Ήταν η αμερικανική επανάσταση (1776) αλκοολική;


2224874868_a960ca8022_z

του Βαγγέλη Γεωργίου

Αμέρικα, τέλη του 18ου αιώνα. Οι Εγγλέζοι τους είχαν ταράξει στη φορολογία. Βρίσκονταν χιλιάδες μίλια μακριά από τα κέντρο των εξελίξεων, το Λονδίνο, και της πανίσχυρης βρετανικής αυτοκρατορίας, και νιώθανε επαρχιώτες ξιπασμένοι. Δεν εκπροσωπούνταν ούτε καν στην βρετανική βουλή. Πήραν έτσι τις κουμπούρες, εκμεταλλεύτηκαν και ένα μάτσο Ινδιάνους και μέσα σε λίγα χρόνια κάνανε δικό τους κράτος: τις περίφημες Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Διώχνοντας όμως τους κοκκινοτρίχηδες Βρετανούς οι Americans έπρεπε να καλύψουν όχι μόνο το πολιτικό κενό αλλά και το.. κοινωνικό. Εμ, ένας πόλεμος που καταργεί ένα 200ετές σύστημα αποικιών βασισμένο πάνω σε μια αυστηρή ταξική διαστρωμάτωση, που ξεριζώνει την ισχυρή τοπική αριστοκρατία που στα χείλη της είχε συνέχεια το «it’s tea time», και που γράφει στα υποδήματά του την πανίσχυρη αγγλικανική εκκλησία, τότε να πράγματα ίσως ξεφύγουν κάθε ελέγχου.

Συνέχεια

Τα δάκρυα των ανταρτών…


Αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Από αριστερά: Ελευθ. Σκομπορίνας, Στεφ. Σαράφης, Γ. Σιάντος, Ηλ. Τσιριμώκος, Ιω. Σοφιανόπουλος, Δημ. Παρτσαλίδης, Μιχ. Μπαρούτσος. Πίσω, στο κέντρο, ο Ιω. Μαρκόπουλος και ο στρατηγός Παυσανίας Κατσώτας

Στις 12 Φεβρουαρίου του 1945, στις 4.30 το πρωί, ανάμεσα στις ηγεσίες του ΕΑΜ και κυβέρνησης των Αθηνών υπογράφηκε στη «Βίλλα Κανελλοπούλου» στη Βάρκιζα, η ομώνυμη συμφωνία.

Τα γεγονότα που αμέσως ακολούθησαν είναι γνωστά και πολυσυζητημένα. Ο ΕΛΑΣ παρέδωσε τα όπλα και το ΕΑΜικό κίνημα αφοπλίστηκε. Αντάρτες συγκεντρωμένοι στους χώρους παράδοσης οπλισμού πετούσαν το όπλο με σπαραγμό ψυχής.

Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια -πολεμώντας για την απελευθέρωση της Ελλάδας αλλά και για να μη βρεθεί ποτέ ξανά η χώρα κάτω από οποιονδήποτε δυνάστη- αυτό το όπλο ήταν η προέκταση του χεριού, του μυαλού και της καρδιάς τους. Και ταυτόχρονα η εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον.

Συνέχεια

Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης


 

«Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης.»

Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης

 

Γιώργος Σεφέρης*


1

ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ συνοικία του Μακρυγιάννη την ξέρουν όλοι οι Αθηναίοι. Τη δράση του αγωνιστή του ’21, του πρωτεργάτη της Γ’ Σεπτεμβρίου και του κατάδικου των στρατοδικείων του Όθωνα, την ξέρουν όσοι μελέτησαν τα χρονικά της Επανάστασης και της βαυαροκρατίας. Είναι όμως λιγοστοί εκείνοι που πρόσεξαν πως ο Μακρυγιάννης μας άφησε ένα πολύ σημαντικό βιβλίο -την ιστορία της ζωής του- ίσως επειδή ήταν ένας αγράμματος.

Τον Μακρυγιάννη των Απομνημονευμάτων τον αγάπησαν πραγματικά μερικοί νέοι που άρχισαν να δημοσιεύουν ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή. Δε νομίζω πως θα γελαστώ πολύ αν προσθέσω πως η φωνή του μπαίνει δειλά και ψιθυριστά στην ελληνική ζωή ανάμεσα στα 1925 και στα 1935. Κι αυτό δεν μπορούσε να φανεί στο πλατύ κοινό. Οι νέοι που μεγάλωσαν στον περασμένο παγκόσμιο πόλεμο και ήταν ακόμη στην ακμή της ηλικίας τους όταν άρχισε η σημερινή κρίση, δεν πρόφτασαν ούτε το έργο τους να ωριμάσουν ούτε να αποκαταστήσουν τη δική τους ιεραρχία πνευματικών αξιών όπως την ήθελαν. Και όμως είναι γνωστό σε όσους ενδιαφέρθηκαν να παρακολουθήσουν τα ελληνικά ρεύματα στα μεσοπολεμικά εκείνα χρόνια, πως με τη μικρασιατική καταστροφή αρχίζει στον τόπο μας μια περίοδος ιδεολογικών ισολογισμών και μετατροπών που μπορεί να παραβληθεί με την περίοδο, της αναμόρφωσης που ακολούθησε τον πόλεμο του ’97. Τις προσπάθειες αυτές τις σκέπασε ή τις ετοιμάζει οξύτερες ο σημερινός αγώνας. Γι’ αυτό και ο Μακρυγιάννης, που βρήκε μια φορά το δρόμο της καρδιάς των νέων, θα πρέπει να περιμένει να καθαρίσει πάλι ο ουρανός για να πάρει τη θέση που του αξίζει.

Αισθάνομαι -και πιστεύω πως το αισθανόσαστε και σεις -ότι με τέτοιες συνθήκες μου είναι δύσκολο, μέσα στο διάστημα μιας σύντομης ομιλίας, να σας πείσω για τη σημασία του βιβλίου του Μακρυγιάννη, ή τουλάχιστο να σας δείξω το μονοπάτι που ακολούθησα για να νιώσω ένα τόσο αγνοημένο έργο. Είμαι, με κάποιον τρόπον, ο πρώτος μάρτυρας που ακούτε για μιαν άγνωστη υπόθεση. Έτσι θα ήθελα να σας παρακαλέσω να προσέξετε χωρίς προκατάληψη τις λίγες περικοπές που θα σας διαβάσω από το κείμενο του Μακρυγιάννη και να μου δώσετε την καλή σας προαίρεση.

Ωστόσο υπάρχει κάτι που μου αλαφραίνει την καρδιά, τώρα που καταπιάνομαι να διατυπώσω την ιδέα μου για αυτή την ιδιότυπη συγγραφή. Εσείς που είχατε το ενδιαφέρον να ‘ρθείτε να μ’ακούσετε, μου δίνετε την ευκαιρία να ξεπληρώσω ένα παλιό χρέος που με βαραίνει από χρόνια. Από τα ’26, που έπεσαν στα χέρια μου τα Απομνημονεύματα, ως τα σήμερα, δεν πέρασε μήνας χωρίς να ξαναδιαβάσω λίγες σελίδες τους, δεν πέρασε εβδομάδα χωρίς να συλλογιστώ αυτή την τόσο ζωντανή έκφραση. Μέ συντρόφεψαν σε ταξίδια και σε περιπλανήσεις, με φώτισαν ή με παρηγόρησαν σε χαρούμενες και σε πικρές στιγμές. Στον τόπο μας, όπου είμαστε τόσο σκληρά κάποτε αυτοδίδακτοι, ο Μακρυγιάννης στάθηκε ο πιο ταπεινός αλλά και ο πιο σταθερός διδάσκαλός μου.

Συνέχεια

Ποιος νοιάζεται για το τι γίνεται στο Αιγαίο; – Ελλάδα οικόπεδο και αποικία


Ποιος νοιάζεται για το τι γίνεται στο Αιγαίο; - Ελλάδα οικόπεδο και αποικία - Media

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Τα γεγονότα: Μόνο τον τελευταίο χρόνο, είχαμε μια σειρά από τουρκικές ειδοποιήσεις (ΝΟΤΑΜ), οι οποίες δέσμευαν θαλάσσιες περιοχές εντός της Ελληνικής ΑΟΖ – ιδιαίτερα στην ευαίσθητη περιοχή των Δωδεκανήσων. Είχαμε επίσης, τον περασμένο Αύγουστο επεισόδιο στις νησίδες των Ιμίων μεταξύ ελληνικής και τουρκικής ακτοφυλακής με αφορμή τη διάσωση λαθρομεταναστών, οι οποίοι είχαν οδηγηθεί εκεί για να προκαλέσουν προφανώς το επεισόδιο. Και τέλος, πριν μερικές μόλις μέρες, όπως αποκαλύπτει το  έντυπο «Ποντίκι» είχαμε έγγραφο διάβημα του τουρκικού ΥΠΕΞ, σύμφωνα με το οποίο τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος!

Με όλα αυτά  που συνοπτικά παρουσιάσαμε πιο πάνω- και μια σειρά άλλων  επεισοδίων για τα οποία επί του παρόντος δεν έχει κάποιο νόημα η αναφορά τους- δεν ασχολείται το πολιτικό μας σύστημα, ειδικά τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας, αυτά  δηλαδή που κυβέρνησαν, κυβερνούν ή φιλοδοξούν να  κυβερνήσουν. Ο λόγος είναι απλός:

  • Η Ελλάδα είναι χώρα με περιορισμένη εθνική κυριαρχία. Οι κυβερνήσεις της με έγγραφη αίτησή τους (Επιστολή προς το ΔΝΤ την άνοιξη του 2010) και την υπογραφή τους (πρώτο, δεύτερο και τρίτο μνημόνιο), εκχώρησαν τις κρίσιμες αποφάσεις για τον τρόπο λειτουργίας και ύπαρξης του κράτους στους δανειστές. Και η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, προφανώς δεν περιορίζεται μόνο στη σφαίρα της οικονομίας

Συνέχεια

Dalton Trumbo: ένας Αμερικανός με την τέχνη παρά πόδα…


trumboone

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Να ποιος είναι πραγματικός Αμερικάνος: ο George Lincoln Rockwell [1], διότι ξέρω πως μισεί τα κομμούνια μιας και μποϊκόταρε την ταινία “Exodus”». Με τούτο το σαφώς ειρωνικό ύφος ο  Bob Dylan του 1962 και το «Talkin” John Birch Paranoid Blues» δεν γελάει καθόλου. Περιγράφει με σοβαρότητα την τραγική αμερικάνικη πολιτική και κοινωνική κατάστασης της μεταπολεμικής εποχής. Μιας εποχής τρόμου, ρατσισμού, διώξεων και μαύρων λιστών μα και απύθμενης γελοιότητας. Η ταινία “Exodus”, στην οποία αναφέρεται, έγινε στόχος εθνικιστικών διαδηλώσεων με στόχο την απόσυρση της από τις αίθουσες. Λόγος; Ήταν μια από τις δυο ταινίες -η άλλη είναι το «Spartacus» του Stanley Kubrick που είχε παρόμοια αντιμετώπιση – που δήλωσε εκ νέου στους τίτλους της, το πραγματικό όνομα του πιο γνωστού και ακριβοπληρωμένου σεναριογράφου της χώρας. Ενώ, δηλαδή, το κυνήγι των στούντιο του Hollywood για να σιωπήσουν τις ενοχλητικές, ανατρεπτικές φωνές συνεχιζόταν και παράλληλα έμοιαζε με ένα αντιφάσκον παρανοϊκό και διττό στοίχημα ακροδεξιάς πολιτικής δράσης και εμπορικής ανάγκης για κέρδος, ο σκηνοθέτης Otto Preminger με κότσια, θράσος και πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων του, αψήφησε τον «κόκκινο τρόμο» και προς τιμή του δήλωσε έτσι απερίφραστα, μπρος στην Ιστορία, πως, αν η Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών τον ανέκρινε ρωτώντας τον αν ο σεναριογράφος του «είναι τώρα ή ήταν στο παρελθόν ο…Trumbo;» , αυτός θα απαντούσε θετικά. Και έδωσε την ευκαιρία στην Ιστορία να δικαιώσει τον εαυτό της. Ο κομμουνιστής Dalton Trumbo που οι διώκτες του, τού έδωσαν άθελα τους δύο Όσκαρ, μέσα στην παροξυσμική αφέλειά τους, παρέμενε ζωντανός και ακμαίος καλλιτεχνικά και σήμερα συνεχίζει να αποτελεί σύμβολο.

trumbo_03

Συνέχεια

Τσοβόλα δώστα όλα…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Cicciolina-

Η Τσιτσιολίνα ήταν η πρώτη γυναίκα και ο πρώτος άνθρωπος που ώθησε την επίδειξη ως την μιντιακή της συνέπεια, προτείνοντας στο Σαντάμ Χουσεΐν να τη βιάσει με αντάλλαγμα την απελευθέρωση των Αμερικανών τους οποίους αυτός κρατούσε ομήρους.

Μέσα στην άκρως πορνογραφική ζωή της Ιταλίας, τω καιρώ εκείνο, το ιταλικό κοινοβούλιο πετώντας κάθε φύλλο συνταγματικής συκής κραύγαζε πως οι αστοί εσκεμμένα και μεθοδικά το είχαν μετατρέψει σε μπουρδέλο.

Η Τσιτσιολίνα ήταν η πρώτη βουλευτής που έκοψε την κορδέλα σε όλα τα κοινοβουλευτικά μπουρδέλα της Ευρώπης.

Μέσα στην επικοινωνιακή σούπα την οποία ανακατεύουν με σπουδή και ζήλο οι υπάλληλοι του καπιταλιστή, ο αγχωμένος προλετάριος παρακολουθεί το θέατρο των συγκρούσεων, πάντα ζητώντας και πάντα απλώνοντας το χέρι απέναντι στην εξουσία.

Όπως η Τσιτσιολίνα δε διέθετε κανένα πολιτικό υπόβαθρο, παρά μόνο τα βυζιά και το μουνί της, έτσι και στα κοινοβούλια της Ευρώπης η κρίσιμη μάζα δεν διαθέτει τίποτε άλλο παρά υπακοή και υποταγή στα συμφέροντα του δυνατού.

Του δυνατού που έχει μετατρέψει τους λεγόμενους εκπροσώπους του λαού σε εύκολες και πρόθυμες πουτάνες. Διότι ο δυνατός και κυρίαρχος έχει τη δύναμη να γλιστρά εύκολα απ’ τον έρωτα στο θάνατο, απ’ το συναίσθημα στη λογική, απ’ την ειρήνη στον πόλεμο.

Συνέχεια

Βάρκιζα: Η φωτογραφία που πονάει ακόμα…


Συμφωνία της Βάρκιζας υπογραφή

Γράφει ο kokkiniotis

Μια εικόνα –χίλιες σκέψεις. 12 Φλεβάρη σήμερα, ας δούμε τη φωτογραφική αποτύπωση μιας ιστορικής στιγμής.

1945, 12 Φλεβάρη και τότε: Η στιγμή που πέφτει στο χαρτί της συμφωνίας της Βάρκιζας η «βαριά υπογραφή» της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ. Η υπογραφή του Γιώργη Σιάντου, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ (αναπλήρωνε τον κρατούμενο στο Νταχάου Νίκο Ζαχαριάδη).

Αξίζει να σταθούμε λίγο στη σημειολογία της εικόνας.

  • Πάνω από την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ, στριμώχνονται οι εκπρόσωποι και παρατρεχάμενοι της άλλης πλευράς. Ο πρόεδρος της Διάσκεψης Ιωάννης Σοφιανόπουλος, υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των κυβερνητικών, ο υπουργός Γεωργίας Ιωάννης Μακρόπουλος, ο υπουργός Εσωτερικών Περικλής Ράλλης και άλλοι. Αφού πίεσαν με κάθε τρόπο μεταφέροντας και τη φωνή του κυρίου τους, του αγγλικού ιμπεριαλισμού, όρθιοι, σαν τα κοράκια, κοιτάζουν έκπληκτοι, σαν να μην το πιστεύουν και οι ίδιοι, τον γραμματέα του ΚΚΕ να υπογράφει στο χαρτί που σήμανε τον αφανισμό του αριστερού κινήματος.
  • Στο κέντρο με τη στρατιωτική στολή αυτός, ο παλιός καπνεργάτης, ευθύς άνθρωπος και συνεπής στις δεσμεύσεις του υπογράφει ευθυτενής.

Η μοίρα έφερε τον Γιώργη Σιάντο, ηγετικό εκπρόσωπο της αριστερής τάσης παλαιότερα (κατά την περίοδο 1928-1931 που ονομάστηκε περίοδος «της χωρίς αρχές φραξιονιστικής πάλης»), ιδιαίτερα επιφυλακτικό στα ανοίγματα των Άγγλων και διαφωνούντα με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, να πρωταγωνιστήσει αυτός στην κορυφαία πράξη του δράματος, υπογράφοντας τη συμφωνία της Βάρκιζας.

Συνέχεια