Η αυθεντικότητα που ελευθερώνει


Ολιβιέ Κλεμάν

Η παράδοση, εάν είναι ανοιχτή, στραμμένη και με σκοπό την παγκόσμια μεταμόρφωση, οφείλει να προαγάγει έναν ευαγγελισμό της κοινωνίας και του πολιτισμού. Για να εξηγήσουμε την Ιστορία, θα πρέπει να επεξεργαστούμε μια διαλεκτική της Ενσάρκωνσης, μια διαλεκτική του ανθρώπου που να γίνεται σεβαστός σε όλες τις διαστάσεις του, της γης αλλ’ επίσης και του ουρανού. Μια διαλεκτική κοινωνικοοικονομική, αλλ’ επίσης της χαράς, της ομορφιάς, της λατρείας. Μια διαλεκτική της οποίας το κέντρο δεν μπορεί να είναι παρά το πρόσωπο σε σχέση (=κοινωνία). Έχουμε ανάγκη από ένα ορθόδοξο Σολινταρόνσκ: Καθώς έλεγε ο Ιγνάτιος ο Ν. Αντιοχείας κατά την διάρκεια του περάσματός του από το Παρίσι, πρέπει να πάμε πιο μακριά από τον Μαρξ, τον Νίτσε και τον Φρόυντ: δια μέσου μιας απελευθέρωσης όχι μόνο κοινωνικής αλλά καθολικής, δια μιας δημιουργίας που φωτίζεται από τη χαρά του βασιλείου του Θεού, δια μιας επιθυμίας τελικά αποσπασμένης (χειραφετημένης) από τον θάνατο!

Πρέπει να βρούμε μια καινούργια γλώσσα, άμεση, συμπαγή, παραβολές για την τρίτη χιλιετηρίδα, μια γλώσσα για τους «έξω», και σχεδόν όλοι είναι έξω από την εκκλησία σήμερα ιδίως ανάμεσα στους νέους (και ωστόσο καλύτερα! πρόκειται για ψυχές εύπλαστες που θα ανακαλύψουν το ασύνηθες του Ευαγγελίου). Αντίθετα, η νεοπατερική θεολογία έχει δομηθεί για τους «μέσα στην εκκλησία». Σήμερα όμως, είναι σχεδόν ακατανόητη για τους έξω. Ας μιλήσουμε διαφορετικά. Πρέπει να μιλήσουμε για την αγάπη, για τον θάνατο, για την ανάσταση. Για την ομορφιά και για τα πρόσωπα· για την αγωνία και την χαρά. Για την ελευθερία και την ζωή. Για το ασυνήθιστο μέσα στο συνηθισμένο. Για το υπερλογικό μέσα το λογικό. Η θεολογία θα είναι μια ποιητική ή δεν θα είναι τίποτε (ή τουλάχιστον δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από μια τέρψη-διασκέδαση για «αστούς τω πνεύματι»). Μια αληθινή ποιητική, όπου αναπνέει (=ζει) κανείς το πνεύμα. Γι’ αυτό χαιρετώ με αναγνώριση την τελευταία εργασία του Χρήστου Γιανναρά «Το αλφαβητάρι της πίοτης» – αν και δεν με βρίσκει σύμφωνο η “διατριβή” του ενάντια στον «δυτικό άνθρωπο».

Συνέχεια

ΚΔΒΜ-ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΟΧΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ;



 

σημ.Αμετανόητου: Για καλό σκοπό,από τα λίγα έργα [ουσιαστικής] εκπαίδευσης που έχει ωφελήσει πολύ κόσμο σε όλη την Ελλάδα.Αν θέλετε βοηθάτε κι εσείς…

https://www.change.org/p/%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%83

https://pesee2015.wordpress.com/


 

Τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης (Κ.Δ.Β.Μ.) των Δήμων, που λειτουργούν εδώ και 3 χρόνια, και τα υλοποιούμενα από αυτά δωρεάν προγράμματα που προσφέρονται στους ενήλικες, παράγουν πολλαπλά οφέλη οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα, καταρχήν με τη διασφάλιση θέσεων εργασίας εκατοντάδων στελεχών (περίπου 500 στελέχη-συμβασιούχοι έργου πανελλαδικά), χιλιάδων εκπαιδευτών ωρομίσθιας απασχόλησης και με την ενίσχυση της τοπικής οικονομίας μέσω της αγοράς όλων των αναγκαίων για την υλοποίηση του εκπαιδευτικού έργου (αναλώσιμα, πετρέλαιο, καθαρισμοί, κ.α.). Ακόμη τα Κ.Δ.Β.Μ. προσφέρουν στους πολίτες (250 χιλιάδες εκπαιδευόμενοι μέχρι σήμερα) τη δυνατότητα αναβάθμισης και επικαιροποίησης των προσόντων τους, ώστε να προσαρμοστούν στις σύγχρονες απαιτήσεις της οικονομίας και της κοινωνίας και να αυξήσουν τις δυνατότητες απασχόλησής τους. Σημαντική  είναι και η συμβολή των Κ.Δ.Β.Μ. στην αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού, ιδιαίτερα ευαίσθητων κατηγοριών του πληθυσμού (ηλικιωμένοι, γυναίκες, πολίτες χαμηλών προσόντων, άνεργοι, μετανάστες κ.ά.), καθώς και στην προώθηση της ενεργού συμμετοχής των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Συνέχεια

Στην Ελλάδα της εσωτερικής υποτίμησης


Βόλφγκανγκ Σόιμπλε - σκίτσο

Τον Μάιο του 2011 -λίγες μόλις ημέρες πριν συλληφθεί και αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την καθαίρεσή του από το αξίωμα του επικεφαλής του ΔΝΤ- ρώτησα τον Στρος-Καν σε ένα από τα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου George Washington αν η επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται στην Ελλάδα είναι η ενδεδειγμένη.

Η απάντησή του ήταν η εξής:

«Εφόσον η απόφαση είναι ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της από την εσωτερική υποτίμηση. Σίγουρα ο δρόμος για να φτάσουμε στο τέλος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα».

Εκτοτε μεσολάβησαν πολλά, μεταξύ των οποίων τρία μνημόνια η δομή καθενός από τα οποία ήταν βασισμένη πάνω στο δόγμα της εσωτερικής υποτίμησης για μια χώρα που πρέπει και θέλει να διατηρηθεί στην ευρωζώνη και δεν έχει το εργαλείο υποτίμησης του νομίσματός της, όπως θα το είχε αν επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα.

Στο διάστημα αυτό όμως, εκτός από τα «πρέπει» και τα «θέλω» της παραμονής στο ευρώ, άρχισε να αναδύεται στο πίσω μέρος του μυαλού πολλών τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και τις Βρυξέλλες το κρισιμότερο ερώτημα όλων περί του αν η Ελλάδα τελικά «μπορεί» να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της και να ανακάμψει μέσα στο κοινό νόμισμα.

Συνέχεια

Σε τελειώνουν! Τι δεν καταλαβαίνεις;


Σε τελειώνουν! Τι δεν καταλαβαίνεις; - Media

Δημήτρης Μηλάκας

Δεν πρόκειται περί «κακών» δανειστών και «σκοτεινών» συμφερόντων. Είναι—πολύ απλά- δανειστές και προωθούν τα ολοφάνερα συμφέροντά τους. Κυνικά και απροκάλυπτα.

Κοιτώντας τις εξελίξεις από το 2010 μέχρι και σήμερα, αυτό που μπορεί να διακρίνει κανείς είναι μια σταθερά: Το (πρώτο, δεύτερο και τρίτο) μνημόνιο. Πρόκειται για τις «ιερές πλάκες» με τις οδηγίες που παρέλαβαν και εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις έστω κι αν το πληρώνουν  με την συντριβή (ΝΔ) σύνθλιψη (ΠΑΣΟΚ) και εξαφάνισή τους (ΛΑΟΣ- ΔΗΜΑΡ).

Για τους δανειστές, ουδείς αναντικατάστατος, ούτε ο αφελής Παπανδρέου, ούτε ο υπάκουος Σαμαράς, ούτε ο εύστροφος Βενιζέλος, ούτε προφανώς τα εξαπτέρυγά τους. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, για τους δανειστές, υπάρχει για να εξυπηρετεί τις οδηγίες τους. Και- προφανώς- όσο αναλώσιμοι αποδείχτηκαν οι προηγούμενοι, άλλο τόσο θα αποδειχτεί και ο Τσίπρας όταν το πολιτικό του κεφάλαιο αφυδατωθεί από αυτά που οι δανειστές του ζητούν και αυτός κάνει.

Συνέχεια

Το «Σύμπλεγμα Της Μέδουσας» Στην Ελληνική Κοινωνία…


Φανταστείτε ένα κοπάδι αντιλόπες που βόσκουν στη σαβάνα. Το χορταράκι είναι τρυφερό, πριν λίγες μέρες σταμάτησε η βροχή. Οι αντιλόπες μασουλάνε, μηρυκάζουν και κουτσομπολεύουν. Τότε ξαφνικά ο άνεμος αλλάζει και στα ρουθούνια τους φτάνει μυρωδιά από… Κίνδυνος!

Μέχρι να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει ένα τσιτάχ πετάγεται απ’ τα ψηλά χόρτα και τους επιτίθεται. Το τσιτάχ πιάνει τα 100 χιλιόμετρα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Όλες αρχίζουν να τρέχουν, αλλά μία, που παράφαγε, αργεί ένα δευτερόλεπτο. Το τσιτάχ τη καταδιώκει, τη φτάνει, πηδάει πάνω της και…

Η αντιλόπη πέφτει. Δεν είναι νεκρή, αλλά δεν νιώθει τίποτα πια, έχει «παγώσει».

Αυτή την κατάσταση οι ηθολόγοι την ονομάζουν «αντίδραση ακινησίας».

Συνέχεια

Στο συρτάρι τα σχέδια εξόρυξης στο Αιγαίο…


oil

Σοβαρές και πολυεπίπεδες αποδεικνύονται για την Ελλάδα οι συνέπειες από την πτώση της τιμής του πετρελαίου στα 30 δολάρια το βαρέλι. Η πρώτη συνέπεια σχετίζεται με τις θετικές επιπτώσεις που έχει η κατρακύλα της τιμής του μαύρου χρυσού στην ελληνική οικονομία. Μπορεί οι τιμές στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης να αποδείχθηκαν …πολύ σκληρές για να ακολουθήσουν τις διεθνείς τιμές, όπως θα περίμενε κανείς κι όπως πάντα συμβαίνει όταν παρατηρείται άνοδος, παρόλα αυτά ακόμη κι η μείωση που επήλθε ωφέλησε ποικιλοτρόπως τα νοικοκυριά και την ιδιωτική οικονομία. Κυρίως τις ενεργοβόρες μονάδες παραγωγής.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Οι θετικές επιπτώσεις όμως δε σταματούν στην οικονομία. Αλλάζουν άρδην τους όρους του παιχνιδιού και στη γεωπολιτική. Ειδικότερα, η πτώση της τιμής του πετρελαίου από τα 115 δολάρια που κυμαινόταν μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2014 σε επίπεδα κάτω των 40 δολαρίων, αυτομάτως ακυρώνει ή μεταθέτει για το απώτερο μέλλον επενδυτικά σχέδια εξόρυξης υδρογονανθράκων από περιοχές υψηλού κόστους. Σε πάγο οδηγεί επίσης και σχέδια που εξ αρχής χαρακτηρίζονταν από αβεβαιότητα και αστάθμητους κινδύνους. Σε αυτό το πλαίσιο τα σχέδια εκμετάλλευσης στο Αιγαίο μπαίνουν για μια ακόμη φορά στο συρτάρι. Κι από πολλές απόψεις ίσως να είναι καλύτερα.

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (11) Το κατοχικό δάνειο…


Συνέχεια από το άρθρο – Τράπεζα της Ελλάδος (10) Η περίοδος της κατοχής

____________________________________________________________

Επειδή τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για το περίφημο «κατοχικό δάνειο», πολλά από όσα ακούγονται αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα όρια της κουταμάρας και συχνά οι διάφορες απόψεις είναι αντικρουόμενες, σήμερα θα επιχειρήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά (όσο, τουλάχιστον, επιτρέπουν τα περιορισμένα όρια ενός ιστολογικού σημειώματος).

Στο άρθρο 52 της 6ης Σύμβασης της Χάγης (1907) προστέθηκε διάταξη με την οποία «οι κατοχικές αρχές οποιασδήποτε χώρας δικαιούνται να διενεργούν από αυτή  όλων των ειδών τις απολήψεις σε χρήμα, είδος ή υπηρεσίες για τις ανάγκες των στρατευμάτων κατοχής, υπό την προϋπόθεση ότι αυτές θα είναι ανάλογες με τους πόρους της κατεχόμενης χώρας». Υποχρεώνεται, δηλαδή, ο κατακτημένος να πληρώνει τα έξοδα του κατακτητή του! Όσο κι αν κάτι τέτοιο ακούγεται τρελό, υποτίθεται πως η εν λόγω διάταξη αφ’ ενός μεν αποτρέπει τους κατακτητές από αρπαγές και λεηλασίες αφ’ ετέρου δε τους αποζημιώνει για τον κόπο που κάνουν να φυλάσσουν πλέον τα σύνορα της κατακτημένης χώρας.

[Ιωάννου Νούσια, «Τράπεζα της Ελλάδος«]

Συνέχεια