Εγώ δεν ήμουνα Ελύτης (Ελύτη μ’ έκανες εσύ)…


«Οταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει»
Οδυσσέας Ελύτης

Η μεγάλη μας πορεία στη λεπτή αυτή γραμμή όπου τα όρια ανάμεσα στο γελοίο και στο επικίνδυνο θολώνουν, δεν λέει να σταματήσει.
Μήνυση κατέθεσε, λέει, κάποιος κύριος Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, λέει, απέναντι στη σατιρική σελίδα του facebook «Ελύτης ο ποιητής του Αιγαίου».
Σύμφωνα με το σκεπτικό του μηνυτή, η σελίδα «προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη του ποιητή» και «Οποιος έχει στοιχειώδες κριτήριο καταλαβαίνει ότι αυτή η πρακτική είναι απαράδεκτη και αδιανόητη».
Στην πραγματικότητα η ιστοσελίδα δεν σατιρίζει τόσο τον Ελύτη (όχι πως κάτι τέτοιο θα ήταν μεμπτό, ίσα ίσα) όσο τη χρήση του στην ιντερνετική εποχή.
Ο Ελύτης είναι μαζί με τον Τάσο Λειβαδίτη οι δύο κυρίαρχοι ποιητές του ελληνικού ίντερνετ. Οι στίχοι τους αποσπασμένοι από το σύνολο κυκλοφορούν κολλημένοι σε κακόγουστες πιξελιασμένες ταπετσαρίες, συνοδευόμενοι με φρέσκα κιτς ρόδα, νεράιδες, φεγγάρια και σκοτάδια, ή δίπλα σε στοχαστικές πόζες.

Συνέχεια

Jean Genet…Το παιδί εγκληματίας, «Την τραγωδία πρέπει να τη ζεις και όχι να την παίζεις»…


Miller

Γράφει ο Αντώνης Ν. Φράγκος

____________________________________________________________

ζαν ζενέΤο παιδί εγκληματίας, Jean Genet

Μετ: Σπύρος Γιανναράς, Εκδ. Άγρα

Σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκό, σε διάλεξή του τη δεκαετία του ’80,ετεροτοπία σημαίνει το αμφίσημο, το μεταιχμιακό  διάστημα μεταξύ τόπου και ουτοπίας. Ήτοι, η ετεροτοπία είναι παρούσα και ταυτόχρονα απούσα. Με άλλα λόγια, είναι εδώ, καθώς καταλαμβάνει έναν φυσικό χώρο και εμφορείται από κάποιες ιδιότητες, αλλά και δεν είναι εδώ, γιατί αντιπροσωπεύει την αναστολή και την αντιστροφή της κανονικότητας. Η ετεροτοπία είναι χώρος δισήμαντος  και ταυτόχρονα «πειραματικός», εφόσον περικλείει εναλλακτικά μοντέλα δόμησης της κοινωνίας, τα οποία, ενώ προέρχονται από την άρχουσα τάξη, ταυτόχρονα την αμφισβητούν ή την υπονομεύουν. Ένα τέτοιο παράδειγμα ετεροτοπίας είναι και η φυλακή, όπου συμβαίνει σωφρονισμός και  απομόνωση περιθωριακών σωμάτων.

Συνέχεια

DEUTSCHE BANK, Γίγας αλλά με τι πόδια;


Του Τάκη Κυπραίου

Γίνεται σιγά-σιγά φανερό πως τα τεράστια ποσά δημόσιου χρήματος που οδεύουν στις τράπεζες για λόγους ρευστότητας και εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος  συνιστούν μία ακόμα απάτη.

Κορυφαίο παράδειγμα η περίφημη Deutsche Bank που από το 2008 ενισχύεται με δημόσια  χρηματικά ποσά, μεγέθους τρισεκατομμυρίων ευρώ και δολαρίων,  για να αντιμετωπίσει την κρίση που προήλθε από την εμπλοκή της στα αμερικανικά δάνεια το 2008, ενώ η μετοχή της έχει μειωθεί κατά 41% από την αρχή του 2016 και η τιμή της είναι πλέον 15 δολάρια έναντι 30 δολαρίων που ήταν τον Οκτώβριο του 2015.

Η εν λόγω τράπεζα που συνιστά την ναυαρχίδα του χρηματοπιστωτικού συστήματος παγκοσμίως, έχει μεταξύ των άλλων εγκληματικό παρελθόν. Μεταξύ των έργων της συγκαταλέγεται και η χρηματοδότηση στρατοπέδων συγκέντρωσης το 40-45 ( Άουσβιτς, IG Farben κ.ά.), από τα οποία αντλούσε εργάτες και εργάτριες υποχρεωμένους να  εργάζονται χωρίς αμοιβή στα εργοστάσια που χρηματοδοτούσε. Στη συνέχεια  βέβαια συμμετείχε με την έγκριση και  βοήθεια των συμμάχων στη δημιουργία του μεταπολεμικού γερμανικού  ‘οικονομικού θαύματος’, χωρίς να υποστεί την παραμικρή ουσιαστική τιμωρία αυτή και τα στελέχη της.

Συνέχεια

Πωλείται θάνατος σε τιμή ευκαιρίας…


Γράφει η Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

 

Την εβδομάδα που μας πέρασε έκανα τρεις διαπιστώσεις:

1. Η καπήλευση των νεκρών διακρίνεται με ποιοτικά κριτήρια. 
Είναι ποιοτική η διαπόμπευση ενός νεκρού μωρού – προσφυγόπουλου, του οποίου η φωτογραφία αναδημοσιεύεται ξανά και ξανά, καθώς επίσης και οι πάσης φύσεως αιματοβαμμένες φωτογραφίες, εν αντιθέσει με τα λαϊκά προσκυνήματα τα οποία είναι μη ποιοτικά.

2. Οι «ποιοτικοί άνθρωποι» δύνανται να κάνουν βαθείς και υπεράνω στοχασμούς με τρομακτική ευκολία, όταν ο θάνατος αγγίζει το παιδί του διπλανού και όχι το δικό τους παιδί.

3. Ο θάνατος έχει ταυτότητα.

Εάν ο θάνατος είναι «έντεχνος», επιβάλλεται οι «ποιοτικοί άνθρωποι» να φορέσουν το μαύρο βέλο και τις πέρλες τους και να θρηνήσουν κόσμια.

Εάν ο θάνατος είναι «άτεχνος», θρηνούν οι υπόλοιποι που ανήκουν στον «μη ποιοτικό λαουτζίκο».

ΥΓ1. Νεότερες ψυχολογικές έρευνες έδειξαν ότι ένας άνθρωπος μπορεί να διαβάζει Ντοστογιέφσκι και, παράλληλα, όταν έχει τα σεκλέτια και τους σεβντάδες του, να ακούει Καρρά και, παρόλ’ αυτά, να είναι ένας απολύτως φυσιολογικός και ποιοτικός άνθρωπος…!

ΥΓ2. Απορίας άξιον πως μια χώρα με τόση ποιότητα βουλιάζει συνεχώς όλο και πιο βαθειά.

Συνέχισε τον Πόλεμο για να ’ρθει η Ειρήνη (Μέρος #2: Κατά)…


Barikat

Welcome to the real World

[…]

«Ο νεαρός Αλέξανδρος κατέκτησε τις Ινδίες.
Μόνος αυτός;
Ο Καίσαρ τους Γαλάτες κατενίκησε.
Δεν είχε ουτ’ ένα μάγειρο μαζί του;

Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε,
όταν ο στόλος του βυθίστηκε.
Δεν έκλαψε άλλος κανείς;
Ο Φρειδερίκος ο Β΄ νίκησε στον Επταετή Πόλεμο.
Και ποιος άλλος νίκησε, εκτός από αυτόν;

Κάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος ετοίμαζε τα επινίκια φαγοπότια;
Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.
Ποιος πλήρωνε τα έξοδά του;

Πόσα πολλά ιστορήματα!
Πόσα πολλά ερωτήματα!»

Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει», Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

 

Γυναίκες εργάτριες πάρτε τα όπλα!

 

Μέρος #2: Κατά

Ǿ

Οι πόλεμοι του 1%

Οι “Wars of Aggression” του 1% οδηγούν την ανθρωπότητα σε ολοκληρωτικό αδιέξοδο

Η OxFam σε έρευνα της ανέφερε, ότι μέσα στο 2016, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα έχει συσσωρεύσει πλούτο ίσο με το υπόλοιπο 99%1. Ο συνδυασμένος πλούτος τους, δηλαδή, θα ξεπεράσει όλων των υπολοίπων μαζί, οδηγώντας την ακραία ανισότητα σε πρωτοφανή επίπεδα, με την κρίση να λειτουργεί ως καταλύτης. Αυτό δεν συνιστά μια απλώς μια πρωτοφανή οικονομική εξέλιξη ή μια ακόμα πηγή προβληματισμού. Αυτό αναδεικνύει την απόλυτη ισχύ τους και αναγκάζει τους πάντες να αναμετρηθούν με αυτή. Η πρωτοκαθεδρία του Κεφαλαίου επί της Εργασίας τροφοδοτεί και παροξύνει κρίσεις επί κρίσεων (κλιματική αλλαγή / πόλεμοι / προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα / χρηματοπιστωτική κρίση) και πλέον θέτει υπαρξιακά ζητήματα στο κατώφλι των υποτελών όπου γης.

Συνέχεια