Όποιος θεωρεί ότι οι Δυτικοί συρρέουν στον Isil εξαιτίας του πολέμου στο Ιράκ είναι φαντασιόπληκτος


Το Isil και η τζιχαντιστιστική του ιδεολογία εκμεταλλεύεται αποκλειστικά υποβόσκουσες συγκρούσεις και προσφέρουν μία θεωρία συνωμοσίας ως λύση: για τίποτα από αυτά δεν ευθύνεσαι εσύ.
Όταν οι ακραίοι ισλαμιστές διαπράττουν κάτι αποτρόπαιο, πολύ συχνά προσπαθούν να το νομιμοποιήσουν ως δικαιολογημένη αντίδραση στην εξωτερική πολιτική της Δύσης προς τον Μουσουλμανικό κόσμο. Η Δύση είναι ο εισβολέας στους «Μουσουλμανικούς τόπους», καταπιέζει τους Μουσουλμάνους, οπότε μία αντίδραση ανάλογης βιαιότητας είναι δίκαιη και σωστή.
Θα ξεκινήσω εκθέτοντας το προφανές: Η εξωτερική πολιτική της Δύσης στη Μέση Ανατολή υπήρξε υπερβολικά δυσλειτουργική και πολύ συχνά υπεύθυνη για τα καταστροφικά αποτελέσματα που ακολούθησαν. Ο πόλεμος του Ιράκ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά αυτό το θέμα ανάγεται έναν αιώνα πίσω. Ωστόσο, η εντύπωση πως άνθρωποι, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στη Δύση, γίνονται ακραίοι του Ισλάμ αντιδρώντας στην παρέμβαση της Δύσης στον Μουσουλμανικό κόσμο είναι ανοησία.
 
Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα ρητορικό έρεισμα με σκοπό την υποστήριξη της «θεολογίας» της καταγγελίας και της θυματοποίησης του τζιχαντισμού. Ο σκοπός του είναι να χρωματίσει τη ασπρόμαυρη μανιχαϊστική τους κοσμοθεωρία – Εμείς εναντίον Αυτών – η οποία συντηρεί ως «απαραίτητες» ενέργειες τις πιο φρικτές επιτυχίες των τρομοκρατών στον διαχρονικό πόλεμο του «καλού» εναντίον του «κακού»: «Μας επιτίθενται! Με δυσκολία αμυνόμαστε! Εμείς είμαστε οι καλοί σε αυτόν τον αγώνα!» Προφανώς, πρέπει να εκπαιδεύσουν τα παιδιά να σκοτώνουν με ανάλγητη και άσκοπη βαρβαρότητα προφασιζόμενοι αυτοάμυνα.
Αν επρόκειτο πράγματι για αντίδραση του σύγχρονου παγκόσμιου τζιχαντισμού στον «ιμπεριαλισμό» της Δύσης στη Μέση Ανατολή, θα περιμέναμε αυτό το κίνημα να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και να δρα με συγκεκριμένο τρόπο. Για παράδειγμα, θα περιμέναμε το κίνημα αυτό να προσπαθεί να ενώσει τους Μουσουλμάνους, ακόμα και τους μη Μουσουλμάνους, σε έναν αγώνα εναντίον της επιθετικότητας των ιμπεριαλιστών της Δύσης, στοχεύοντας συγκεκριμένα Δυτικά περιουσιακά στοιχεία και συμφέροντα.

Συνέχεια

Κρίσιμες εκλογές στην Ιρλανδία


του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι εκρηκτικοί ρυθμοί ανάπτυξης της Ιρλανδίας στη μετα-μνημονιακή περίοδο οφείλονται στον μικρό βαθμό συσχέτισης της ιρλανδικής οικονομίας με την ΕΕ. Κι όχι στις πολιτικές της τρόικας οι οποίες έστειλαν την ανεργία στο 20%.

Να καταρρίψει δυο μύθους που κυριαρχούν σε ολόκληρη την Ευρώπη για την Ιρλανδία, καλείται η ιρλανδική αριστερά στις εκλογές που έχουν προκηρυχθεί για τις 26 Φεβρουαρίου – η πρώτη μεγάλη πολιτική μάχη στη λεγόμενη «μετα-μνημονιακή» περίοδο της χώρας. Ο πρώτος είναι ο μύθος που καλλιεργούν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο σχετικά με τον «καλό μαθητή» της λιτότητας, ο οποίος αφού εφάρμοσε κατά γράμμα τις συνταγές της τρόικας επανήλθε στην κανονικότητα και μάλιστα με αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης ανάμεσα στις 19 χώρες της ευρωζώνης.

Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι στα χρόνια του μνημονίου ένας στους τέσσερις νέους ανθρώπους αναγκάστηκε να μεταναστεύσει, η οικονομία συρρικνώθηκε κατά το ένα πέμπτο και η ανεργία άγγιξε το 20% θα έπρεπε να είναι επαρκείς παράγοντες για να κατανοήσει κανείς τις ολέθριες επιπτώσεις της πολιτικής της τρόικας.

Παρόλα αυτά ο εκρηκτικός, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ρυθμός ανάπτυξης του 6,9% το 2015 και η πρόβλεψη για συνεχιζόμενη άνοδο με 4,5% για φέτος, υποτίθεται ότι δίνουν στους λάτρεις της λιτότητας τα επιχειρήματα που χρειάζονται για να συνεχίσουν το καταστροφικό του έργο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα.

Συνέχεια

Όταν Σκοτώνουν Τους Δράκους…


Η Χάρπερ Λη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλαμπάμα, στην καρδιά της ρατσιστικής Αμερικής. Είκοσι τεσσάρων χρονών ξεκίνησε να γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» (To kill mocking bird). Το τέλειωσε δέκα χρόνια μετά και δεν ξανάγραψε ποτέ τίποτα άλλο. Το βιβλίο πήρε το βραβείο Πούλιτζερ και από το 1960 το έχουν διαβάσει τουλάχιστον 30.000.000 άνθρωποι.

Έγινε ταινία το 1962 και κέρδισε τρία όσκαρ, με σημαντικότερο εκείνο του α΄ αντρικού ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ.

Το βιβλίο είναι κατά βάση αυτοβιογραφικό και αναφέρεται σε ένα αληθινό περιστατικό στην Αλαμπάμα της δεκαετίας του ’30.

~~

Ο Τομ Ρόμπινσον ήταν ένας νέγρος (τότε έτσι αποκαλούσαν τους αφροαμερικάνους, στην καλύτερη περίπτωση) ο οποίος κατηγορήθηκε για το βιασμό και την κακοποίηση μιας λευκής κοπέλας.

Ο πατέρας της Λη, που στο βιβλίο τον βαφτίζει Άττικους, ήταν δικηγόρος στη μικρή πόλη Μονροέβιλ. Λευκός δικηγόρος.

Συνέχεια

Γιατί δεν παραιτείσαι;


Ο διεθνής ορισμός του «αποτυχημένου κράτους (failed state)» δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκος. Αφορά τα κράτη εκείνα που, ενώ είναι «ανεξάρτητα», αδυνατούν να ανταποκριθούν στις ευθύνες που έχουν και αποτυγχάνουν συστηματικά στο να λειτουργούν με τον ενδεδειγμένο τρόπο.

Ορισμένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της κατάστασης περιλαμβάνουν την αδυναμία παροχής αξιόπιστων δημόσιων υπηρεσιών στους πολίτες, την σοβαρού βαθμού δυσλειτουργία του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης, την εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, την μη διατήρηση του ελέγχου στο σύνολο της επικράτειας του «αποτυχημένου κράτους» και τέλος την αδυναμία του να αλληλοεπιδρά με τα άλλα κράτη σε ισότιμη βάση.

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

  1. Ξένες στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις –βλέπε Frontex– διατηρούν τις τελευταίες βδομάδες τον πλήρη έλεγχο ελληνικών νησιών όπως είναι η Λέσβος. Το κράτος απουσιάζει κι αδυνατεί να παράσχει ακόμα και τις στοιχειώδεις υπηρεσίες αλληλεγγύης και υγειονομικής φροντίδας για τους πρόσφυγες που καταφθάνουν στα μέρη αυτά. Ούτε καν τον κεντρικό συντονιστικό ρόλο μπορεί να παίξει αφού όλα έχουν περάσει στην δικαιοδοσία διεθνών οργανώσεων και ξένων ΜΚΟ.
  2. Οι Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζονται με τον τρόπο που ο σερίφης του Νότινχαμ αντιμετώπιζε τους δυστυχείς υπηκόους του στην ιστορία του Robin Hood. Τους ληστεύει αδίστακτα φορολογώντας και τον αέρα που ανασαίνουνε. Τότε οι πολίτες κρύβονταν στο τρομακτικό δάσος του Σέργουντ, τώρα φεύγουν για όποια γωνιά της γης τους φωτίσει ο μεγαλοδύναμος. Τότε υπήρχε κι ένας Ρομπέρτ να οργανώσει την αντίσταση στον δυνάστη, τώρα δεν υπάρχει δυστυχώς κανείς.

  3. Ουσιαστικά, υπηρεσίες δεν παρέχονται από το Ελληνικό κράτος. Ό,τι προσφέρεται είναι κυριολεκτικά για το ανάθεμα. Για δικαιοσύνη ας μην μιλήσουμε καλύτερα καθόλου. Δεν υπάρχει ούτε καν η εφαρμογή των έστω και κακών νόμων. Όσο για την διαφθορά, μετά το γαλαζοπράσινο πάτησε πια και στο κόκκινο.

Συνέχεια

YPG: δεν έχουμε καμμία σχέση με τη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, η Τουρκία προετοιμάζει το έδαφος για να επιτεθεί στη Ροζάβα…


μετάφραση: Ασπασία Αθανασίου

«Είναι γνωστό στο λαό μας και στην κοινή γνώμη, η επανάσταση της Ροζάβα διανύει το 4ο έτος της. Όπως επιβάλλουν οι συριακές κουρδικές ΥPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού), εμείς προστατεύουμε τους ανθρώπους στην περιοχή της Ροζάβα από την πρώτη κιόλας μέρα. Κάτω από αντίξοες συνθήκες, προστατεύουμε το λαό μας από βάρβαρες συμμορίες όπως είναι το ISIS και το Μέτωπο Αλ Νόσρα. Αναρίθμητα κράτη και μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στην στήριξη που παρέχει η Τουρκία προς αυτές τις εξτρεμιστικές ομάδες. Εκτός από τις τρομοκρατικές οργανώσεις, οι οποίες μας επιτίθενται, εμείς ως ΥPG δεν έχουμε εμπλακεί σε καμία στρατιωτική δραστηριότητα εναντίον γειτονικών κρατών ή άλλων δυνάμεων. Παρ’ όλες τις προκλήσεις και επιθέσεις της στα σύνορα με τη Ροζάβα, έχουμε ενεργήσει με ιστορική ευθύνη και ποτέ δεν ανταποδώσαμε αντίποινα στην Τουρκία. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 4 χρόνων, η Ροζάβα είναι η ασφαλέστερη περιοχή των Τουρκο-Συριακών συνόρων, καθώς δεν υπήρξε καμία στρατιωτική δράση, η οποία να διεξήχθε από τη μεριά μας, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η αλήθεια αυτή είναι περισσότερο γνωστή στον Τουρκικό στρατό και την Κυβέρνηση του AKP. Σκοπίμως παραποιούν τις αλήθειες και θεωρούν εμάς υπεύθυνους για την έκρηξη στην Άγκυρα.

Συνέχεια

Είναι αργά για δάκρυα…


Είναι αργά για δάκρυα… - Media

Δημήτρης Μηλάκας

Η Ελλάδα χώρα υπό προστασία (προτεκτοράτο) του ΝΑΤΟ

Την Άνοιξη του 2010 με την προσφυγή του Γ.Α. Παπανδρέου στο ΔΝΤ για «βοήθεια», με τα συνεπαγόμενα μνημόνια και τις εποπτείες, η χώρα ξύπνησε από το όνειρο της «ισχυρής –οικονομικά- Ελλάδας». Την περασμένη βδομάδα, με την έκκληση (από κοινού με τη Γερμανία και την Τουρκία)  στο ΝΑΤΟ για τον έλεγχο των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχτηκε την οδυνηρή πραγματικότητα: η χώρα τελεί υπό «συνολική» προστασία (προτεκτοράτο).

Αν σε αυτά προστεθεί και το πρόσφατο πριν μερικές βδομάδες ανάλογο αίτημα στην ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή (FRONTEX) για τον έλεγχο των συνόρων και στην ξηρά το ερώτημα που προκύπτει είναι ανησυχητικό: Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί θα… βοηθήσουν τη χώρα το ίδιο αποτελεσματικά που την «βοηθούν»  στο οικονομικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια οι τρόικες και τα κουαρτέτα;  Τελικά,  ποιος θα μας προστατέψει από τους προστάτες;

Κατόπιν τούτων και ουσιαστικά κατόπιν εορτής, τα ελληνικά ΜΜΕ, οι πολιτικές δυνάμεις και η ελληνική κοινωνία– με αφορμή την εμφάνιση του ΝΑΤΟ  στο Αιγαίο και την ανάμειξή του στην διαχείριση της προσφυγικής κρίσης – εν χωρώ διατυπώνουν τις ανησυχίες τους, οι οποίες τελικά συνοψίζουν μια ακόμη οδυνηρή πραγματικότητα: το Αιγαίο που θα εποπτεύσει το ΝΑΤΟ είναι ολόκληρο μια γκρίζα ζώνη καθώς:

Συνέχεια

Εφυγε χθές ο Ουμπέρτο Έκο – (Τα σημάδια του πρωτο-φασισμού)…


«Ο αρχέγονος φασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του…» ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ

New York Review of Books, 1995. (…) Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών, τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό» ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δε μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα -πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από το φασισμό. Δε χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.

Συνέχεια