σύντομη συνάντηση…


σιδηροδρομικός σταθμός σκοτεινός, ήχοι και ατμοί τρένων, ατμόσφαιρα διακριτικά παρορμητική για το απλό χρονικό ενός σύντομου ανθρώπινου φλερτ… 

γνωρίζονται χάρη σε ένα δάκρυ…

χωρίζουν χωρίς δάκρυα…

ένα άγγιγμα στον ώμο, η μόνη επαφή…

BriefEncounter

ένα κλιμακούμενο ερωτικό δράμα ή το μελόδραμα δυο ανθρώπων της μεσαίας τάξης…

μια αλληγορία πάνω στον απαγορευμένο έρωτα…

πεπερασμένο; αναχρονιστικό;

από το πρώτο σφύριγμα γνωρίζουν, γνωρίζουμε, δε θα ανταλλάξουν ούτε ένα φιλί, μια ηθική τους απαγορεύει τους δρόμους της καρδιάς, ο απόλυτος έρωτας θυσιάζεται  στο βωμό των κοινωνικών προκαταλήψεων, η γυναικεία απελπισία μουρμουρίζει ισχνά, η γυναικεία απελπισία διαθέτει φωνή μετρημένη,  θέλει προσπάθεια να τη νιώσεις, ο ρεαλισμός, γροθιά, οι εσωτερικές εντάσεις, αδρές, δεν απαλύνονται, δεν υπάρχει λύτρωση, η καθημερινότητα ασφυκτικά πεζή, ανίκητα πεζή…

εκεί προσγειώνονται οι ήρωες…

τόση ειλικρίνεια, πληγώνει!πληγώθηκα…

τόση αυταπάρνηση, σκοτώνει!σκοτώθηκα…

είχα ένα δίλημμα: φυγή ή τρέλα;

τελικά τα ανέβαλα και τα δυο, αποφάσισα να αναπολήσω, να αισθανθώ, να αξιολογήσω,να αναστενάξω, να παραδεχτώ, να αναθεματίσω…

όταν ο ατμός των τρένων διαλύθηκε, διαλύθηκα κι εγώ και βρέθηκα απέναντι από μια γυναίκα αποστασιοποιημένη από το περιβάλλον της, άκουγε Ραχμάνινοφ, το κονσέρτο για πιάνο νούμερο 2, αλλάξαμε θέση, μόνο έτσι μπορεί κανείς να νιώσει, να κατανοήσει…

με την αλλαγή θέσης, δεν υπήρξαν ανατροπές, όπως δεν υπάρχουν ανατροπές και στην ταινία «Σύντομη συνάντηση» του David Lean, με την Celia Jhonson και τον Τrevor Ηoward.

εξάλλου, δεν αγγίζεται το όνειρο, ούτε η παραίσθηση αγγίζεται, ίσως η υστερία μόνο μπορεί να βιωθεί… ώστε το απλό χρονικό ενός σύντομου λαμπερού ασπρόμαυρου ανθρώπινου φλερτ να μετατραπεί σε βροντερή φιλμική συμφωνία…δυο άνθρωποι και ο Ραχμάνινοφ αρκούν, είναι τόσο απλό όσο περίπλοκες είναι οι συμβάσεις των ανθρώπων, είναι τόσο περίπλοκο όσο ένα σταυρόλεξο για αρχάριους λύτες, είναι τόσο σαφές όσο οι θολές από τον ατμό των τρένων αναμνήσεις …

____________________________________________________________

Από: https://katabran.wordpress.com/2016/02/12/

https://katabran.wordpress.com/2016/02/12/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7/

 

 

Ο άνθρωπος χωρίς πόδια…


altai-mountains-08

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η απίστευτη, όσο και συγκλονιστική ιστορία ενός ανθρώπου, που διασχίζει την Σιβηρία με μόνο εφόδιο το πείσμα του, ενάντια στην αγριότητα του ρωσικού, παλινορθωμένου καπιταλισμού…

Χωρίς πόδια, χωρίς αναπηρική καρέκλα, αλλά γεμάτος πείσμα και αποφασιστικότητα, η οποία γεννήθηκε ως απελπισία, ένας άνδρας αγνώστων λοιπών στοιχείων, ξεκίνησε ένα πολύ μακρινό ταξίδι από τα βάθη της παγωμένης Σιβηρίας στην Μόσχα, με στόχο να δει τον Πούτιν. Οχι, δεν έχει κάνει «τάμα». Θέλει να τον δει καταπρόσωπο, για να του πει, ότι στην «μέση του πουθενά» της αχανούς αυτής, όσο και πάντα επιμόνως υπέροχης, χώρας, οι άνθρωποι, λίγες δεκαετίες μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, υποφέρουν χωρίς τέλος. Χωρίς όρια.

Ο άνθρωπος αυτός ξεκίνησε κυριολεκτικά σερνόμενος και με οτοστόπ από την περιοχή του Αλτάι στην Σιβηρία προς την Μόσχα. Μια απόσταση 3.600 χιλιομέτρων. Την ιστορία του τη διηγήθηκε στο rt.ru ο Αντρέι Γιάρνιχ, ένας από τους οδηγούς που τον μάζεψε για κάποια χιλιόμετρα από τον δρόμο.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (15) Η υπερυποτίμηση του 1953…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (14) Από το 1946 στο 1953…

_____________________________________________________________

Με τον προϋπολογισμό να έχει εκτροχιασθεί ήδη από το πρώτο δίμηνο, το 1953 δεν προμηνυόταν ευχάριστο για την ελληνική οικονομία. Στην νέα αλλά πανίσχυρη κυβέρνηση Παπάγου (238 έδρες!), η οποία βγἠκε από τις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952, ο φέρελπις Σπύρος Μαρκεζίνης ήταν τυπικά υπουργός συντονισμού αλλά ουσιαστικά έλεγχε όλα τα οικονομικά υπουργεία. Και μπορεί οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης να έγιναν από τον Παπάγο στην Βουλή την 17η Δεκεμβρίου, αλλά ο Μαρκεζίνης είχε δώσει από τις 6 του μηνός ραδιοφωνική συνέντευξη, όπου ανέλυε λεπτομερώς το οικονομικό πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης.

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης ενώ ετοιμάζεται να ανακοινώσει την υποτίμηση της δραχμής.

Συνέχεια

γραμμή 719 (κυκλική)…


Κάντε κλικ για να δείτε την εικόνα σε πλήρες μέγεθοςΚάντε κλικ για να δείτε την εικόνα σε πλήρες μέγεθοςP50418901c.jpg

Το 719 έχει τις παρακάτω στάσεις: όαση – πιπεριά – (πλ.) ελευθερίας. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί με ευκολία ότι ένα είδος ευτυχίας θα μπορούσε να συνοψιστεί στην ιστορία που φτιάχνουν αυτές οι τρεις λέξεις. Να βρεθούμε σε μια όαση με άμμο και αρμυρίκια και στη σκιά τους να δοκιμάζουμε όλων των ειδών τις συνταγές που περιέχουν πιπεριές. Εκεί θα μπορούμε επιτέλους να είμαστε ελεύθεροι. Χορτάτοι, με ωραίες γεύσεις στο στόμα, γλυκό και καυτερό να εναλλάσσονται, δροσερή σκιά και κανενός είδους ωράριο, ρολόι, υπενθύμιση ότι αυτό που ζούμε διαρκεί τόσο όσο. Αλλά το όνομα μιας άλλης στάσης καραδοκεί. ΔΕΗ. Το όνειρο συντρίβεται υπό το βάρος ενός λογαριασμού, μια ληξιπρόθεσμης οφειλής, ως συνήθως δηλαδή, την πραγματικότητα πρώτα απ’ όλα τη χρωστάς. Τίποτα δεν είναι τσάμπα και αυτή είναι μια διαπίστωση ικανή να διαλύσει τα πάντα, ορατά κι αόρατα, όχι γιατί πρέπει να πληρώσεις, αλλά κυρίως εξαιτίας του υπαινιγμού που κρύβεται πίσω από μια τέτοια φιλοσοφία. Για όλα πρέπει να προσπαθήσεις εξωφρενικά, ο κόσμος είναι ωραίος αλλά κρατάει μονίμως λογαριασμό, το κρυφό κομπιουτεράκι που κάνει λογαριασμούς αδιάκοπα δεν υπολογίζει φτώχεια ή ψυχολογική διάθεση. Εν ολίγοις τίποτα δε δωρίζεται πια, τίποτα δεν χαρίζεται έτσι για το καλό, όλα είναι υπολογισμένα με την πιο μίζερη μεζούρα. Ποιος το χέζει ότι είσαι, το θέμα είναι αν έχεις.

Συνέχεια

Σύντομη κριτική τοῦ “Μανιφέστου γιά τόν Ἐκδημοκρατισμό τῆς Εὐρώπης”…


Τοῦ Ἰάσονα Κουτούφαρη-Μαλανδρίνου
1. Εἰσαγωγικά
Ἀνάμεσα στίς ἄλλες ἀδυναμίες μου, ἔχω κι αὐτή: θαυμάζω τόν Γιάνη Βαρουφάκη. Τόν θαυμάζω γιά ὅσα συνήθως οἱ ἄλλοι τόν μισοῦν: γιά τήν πολυμάθεια, γιά τήν ἐνέργεια, γιά τήν ἀκαδημαϊκή μείξη τῆς φιλοδοξίας καί τοῦ fair play.
Τό νέο Κίνημα γιά τήν Δημοκρατία στήν Εὐρώπη 2025 (DiEM25), τό ὁποῖο παρουσίασε τήν 9η Φεβρουαρίου στήνVolksbühne τοῦ Βερολίνου, ἔχει ἤδη 9.000 διαδικτυακούς ὑποστηρικτές. Τό Μανιφέστο τοῦ Κινήματος1θεμελιώνεται στό ἑξῆς ἐπιχείρημα: μεταξύ τῶν δύο “φρικτῶν ἐπιλογῶν” τῆς ἀντιδημοκρατικῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τῆς ἐπιστροφῆς στά κράτη-ἔθνη, μόνη ἐναλλακτική εἶναι ὁ ἐκδημοκρατισμός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Πρόκειται, φυσικά, γιά ἕνα ἀπολύτως λανθασμένο συμπέρασμα.
Ἀφ’ ἑνός, προσκρούει στόν δομικῶς ἀντιλαϊκό ρόλο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ὅπως αὐτός προκύπτει ἀπό τήν ἱστορική καί πολιτική ἀνάλυση.
Ἀφ’ ἑτέρου, δέν ἐξηγεῖ γιατί ὁ ἐκδημοκρατισμός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης εἶναι προτιμότερος ἀπό τόν ἐκδημοκρατισμό τῶν κρατῶν-ἐθνῶν ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, εὐρύτερων ζωνῶν μέ κοινά οἰκονομικά καί πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Κατά τήν ταπεινή μου ἄποψη, ὁ “ἐκδημοκρατισμός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης” ἀποτελεῖ contradictio in terminis.
Δέν θέλω, ὅμως, νά σταθῶ ἐδῶ. Θά προσπαθήσω νά διαγνώσω παρακάτω ἐάν τό Μανιφέστο γιά τόν Ἐκδημοκρατισμό τῆς Εὐρώπης περιέχει μία συνεκτική εἰκόνα γιά τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί τήν δημοκρατία.

Συνέχεια