Εστρανδιώτα…


Ο Δημήτριος Μουρίκης ήταν στρατιώτης σε όλη του την ζωή.

Οι πρόγονοί του  ήταν τσοπαναραίοι κοντά στ΄Ανάπλι.

Αυτός από μικρός ήταν στρατιώτης και ως στρατιώτης επέθανε.

Υπερέτησε τον πρίγκιπα Μερκούριο Μπούα μέχρι την τελευταία του πνοή υπό τις διαταγές του στρατηγού Μπαρμπάτη.

Όταν εχάσανε τον πόλεμο στην Πελοπόννησο, μπήκανε στα Ενέτικα καράβια και έτσι ο Δημήτριος Μουρίκης  εβρέθηκε στην Κέρκυρα.

Έφτιαξε μια καλύβα επάνω στη Στρατιά , στα Αναπλιώτικα,  και έζησε για πολλά χρόνια σε αυτόν τον συνοικισμό από καλύβες μαζί με τους «Εστρανδιώτα»  της Πελοποννήσου . Τους τελευταίους υπερασπιστές της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Συνέχεια

Προς τους αιτούντες άσυλο και άλλους τυχοδιώκτες, Arbeit Macht Frei (η εργασία απελευθερώνει)…


Γράφει ο Zachi Petroball

Φωτογραφία του Zachi Petroball.

 Προς τους αιτούντες άσυλο και άλλους τυχοδιώκτες,

Η Εργασία ελευθερώνει – αλλά μόνο στη χώρα που προέρχεστε!

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει δημόσια συζήτηση γύρω από τις θέσεις των ακροδεξιών και την συμβολή τους για τα κλειστά κέντρο υποδοχής.
Όπως το βλέπω εγώ, υπάρχει μεγάλη ανεκμετάλλευτη ευκαιρία που επιλέγουν να αγνοούν!
Οι δυνατότητες που θα παρέχουν στη βιομηχανία μια ώθηση που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ και δεκαετίες!
Αυτή η προσέγγιση απαιτεί κλειστά κέντρα υποδοχής.
Το αναμενόμενο τσουνάμι, οι αιτούντες άσυλο θα είναι ένα δυνητικό χρυσωρυχείο για την κοινωνία και την βιομηχανία.

Συνέχεια

το θέμα είναι ν’ απολογείσαι…


Όλο το σημείο που βρισκόμαστε συνοψίζεται στην Ανατροπή της περασμένης εβδομάδας για το εθνικό θέατρο. Θλίψη για τους ακόμη ανυποψίαστους, απίθανα σκηνικά γέλιου για όσους παρακολουθούν τα του δημοσίου λόγου τα τελευταία χρόνια. Ηθοποιοί ξεφτιλίζονται λάιβ λέγοντας χοντράδες ή πουλώντας μια δήθεν υπευθυνότητα. Κατά τ’ άλλα ο τάδε παίζει Πίντερ  και δεν πρέπει να μπερδεύουμε την προσωπικότητα του καλλιτέχνη με το έργο ή το ταλέντο του.

Για την ντόπια διανόηση και την πολιτική ελίτ αυτού του τόπου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ξεχωρίσει τα δικαιώματα του κρατούμενου απ’ την προηγούμενη πράξη του. Είναι δύσκολο να αποδώσει το δικαίωμα του λόγου σε κάποιον που αυτή κρίνει ανάξιο του δικαιώματος. Η έννοια της τιμωρίας λαμβάνει χαρακτηριστικά εξουδετέρωσης. Μαλάκα τρομοκράτη θα σε εξαφανίσουμε. Θα μπορούσαν να κανονίζουν κάθε Τετάρτη και Παρασκευή ξενάγηση στο Γκουαντάναμο. Είναι ασφαλώς ο τόπος αυτός, το καλύτερο σημείο να βρίσκεται κανείς αμέσως μετά το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Τι ‘ναι και ο Ντόναλντ Τραμπ μπροστά στην ελληνική αφρόκρεμα του δημοσίου λόγου; Ένα σκουλήκι που δεν έχει το κατάλληλο λεξιλόγιο για να κατακεραυνώσει την Πηγή Δημητρακοπούλου.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (12) Η περίοδος Βαρβαρέσου…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (11) Το κατοχικό δάνειο…

_____________________________________________________________

Πριν συνεχίσουμε, αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά παραπάνω σ’ αυτή την πολυσχιδή και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που λεγόταν Κυριάκος Βαρβαρέσος. Μπορώ, πάντως, να πω εκ προοιμίου ότι εκτίμησή μου είναι πως ο Βαρβαρέσος, τηρουμένων των αναλογιών και λαμβανομένου υπ’ όψη ότι επρόκειτο περί ακραιφνούς αστού, δεν άφησε άσχημο αποτύπωμα στα οικονομικά -και όχι μόνο- πράγματα της χώρας.

Είπαμε ήδη ότι ιδέα του Βαρβαρέσου ήταν η φυγάδευση του ελληνικού χρυσού πριν μπουν οι γερμανοί στην Αθήνα. Βέβαια, η κατοχική κυβέρνηση απάλλαξε από τα καθήκοντά τους τον διοικητή Βαρβαρέσο και τον υποδιοικητή Μαντζαβίνο, πλην όμως η αυτοεξόριστη νόμιμη διοίκηση της ΤτΕ, αφού περιπλανήθηκε για λίγον καιρό στην Νότια Αφρική, κατέληξε στο Λονδίνο όπου έστησε κατάστημα με έξι άτομα όλα κι όλα.

Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος (μέσον) στην διάσκεψη του Μπρέττον Γουντς (1944).

Συνέχεια

Ποδάρια έξω λοιπόν! …


Νομίζω πως ο παππούς, ο Μπάουμαν, έχει δίκιο. Και είναι λίγο εκνευριστικό αυτό. Υποψιάζομαι δε, πως μάλλον δεν είναι χρήστης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι σαν τους παπούδες τους δικούς μας που μας κοροϊδεύουν όταν βγάζουμε σέλφι, ή όταν καρφωνόμαστε στις οθόνες κινητών, τάμπλετ, λάπτοπ και υπολογιστών, όταν “μας αρέσει” με ρυθμό πολυβόλου στο σκρολλάρισμα ό,τι «ανεβάζουν” οι φίλοι μας. Που μας ρωτούν “γιατί τα κάνετε όλα αυτά”, γιατί “δεν βγαίνετε έξω να μιλήσετε με κανέναν άνθρωπο, να διασκεδάσετε, να φλερτάρετε”;

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπήκα ως μονάδα. Με κάποια πράγματα στο κεφάλι μου που τα νόμιζα “κοινή πεποίθηση”: είμαι ο εκδότης του εαυτού μου, γράφω όσα έχω μέσα μου, σπάω τη σιωπή των παραδοσιακών μέσων για μια σειρά από ζητήματα και οπτικές, απευθύνομαι στη γενιά μου, συγκροτώ μέτωπο. Εν αρχή ήταν τα blog. Μικρές μονάδες με μικρά “εγώ” που άρχισαν δειλά να γίνονται παρέες με ένα αρχικό κίνητρο να “διαβαστούν”. Οι παρέες μεγάλωσαν και τα “εγώ” επίσης. Κάποιοι έγραψαν βιβλία, κάποιοι «δημοσιογραφούν» κάποιοι σταμάτησαν να γράφουν. Οι επιβραβεύσεις, οι πλάκες, τα πεσίματα και οι τρολλιές πέρασαν από τα σχόλια των μπλογκ στις αναρτήσεις στο facebook.

Το facebook έγινε κάπως σαν φαστφουντάδικο, γρήγορα να φάμε προτυποποιημένο φαγητό, σε ευχάριστο χώρο κι ύστερα να φύγουμε.

Συνέχεια

Παρμενίδης ο Ελεάτης…


miro the 2 phil

Ο Παρμενίδης γεννήθηκε στην Ελέα της Κάτω Ιταλίας στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Το τι έχει διασωθεί από τα γραπτά του Παρμενίδη είναι μόνο ένα σύγγραμμα εξάμετρου ποιήματος με πολλά αποσπάσματα χωρισμένο σε τρία μέρη: (Το Προοίμιο, Η Αλήθεια και Οι Γνώμες των Θνητών). Τι πραγματεύεται όμως ο Παρμενίδης και τι είναι αυτό που εισάγει και καθορίζει στον τρόπο σκέψης μέχρι και σήμερα;

Στο Προοίμιο, στο πρώτο μέρος των αποσπασμάτων, είναι σημαντικά τα λόγια της θεάς όταν αποκρίνεται στον Παρμενίδη κάπως έτσι:

“Πρέπει όλα να τα μάθεις,

την ήσυχη καρδία της στρογγυλής αλήθειας

και τις ιδέες των θνητών τις ψεύτικες.

Αλλά θα μάθεις και πως πρέπει να ‘ναι οι γνώμες των ανθρώπων

για να έχουν βάση και να διαπερνούν τα πάντα” (288, στίχοι 28-32)

Ο Παρμενίδης με τον έμμετρο και ποιητικό του λόγο εγκαθιδρύει μέσα από αυτούς τους στίχους την ύπαρξη της αλήθειας.

Συνέχεια