Ο αόρατος Νοεϋορκέζος Ντέιβιντ Μπόουι…


«Ένας πανσεξουαλικός εξωγήινος που μένει σπίτι για να φτιάξει λαζάνια»

maxresdefault

Μετάφραση-Επιμέλεια: Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Οι “New York Times” πέρα από τα αφιερώματα για τον πολυσχιδή καλλιτέχνη Ντέιβιντ Μπόουι, έγραψαν και για τον άνθρωπο Μπόουι που μπορούσε να ζει στη Νέα Υόρκη και να περνά απαρατήρητος. Του άρθρο είναι του Steven Kurutz.

O John Guare, θεατρικός συγγραφέας, πριν δέκα χρόνια δέχτηκε τηλεφώνημα στο οποίο τον ρωτούσαν αν θα ήθελε να συναντήσει τον Ντέιβιντ Μπόουι και να συζητήσουν ένα θεατρικό εγχείρημα. Όπως θυμάται ο Guare, ο Μπόουι ήταν “σε ένα πολύ σκοτεινό μέρος” (δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από το καρδιακό επεισόδιο πάνω στη σκηνή, στο Βερολίνο) και κοινός φίλος, ο άγγλος παραγωγός Robert Fox, προσπαθούσε να επαναφέρει τον δημιουργό στη δράση. Ο Guare αμέσως είπε ναι στην πρόταση.

Οι δυο τους συναντήθηκαν, ο ένας στο σπίτι του άλλου στη Νέα Υόρκη, για να ανταλλάξουν ιδέες και μερικές φορές βγήκαν έξω. Περπατούσαν στην East Village και ο Guare ήλπιζε ότι κάποιος θα τους συναντούσε για να να πει “γνωρίζετε τον φίλο μου Ντέιβιντ Μπόουι;”. Δεν συνέβη ποτέ.

Ο θεατρικός συγγραφέας αρχικά ένιωσε αμηχανία και μετά θαυμασμό για την ικανότητα του Μπόουι να κυκλοφορεί στον δρόμο απαρατήρητος. Αυτός που στη σκηνή μεταμορφωνόταν και καθήλωνε το πλήθος. Όπως το 1973 στο “Radio City Music Hall”. Ταξίδευε και ήταν σαν φορούσε μανδύα αορατότητας. Κατάφερνε να εξαφανίζει τον εαυτό του!

Συνέχεια

Ουδέν νεώτερον από το (μεσ)Ανατολικό Μέτωπο…


του Barikat

                                          #Πόλεμος στις γειτονιές του κόσμου

 

«Μια φωτιά που δεν καίει»

Επιβεβαιώνεται πλέον, ότι ο ISIS χρησιμοποίησε χημικά / βιολογικά όπλα απέναντι στους Κούρδους, σε διάφορα πολεμικά μέτωπα της προηγούμενης περιόδου. Συγκεκριμένα εξαπέλυσαν μια παραλλαγή του «World War I favorite», του διαβόητου αέριου μουστάρδας, το οποίο προκαλεί σοβαρά εγκαύματα στο δέρμα, τα μάτια και την αναπνευστική οδό, ένα όπλο εξαιρετικά αποτελεσματικό στη μαζική εξόντωση ζωντανών οργανισμών[1]. Ένα όπλο βγαλμένο από την κόλαση του ολοκληρωτικού πολέμου.

Το χημικό / βιολογικό οπλοστάσιο του ISIS, φαίνεται να αποτελείται από ένα μέρος που κάποτε κατείχε ο Άσαντ και τελικά περιήλθε στην κατοχή τους, αλλά επιστήμονες αναφέρουν ότι είναι εξ ίσου πιθανό ο ISIS να παράγει μόνος του χημικά / βιολογικά όπλα σε βιομηχανική κλίμακα (λόγω κατοχής απαραίτητων πρόδρομων ουσιών πετρελαίου). Η χρήση χημικών όπλων αποτελεί το πρώτο βήμα απομάκρυνσης από της αρχές του «συμβατικού πολέμου», οδηγώντας την ανθρωπότητα σε μονοπάτια του σκοτεινού παρελθόντος της.

Συνέχεια

Κούβα: Εκεί όπου δεν πεθαίνουν οι μέλισσες…


Οί πληθυσμοί των μελισσών μειώνονται ραγδαία σε όλο τον κόσμο εξαιτίας τών φυτοφαρμάκων και της μόλυνσης οί τελευταίες αναφορές για εκατομμύρια νεκρές μέλισσες πού βρέθηκαν σε πολλές περιοχές της Ευρώπης καί των ΗΠΑ σημαδεύουν την είσοδο σε μια εφιαλτική εποχή αυτή τής απουσίας των μελισσών πού μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την διατροφική αλυσίδα και συνεπώς να καταστήσει αδύνατη την επιβιωσή μας- χωρίς τις μέλισσες ό θανατός μας είναι τόσο σίγουρος όπως είναι από την έλλειψη του οξυγόνου.
Παντού λοιπόν πεθαίνουν οί μέλισσες στην Κούβα όμως ..Οχι ! Η στροφή 180 μοιρών στην βιολογική γεωργία είναι ή αιτία πού αυτή την στιγμή ή Κούβα είναι ό παράδεισος των μελισσών και ή παραγωγός ενός από τά καλύτερα μέλια στον κόσμο.

H  γνωστή για τα πούρα και το ρούμι της Κούβα έχει προσθέσει το βιολογικό μέλι στη λίστα των βασικών γεωργικών εξαγωγών, δημιουργώντας ένα θόρυβο μεταξύ των γεωργών παγκοσμίως, καθώς η χρήση φυτοφαρμάκων έχει συνδεθεί με τη μείωση τών πληθυσμών των μελισσών παντού.Το Βιολογικό μέλι έχει γίνει τό τέταρτο πιο πολύτιμο  εξαγώγιμο προιόν της Κούβας πίσω από τα προϊόντα ψαριών, τον καπνό και τα ποτά, αλλά μπροστά από την πιο διάσημη ζάχαρη και τον καφέ τού νησιού της Καραϊβικής, δήλωσε ο Theodor Friedrich, εκπρόσωπος του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας  για την Κούβα.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (18) Τα προβλήματα της μεταπολίτευσης…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (17) Το απριλιανό «οικονομικό θαύμα»…

____________________________________________________________

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά την πτώση της χούντας, ο Καραμανλής έκανε σαφές ποιες δυο προσωπικότητες εμπιστευόταν περί την οικονομία. Επί κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ο μεν Ξενοφών Ζολώτας ανέλαβε υπουργός συντονισμού, ο δε Παναγής Παπαληγούρας τοποθετήθηκε προσωρινός διοικητής τής ΤτΕ. Μετά τις εκλογές τής 17ης Νοεμβρίου 1974, ο Παπαληγούρας πήγε στο υπουργείο συντονισμού και ο Ζολώτας επέστρεψε στην γνωστή του θέση τού διοικητή της ΤτΕ.

Οι δυο άνδρες έτρεχαν και δεν έφταναν, προκειμένου να συμμαζέψουν τα ερείπια που είχε αφήσει πίσω της η χούντα. Στην πρώτη του έκθεση, ο Ζολώτας διαπιστώνει ότι «ο κρατικός προϋπολογισμός βαρύνεται με την κληρονομίαν της περιόδου της δικτατορίας, η οποία χαρακτηρίζεται από απρογραμμάτιστον διόγκωσιν των δημοσίων δαπανών, καταναλωτικών και επενδυτικών, προς κατευθύνσεις χαμηλής παραγωγικότητος». Το συμπέρασμά του ήταν ότι η δικατατορία, έχοντας έλλειψη νομιμοποίησης, φρόντιζε να δίνει ρευστότητα για κατανάλωση και για χαμηλής απόδοσης επενδύσεις, προκαλώντας καταναλωτική ευμάρεια και αποσπώντας με τον τρόπο αυτό κοινωνική ανοχή.

23/7/1974, ώρα 14.00′: Η δικτατορία έχει πέσει και ο «πρόεδρος της δημοκρατίας» στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης
προεδρεύει σε σύσκεψη πολιτικών, προκειμένου να παραδώσει την εξουσία (*).

Συνέχεια

Ιωάννης Μεταξάς: Δικτάτωρ αυνανιζόμενος…


στη φωτό ο Ιωάννης Μεταξάς, -αυτός που είπε το Όχι στο φασισμό ντε- με τον ΓιόζεφΓκαίμπελς

———————————–

‘’Νομίζω πως είναι φρόνιμο κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της αριστεράς να αποφεύγουμε τις ιστορικές υπεραπλουστεύσεις. Άκουσα προηγουμένως την τοποθέτηση του κυρίου Παφίλη. Ξέρετε, ανεξάρτητα από την ιστορική του πορεία και τα σκαμπανεβάσματά του, ο Ιωάννης Μεταξάς είναι αυτός που πρόφερε το Όχι στον φασισμό. Να το χαρίσουμε αυτό στη Χρυσή Αυγή είναι λάθος. (…) αυτό για να είμαστε λίγο προσεκτικοί.’’

Έτσι κάπως ξεκίνησε την ομιλία του ο Νίκος Δένδιας κατά τη συζήτηση της Πέμπτης στη Βουλή επί της τροπολογίας για τις άδειες των τηλεοπτικών συχνοτήτων. Έχει ενδιαφέρον η απόκλιση του ύφους και των προθέσεων (τουλάχιστον αυτών που συμπεριέλαβε στο τέλος της πρότασης) του πολιτικού με το πραγματικό περιεχόμενο του λόγου του. Στο όνομα της μετριοπάθειας και με μειλίχιο ύφος εγκαλεί στην τάξη τους ‘’ακραίους’’ και βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Συνέχεια

παγκόσμιος σοσιαλισμός: τόσο κοντά, μα και τόσο μακρυά…


Την  εποχή του ιμπεριαλισμού  το έθνος- κράτος έπαιζε το πρωταγωνιστικό ρόλο στην καπιταλιστική παραγωγή/ αναπαραγωγή  του συστήματος, με αποτέλεσμα όχι μόνο την σχετική αυτονομία του πολιτικού επί  του οικονομικού, αλλά την πρωτοκαθεδρία του, ιδιαίτερα σε χώρες με οικονομικές και παραγωγικές δυσμορφίες και ανισομέρειες. Καθώς δια της ηγεμονίας του πολιτικού, κατασκευάζονταν και οι παραγωγικές και οικονομικές ροές, κατασκευάζονταν και την  αντίστοιχη οικονομική καπιταλιστική ελίτ.  Όπως συνέβη και στην Ελλάδα με την ιδιομορφία όμως της ύπαρξης μιας διεθνοποιημένης αστικής εμπορευματικό/ εφοπλιστικής ελίτ, που σίγουρα την ευνόησε η δημιουργία ενός ιδιόρρυθμου έθνος-κράτους, βλέποντας το από τότε ως μια εσωτερική αποικία τους, αλλά οι στοχεύσεις της, ξεπερνούσαν τις αναγκαιότητες του νεοελληνικού έθνους-κράτους.  

Στην εποχή λοιπόν της πρωτοκαθεδρίας του έθνους-κράτους επί  των ολοκληρώσεων  και της αυτονομίας του πολιτικού επί  του οικονομικού  ήταν σχετικά εύκολη υπόθεσή η  άσκηση μιας πολιτικής  που ενσωμάτωνε λαϊκά και εργατικά συμφέροντα στην κρατική παραγωγική και αναπαραγωγική πολιτική μηχανή.  Ήταν σχετικά πιο εύκολη υπόθεση η ταξική πάλη, ο αγώνας των λαϊκών και εργατικών τάξεων  να κατακτά νίκες, και να επιβάλει σε ένα βαθμό τις διεκδικήσεις τους. Ήταν σε ένα βαθμό, μια σχετικά εύκολη υπόθεση,  η άσκηση μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής.

Συνέχεια