυναίκα που κρατά αγκαλιά ένα λευκό μωρό, ένας δρόμος που οδηγεί στον ορίζοντα, πρόσωπα, κινήσεις, εκφράσεις, μια οξεία και κριτική όραση στο ύψος του ανθρώπινου αναστήματος. Μια Αμερική που δεν έπρεπε να φανεί, φωτίστηκε πάνω στο φιλμ του

Συνέχεια