Hot Spot…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

hot

Η κακή υγεία και τα κακά θεάματα και η κακή εκπαίδευση και η κακογαμία είναι τα πρώτα φαρμάκια για να δηλητηριάσεις ένα λαό. Και ο λαός συνηθίζει τα δηλητήρια. Τα παίρνει για βιταμίνες.

Κάθε φορά ο Κύριος μας ιδρύει μια νέα θρησκεία στα ερείπια της παλιάς. Τη στήνει απ’ την αρχή. Με τελετουργίες εχθρούς και λοιπά. Διότι καμιά πίστη δεν μπορεί να τα καταφέρει χωρίς εχθρούς. Γι’ αυτό άλλωστε στήνεται ολόκληρη η θρησκευτική αγάπη.

Πως θα ήταν άραγε ο χριστιανισμός χωρίς τη σταύρωση και οι χριστιανοί δίχως το σταυρό στο λαιμό τους!

Χρειαζόμαστε πάντα έναν εχθρό και οι σπουδαγμένοι αδερφοί μας που σπουδάζουν πολιτισμό στην Ευρώπη, μαζί με τον αμερικάνο φίλο, φτιάχνουν κάθε φορά ένα σπέσιαλ εχθρό αποκλειστικά για μας. Φτιάχνουν το μοντέλο του τέλειου εχθρού.

Μελετούν με άκρα προσήλωση ότι απεχθανόμαστε, ανθρώπους που ντύνονται αλλιώς και χτενίζονται αλλιώς και σκουπίζουν τον κώλο τους αλλιώς. Μελετούν εμβριθώς όλες τις μικρές τους ιδιομορφίες, ότι μας τη σπάει, και, μέσα απ’ το κομπιούτερ και την οθόνη μας τους σερβίρουν.

Συνέχεια

Θανάσης Κάππος – το ποδόσφαιρο και η αριστερά…


Κάππος_

Αριστεροί εξτρέμ, μέσοι και αγωνιστές

Ήμουν ο μοναδικός, που δεν τον χαιρέτισα. Είχα φόβο, αλλά έπρεπε να το κάνω. Ακολούθησε σιωπή μερικών δευτερολέπτων. Αυτή η σιωπή κράτησε, αιώνες για μένα…

… έλεγε ο Κάρλος Καζέλι, «ο βασιλιάς του τετραγωνικού μέτρου» στα γήπεδα αλλά κυρίως «ο άνθρωπος που δεν χαιρέτησε τον Πινοσέτ». Και δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτό το προσκλητήριο των αριστερών που αγωνίστηκαν τόσο στα ποδοσφαιρικά γήπεδα όσο και στα πεδία της πολιτικής και των ιδεών. Ο Καζέλι αποτέλεσε το βασικό επικοινωνιακό όπλο του «Μετώπου του Όχι», στο δημοψήφισμα του 1988 κατά της δικτατορίας του Πινοσέτ, το οποίο οδήγησε στις πρώτες από το 1973 ελεύθερες εκλογές στη χώρα και στη φυγή του δικτάτορα από την εξουσία. Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο αποτελούσε τον κατεξοχήν μέσο για τη στήριξη φασιστικών δικτατοριών, απέκτησε το παρατσούκλι ο «κόκκινος», υπερασπίστηκε δημόσια τις θέσεις του και πρόβαλε την αντίθεσή του στο καθεστώς. Στην κορυφαία εκτός αγωνιστικών χώρων στιγμή του αρνήθηκε ως μέλος της εθνικής ομάδας να χαιρετήσει τον Πινοσέτ.

Caszely- Pinochet_

Συνέχεια

Η ένωση των ΟΤΕ και Cosmote από τους Γερμανούς…


Του Δημήτρη Μπούσμουρα* 

Μια διαφήμιση κυριαρχεί παντού τις τελευταίες ημέρες. Ο ΟΤΕ και η COSMOTE ενώνουν τις δυνάμεις τους. Στο ραδιόφωνο «στο κόκκινο», ο διευθυντής του σταθμού, Κώστας Αρβανίτης, το μεταδίδει επαναλαμβανόμενα ως είδηση του χορηγού της εκπομπής.
Η απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με τις τάσεις της αγοράς σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος του OTE – COSMOTE. Η ενοποίηση βέβαια έχει γίνει στην πράξη εδώ και πέντε χρόνια, όταν ο ΟΤΕ αγόρασε το 100% των μετοχών της COSMOTE και την απέσυρε από το χρηματιστήριο. Και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας ενοποιούνται με εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, καθώς η τεχνολογία κινείται προς ενοποιημένα επικοινωνιακά μέσα. Εδώ αυτό γίνεται από μια εταιρεία που βρίσκεται πλέον σε γερμανικά χέρια. Οι Έλληνες δαπάνησαν κόπο και χρήμα για να στήσουν τις τηλεπικοινωνίες τους. Τα χιλιόμετρα που σκάφτηκαν για να περάσουν τα καλώδια, οι χιλιάδες κολόνες που στήθηκαν σε κάθε βουνό, οι υποδομές που πλήρωνε επί δεκαετίες ο ελληνικός λαός με τις ακριβές τιμές στις τηλεφωνικές μονάδες (1), σε τηλεφωνικά κέντρα, περίπτερα ή σπίτια βρίσκονται σήμερα σε χέρια των Γερμανών. Αυτό όμως είναι αναμενόμενο, καθώς οι Γερμανοί κατάφερναν πάντα να έχουν τα τηλέφωνα υπό την εποπτεία τους και να βγάζουν κέρδη.

Συνέχεια

«Καλημέρα μαλάκα» …


Με πονάει αυτή η χώρα, με σφίγγει, χρόνια τώρα, απ’ το λαιμό και με πονάει. Γυρεύει να με ξεζουμίσει σαν ένα πορτοκάλι, που πρώτα το άφησε να παγώσει στον κάθε χιονιά, κι ύστερα γυρεύει να πάρει με το στανιό τους ζωτικούς του χυμούς

Μου κλείνει πονηρά το μάτι και μου ψιθυρίζει συνωμοτικά «μηνείσαιμαλάκαςρεσύ…»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Με πονάει το τσιμεντένιο χώμα της, οι αντιφάσεις της με κόβουν, με χαράσσουν, με ξεφλουδίζουν πεισματικά, ξανά και ξανά. Με παγώνουν τα αλουμινένια κάγκελα στα μπαλκόνια της κι οι αυλόπορτες ασφαλείας της με κλείνουν απ’ έξω.

Αλλά εκείνη, μου κλείνει πονηρά το μάτι και μου ψιθυρίζει συνωμοτικά «μηνείσαιμαλάκαςρεσύ…»

Με γράφει σε μια πρώτη Δημοτικού και μου κολλάει στη μάπα χάρτινα σημαιάκια και γαλάζια τσιτάτα άδικα σκοτωμένων ανθρώπων. Με καλεί στη γιορτή της κι αυτή έχει πάει για shopping, λείπει ταξίδι στην Ευρώπη.   Με στέλνει στο Γυμνάσιο κι εκείνη την έχει κάνει κοπάνα με τον πρώτο γκόμενο που της χαμογέλασε στο καπνιστήριο της πίσω αυλής.

Συνέχεια

Ο κύκλος με την κιμωλία του Άουγκσμπουργκ…


*Πρός τά τέλη του Μεγάλου Πολέμου των λαών ενάντια στή χιτλερική βαρβαρότητα και το Φασισμό, ό Μπέρτολντ Μπρεχτ γράφει τή νουβέλα «Ό κύκλος μέ την κιμωλία του Άουγκσμπουργκ». Εναι μιά αλληγορική αφήγηση και στή βάση της βρίσκεται ό πυρήνας ενός αρχαίου θρύλου γιά τό πώς λύθηκε ή διαφορά ανάμεσα σέ δυό γυναίκες πού διεκδικούσαν σάν μάνες τό Ίδιο παιδί.
Μέσα στό αποκορύφωμα της γιγαντομαχίας του πολέμου ό Μπρεχτ ξαναγυρνάει στόν άρχαίο θρύλο του «κύκλου μέ τήν κιμωλία» και γράφει τό θεατρικό έργο «Ό κύκλος μέ τήν κιμωλία του Καυκάσου». Σ’αύτό τό έργο ό μεγάλος δραματουργός του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ξαναγυρίζει στό θέμα της κατάκτησης του δίκιου, άλλά σέ μιά διευρυμένη έννοια: Ποιος είναι, ό αληθινός εξουσιαστής και κυρίαρχος, όχι άπλά μιας ανθρώπινης ύπαρξης όπως στό θρύλο μέ τό παιδί του Άουγκσμπουργκ, άλλά όλης της γης, μιας χώρας, μέ όλα τά πλούτη της. Στή δεύτερη αυτή παραλλαγή, στή θεατρική δηλαδή διασκευή του «Κύκλου μέ τήν κιμωλία» ό Μπέρτολντ Μπρεχτ διακηρύσσει ότι ό αληθινός κυρίαρχος της γης, της χώρας δέν είναι άλλος άπό τό λαό, πού όχι μόνο δημιουργεί τά αγαθά, άλλά και τά χρησιμοποιεί γιά τό κοινό, γιά τό γενικό όφελος. Τό δίκιο αυτού του κυρίαρχου, του λαού, είναι νόμος. «Ενας νόμος πού έχει τή δύναμη νά καθορίζει τήν ίδια τή μοίρα τών ανθρώπων πάνω στή γη, τήν ίδια τή ζωή τους.

 jiro-yoshihara white circle 2

Συνέχεια