Alain Badiou-Θεωρία του Υποκειμένου…


Το παρόν κείμενο αποτελεί μετάφραση του πρώτου κεφαλαίου του πρώτου μέρους (από την αγγλική έκδοση,p. 3-12) του βιβλίου του Alain Badiou,»Theory of the Subject» (trans. Bruno Bosteels), Continuum, 2009

ΜΕΡΟΣ Ι 

Ο Τόπος του Υποκειμενικού [1]

Κάθε τι που ανήκει σε ένα όλο [2] συνιστά εμπόδιο προς αυτό το

όλο στο βαθμό που περιέχεται σε αυτό
7 Ιανουαρίου,1975
   Ο παλιός Χέγκελ χωρισμένος στα δύο-Σχάση,προσδιορισμός,όριο-Χώρος θέσης [3] και έκτοπο [4]-Παρεκκλίσεις (deviations) στα δεξιά και στα αριστερά [5]
Υπάρχουν δύο διαλεκτικές μήτρες στον Χέγκελ. Αυτό είναι αυτό που μετατρέπει τη γνωστή ιστορία του περιβλήματος και του πυρήνα σε ένα τέτοιο αμφίβολο αίνιγμα. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας που είναι ραγισμένος,όπως σε αυτά τα ροδάκινα που είναι επί πλέον ενοχλητικό να τα τρως και των οποίων το σκληρό εσωτερικό αντικείμενο γρήγορα σπάει μεταξύ των δοντιών ενός ατόμου σε δύο περιστρεφόμενα μέρη.
Εκεί στο ροδάκινο υπάρχει ακόμη ένας πυρήνας του πυρήνα,ο πικρότερος αμυγδαλωτός καρπός της αναπαραγωγής του ως δέντρο. Αλλά έξω από τη διαίρεση του Χέγκελ,δεν θα χαράξουμε καμία δευτερογενή ενότητα,ούτε καν μία σφραγισμένη με φαρμάκι.
Πρέπει να κατανοήσουμε αυτό που ο Λένιν επαναλάμβανε ξανά και ξανά: τα καλά αναδρομικά νέα ότι ο Χέγκελ είναι υλιστής! Είναι άχρηστο απλώς να αντιπαραθέτουμε έναν (αποδεκτό) διαλεκτικό πυρήνα σε ένα (βδελυρό) ιδεαλιστικό περίβλημα. Η διαλεκτική,καθόσον είναι ο νόμος του είναι,είναι αναγκαία υλιστική. Αν ο Χέγκελ την άγγιξε,τότε θα πρέπει να ήταν υλιστής. Η άλλη του πλευρά θα είναι αυτή μιας ιδεαλιστικής-διαλεκτικής,με μια λέξη,η οποία δεν έχει τίποτε το πραγματικό,ούτε ακόμη στην εγγραφή μιας ανεστραμμένης συμβολικής ένδειξης (στέκεται πάνω στο κεφάλι της,όπως είπε ο Μαρξ)
Οπότε στην καρδιά της εγελιανής διαλεκτικής πρέπει να διαχωρίσουμε δύο διαδικασίες,δύο έννοιες της κίνησης,και όχι μόνο μία κατάλληλη όψη του γίγνεσθαι η οποία θα ήταν διαβρωμένη από ένα υποκειμενικό σύστημα γνώσης. Επομένως:

α) Μία διαλεκτική μήτρα σκεπασμένη από τον όρο της αλλοτρίωσης· η ιδέα ενός απλού όρου ο οποίος ξεδιπλώνει τον εαυτό του στο γίγνεσθαι-άλλος,ούτως ώστε να επιστρέψει πίσω στον εαυτό του ως μια πραγματοποιημένη έννοια.
β) Μία διαλεκτική μήτρα της οποίας η λειτουργία είναι η σχάση,και της οποίας το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει ενότητα που να μην είναι διαιρεμένη. Δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστο ίχνος της επιστροφής στον εαυτό,ούτε οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ του τελικού και του αρχικού. Ούτε ακόμη κάποιος «ολοκληρωμένος κομμουνισμός» ως η επιστροφή,μετά την εξωτερίκευση στο Κράτος,στην έννοια της οποίας ο «πρωτόγονος κομμουνισμός» θα ήταν η απλή αμεσότητα.Αλλά τα πράγματα απέχουν πολύ από το να είναι τόσο απλά.2Ας αρχίσουμε με μια κενή έννοια,την ίδια στιγμή περιορισμένη και εξαιρετικά γενική: την έννοια του «κάτι»,το οποίο είναι η πρώτη μορφή του είναι-εκεί στη Λογική του Χέγκελ.
Ο στόχος του Χέγκελ,με αυτό το «κάτι»,δεν είναι τίποτα λιγότερο από το ξεκίνημα της διαλεκτικής του Ενός και των πολλών,του άπειρου και του πεπερασμένου,δηλαδή,της αρχή εκείνου που εμείς οι ορθόδοξοι Μαρξιστές ονομάζουμε ποσοτική συσσώρευση,η οποία,όπως όλοι γνωρίζουν,φημίζεται για την παραγωγή ενός ποιοτικού άλματος.
Το μυστήριο,επιπλέον,είναι ότι όλα αυτά στη Λογική του Χέγκελ μπορούν να βρεθούν κάτω από την επικεφαλίδα «ποιότητα»,η οποία στη σειρά της έκθεσης προηγείται της ποσότητας.
Ωστόσο,είναι ο Χέγκελ αυτός που έχει δίκιο,όπως πάντα,διότι τίποτε δεν μπορεί να λεχθεί για το Ένα χωρίς την ενασχόληση με το ποιοτικό και τη δύναμη [6]. Αυτός είναι ο λόγος που ένας από τους στόχους αυτών που λέμε τώρα είναι να αποδείξουμε ότι το διάσημο «άλμα» από το ποσοτικό στο ποιοτικό,μακράν του να είναι το μέτρο που κάνει όλα τα θερμόμετρα να εκρήγνυνται,περιέχει την επίδραση ενός υποκειμένου.
Ο Χέγκελ σε κάθε περίπτωση αγωνιά να εγκαθιδρύσει το πολλαπλό,το αριθμήσιμο,στο βαθμό που η ιδεαλιστική του τάση τον ωθεί πάντοτε να αποκτά το κάθε τι στη βάση ενός απλού όρου. Πώς μπορεί το πολλαπλό να προέλθει από το Ένα,και από το Ένα μόνο; Αυτό είναι ένα ερώτημα τόσο παλιό όσο η φιλοσοφία,αλλά έχει πάντοτε περισσότερη σημασία για κάποιον που ισχυρίζεται ότι ιστορικοποιεί το Όλο,αντί να μας δίνει απλώς τον νόμο της εγκαθιδρυμένης τάξης του. Ήδη με τους Πατέρες της Εκκλησίας,αυτούς τους σπουδαίους ιδρυτές της εννοιακής ιστορίας,ήταν αναγκαίο να λογοδοτηθεί το γεγονός ότι ο Θεός,η απόλυτη μορφή του Ενός,ήταν ικανός να συντρίψει ένα σύμπαν μιας τέτοιας διαρκούς πολλαπλότητας. Το να αποδείξεις τον Θεό από τα φαινόμενα της φύσης—από τον βάτραχο μέχρι τον μονόκερο (εκτός από το ότι ο μονόκερος μάλλον αποδεικνύει την ύπαρξη του Διαβόλου)–είναι ένα πράγμα· να αποδείξεις τα θαύματα της φύσης από τον Θεό είναι πολύ πιο περίπλοκο,εφόσον ο Θεός είναι αναγκαστικά το θαύμα των θαυμάτων.
Ο Χέγκελ είναι ο μοντέρνος εξορκιστής αυτού του εκκλησιαστικού ερωτήματος. Αντί να υποστηρίξει ότι υπάρχει δημιουργία του Όλου από το Ένα,ο Χέγκελ θα δείξει ότι το Όλο είναι η ιστορία του Ενός,ώστε ο χώρος του πολλαπλού να είναι το αποτέλεσμα του απαιτούμενου για την έννοια χρόνου. Για το coup de force του θαυματουργού Δημιουργού,αυτός αντικαθιστά το έργο,τον πόνο,και την κυκλική διάρκεια ενός είδους αυτο-έκθεσης,μέσω της οποίας το απόλυτο φτάνει στην ολότελα ξεδιπλωμένη κατανόηση τού εαυτού του. Και είναι αυτό το ταξίδι μέσα από τους διαδρόμους του Ενός που είναι η ολότητα του κόσμου.
Βεβαίως,το αρχικό coup de force που έχει έτσι εξομαλυνθεί ανακύπτει πάλι σε κάθε επόμενη παράγραφο. Όπως ακριβώς κάνει το βαρύ πυροβολικό του παγκόσμιου συστήματος να προχωρήσει,είναι η ίδια η συσσώρευση αυτών των αυθαίρετων τοπικών νόμων που παντού προσδίδει μορφή στο οξυδερκές και μερικό πλαίσιο του υλισμού του Χέγκελ.
                                                                                3
Από την αρχή,ο Χέγκελ δεν θέτει το «κάτι» από μόνο του,αλλά τη διαφορά ανάμεσα στο κάτι και σε κάτι άλλο (Etwas und Anderes). Αυτό που αναγνωρίζεται έτσι είναι ότι καμία διαλεκτική δεν είναι νοητή αν δεν προϋποθέτει τη διαίρεση. Είναι το Δύο που δίνει την έννοιά του στο Ένα,και όχι το αντίστροφο.
     Φυσικά,υπάρχουν όλων των ειδών οι ακροβασίες από μεριάς του Χέγκελ που χρησιμεύουν στη συγκάλυψη αυτής της αναγνώρισης. Κάθε τι συμβαίνει —ειδικά στην πρώτη έκδοση του 1812,η οποία είναι η πιο ιδεαλιστική διότι ο παλιός Χέγκελ,σε αντίθεση με αυτό που κάποιες φορές λέγεται,βασίζεται πάντοτε σε μια αρχή της πραγματικότητας— ως εάν το «κάτι άλλο» να ήταν η μετα-τοποθέτηση [post-position] του «κάτι»,το κατηγορικό του γίγνεσθαι. Αλλά αυτό είναι ένα προπέτασμα καπνού. Στην πραγματικότητα,ο Χέγκελ πρόκειται να μελετήσει την σχάση του κάτι με μια κίνηση που είναι προδομημένη από μια πρώτη σχάση,η οποία είναι τρόπον τινά κρυμμένη διότι είναι ουσιωδώς επαναληπτική: είναι αυτό που επαναλαμβάνει το κάτι στην θέση τού εαυτού του ως άλλο,ως κάτι-άλλο. Αυτή ακριβώς είναι η λειτουργία στην ίδια την αρχή της Λογικής,όπου το είναι και το μηδέν είναι το ίδιο πράγμα τεθειμένο δύο φορές. Εδώ,πάλι,κάποιος μπορεί να«εντοπίσει» τη διαδικασία του χωρισμού μιας κατηγορίας μόνο επειδή δίνει στον εαυτό του,είτε κρυφά ή δημόσια,αυτό το ελάχιστο πρωταρχικό διαφορικό: δύο φορές το Ένα.
    Λέω ότι είναι το «ίδιο πράγμα» που τίθεται δύο φορές διότι η ετερότητα δεν έχει εδώ κανένα ποιοτικό στήριγμα. Είμαστε,αν θέλετε,στην αυγή του ποιοτικού,στο δομικό σκελετό του. Αυτό διαφέρει από εκείνο μέσα από τη δήλωση της διαφοράς,από την τοποθέτηση της λεκτικής έκφρασης. Κάποιος μπορεί να ονομάσει αυτή τη διαβόητη στάση της αντίφασης εν-δεικτική στάση [indexical stasis]. Εδώ είναι το Α,και εδώ είναι το Αp (διαβάζεται: «το Α ως τέτοιο» και «το Α κάπου αλλού»,δηλαδή,στον τόπο p που κατανέμεται από τον χώρο της τοποθέτησης,ή P).
    Είναι το ίδιο Α δύο φορές κατονομασμένο,δύο φορές τοποθετημένο.
   Αυτό είναι περισσότερο από αρκετό για αυτά ώστε το ένα να διαφθείρει το άλλο.
Γιατί μπορείς να εξετάσεις το Α είτε στην καθαρή,κλειστή ταυτότητά του,είτε στη δεικτοδοτική διαφορά [indexical difference] του από τη δεύτερη εμφάνισή του.Το Α είναι ο εαυτός του,αλλά είναι επίσης η δύναμή του να επαναλαμβάνεται,η ευκρίνεια τού ίδιου σε μια απόσταση από τον εαυτό του,το γεγονός ότι σε έναν τόπο,p,τον άλλο τόπο,είναι ακόμη το ίδιο Α αυτό που διαβάζεται,αν και  «άλλο» από εκεί όπου στέκεται,ακόμη και αν δεν βρίσκεται πουθενά,εφόσον φαίνεται και εκεί επίσης.
Ο Χέγκελ ονομάζει αυτούς τους δύο προσδιορισμούς το κάτι-καθ’ εαυτόν και το κάτι-για-τον-άλλον. Το «κάτι»,ως καθαρή κατηγορία,είναι η ενότητα αυτών των δύο προσδιορισμών,η κίνηση της δυαδικότητάς τους.
Αυτό είναι απόδειξη τού ότι για να σκεφτείς οποιοδήποτε πράγμα,κάτι δεν έχει σημασία τι,αυτό πρέπει αυτό να είναι χωρισμένο στα δύο.
Ποιό είναι το νόημα του κάτι-καθ’ εαυτόν και του κάτι-για-τον-άλλον; Είναι η καθαρή ταυτότητα και η τεθειμένη ταυτότητα· το γράμμα και ο χώρος στον οποίο αυτό είναι μαρκαρισμένο· η θεωρία και η πρακτική.
Η δοτικότητά [giveness] της ελάχιστης διαφοράς (κάτι και κάτι άλλο) αναγκαία συνάπτεται στον σταθερό όρο της διαφοράς,το «πράγμα»,είτε αυτό είναι κάτι- ή διαφορετικό. Το Α,είπαμε (και το Α είναι το πράγμα),είναι την ίδια στιγμή Α και Αp,βάσει του οποίου το Αp είναι ο γενολογικός όρος για κάθε τοποθέτησή τού Α. Πράγματι,αυτό μπορεί να είναι Αp1,Ap2,Ap3 . . . με όλα τα p1,p2 . . .,pn . . . να ανήκουν,για παράδειγμα,στο Α. Αυτό είναι εκείνο που θα δούμε αργότερα: υπάρχει μια απειρία τόπων. Το Αp είναι το Α στην γενική-ενική μορφή της τοποθέτησης. Τώρα,είναι πάντοτε με αυτόν τον τρόπο που το Α παρουσιάζει τον εαυτό του (είναι πάντοτε τοποθετημένο) και αρνείται τον εαυτό του (διότι,ως τοποθετημένο,δεν είναι ποτέ μόνο ο εαυτός του,Α,αλλά επίσης ο τόπος του,το Αp). Επιπλέον,αυτό είναι αληθές για ο,τιδήποτε— για κάτι γενικά,για το τάδε και το τάδε πράγμα.
Πρέπει να θέσουμε έτσι μια καταστατική σχάση: A=(AAp).
Ο δείκτης,p,αναφέρεται πίσω στον χώρο της τοποθέτησης P,τον τόπο οποιουδήποτε δυνατού αναδιπλασιασμού του Α. Σημειώστε ότι αυτός δεν χρειάζεται να είναι χωρικός ή γεωμετρικός: ένας αναδιπλασιασμός μπορεί να είναι χρονικός,ή μέχρι καιπλασματικός.

   Αυτό που ο Χέγκελ δεν αναφέρει ξεκάθαρα είναι ότι,θεμελιακά,το πραγματικό αρχικό αντίθετο του κάτι,του Α,δεν είναι κάτι άλλο,ούτε ακόμη το ίδιο το Α «τοποθετημένο»,το Ap. Όχι,το πραγματικό αλλά καμουφλαρισμένο αντίθετο του Α είναι ο χώρος της τοποθέτησης P: είναι εκείνος ο οποίος αναθέτει τον δείκτη. Η δοτικότητά του Α όπως χωρίζεται η ίδια στο:

– καθαρό είναι του,Α
– τοποθετημένο-είναι του (*),Αp

(Ο Χάιντεγκερ θα έλεγε: στο οντολογικό είναι του και στο οντικό είναι του) είναι το αποτέλεσμα πάνω στο Α της αντίφασης μεταξύ της καθαρής ταυτότητάς του και του δομημένου χώρου στον οποίο αυτό ανήκει,μεταξύ τού είναι του και τού Όλου. Η διαλεκτική διαιρεί το Α βασισμένη πάνω στην αντίφαση μεταξύ του Α και του P,μεταξύ του υπαρκτού και τού τόπου του. Είναι αυτή η αντίφαση,το λανθάνων θέμα της οποίας είναι μαλλάρμειο («Τίποτε δεν θα λάβει τόπο εκτός από τον τόπο»),η οποία,ενδοβολημένη στο Α,θεμελιώνει το ενεργό του είναι ως σχάση.
   Όλα αυτά είναι υπερβολικά μια προεικόνιση,διότι η αντίφαση μεταξύ του Α και του P αντιτάσσει μια δύναμη στο σύστημα των τόπων,και δεν έχουμε φθάσει ακόμη σε αυτό το σημείο.
     Αφήστέ με να ξεδιαλύνω τα πράγματα,με τρόπο κατεξοχήν πλεοναστικό.
    Ο πραγματικός εχθρός του προλεταριάτου δεν είναι η μπουρζουαζία. Είναι ο αστικός κόσμος,η ιμπεριαλιστική κοινωνία,για την οποία το προλεταριάτο,αυτό ας σημειωθεί,είναι ένα διαβόητο στοιχείο,ως η κύρια παραγωγική δύναμη και ως ο ανταγωνιστικός πολιτικός πόλος. Η περιβόητη αντίφαση μπουρζουαζία/προλεταριάτο είναι ένα περιορισμένο,δομικό σχήμα που χάνει τα ίχνη της επαναστατικής στρέβλωσης [7,torsion] τού Όλου εκ της το προλεταριάτου ως υποκείμενο εντοπίζει τη δύναμη. To να μιλάς για προλεταριάτο και μπουρζουαζία σημαίνει να παραμένεις εντός των ορίων του εγελιανού οικοδομήματος: κάτι και κάτι άλλο. Γιατί; Διότι το πρόγραμμα προλεταριάτου,το εσωτερικό είναι του,δεν είναι να αντιφάσκει την μπουρζουαζία,ή το να της κόβει τα πόδια από κάτω. Το σχέδιό του είναι ο κομμουνισμός,και τίποτε άλλο. Δηλαδή,η κατάργηση κάθε τόπου στον οποίο κάτι σαν το προλεταριάτο μπορεί να εγκατασταθεί. Το πολιτικό σχέδιο του προλεταριάτου είναι η εξαφάνιση του χώρου της τοποθέτησης των τάξεων. Είναι η απώλεια,για το ιστορικό κάτι,τού κάθε δείκτη της τάξης.
    Θα πει κάποιος: και τι γίνεται με τον σοσιαλισμό; Στον σοσιαλισμό όπου,στην πραγματικότητα,η μπουρζουαζία και το προλεταριάτο βρίσκονται περισσότερο από ποτέ σε πόλεμο,συμπεριλαμβάνοντας με το πρόσχημα των αναπάντεχων επαναστάσεων,τις πολιτιστικές επαναστάσεις; Ο σοσιαλισμός δεν υπάρχει. Είναι ένα όνομα για ένα ασαφές οπλοστάσιο των νέων συνθηκών στις οποίες η αντίθεση του καπιταλισμού/κομμουνισμού γίνεται κάπως ευκρινής. Ο σοσιαλισμός προσδιορίζει μια μετατοπιζόμενη μεταλλαγή στον χώρο της τοποθέτησης των τάξεων. Ο σοσιαλισμός είναι P’ στην θέση του P.Αν υπάρχει ένα σημαντικό σημείο στον Μαρξισμό,το οποίο  ο αιώνας αυτός επιβεβαιώνει σχεδόν στο επίπεδο της αηδίας,είναι ότι πρέπει σίγουρα να μην συγχέουμε το ερώτημα του «σοσιαλισμού»,με την «οικοδόμηση του σοσιαλισμού». Το σοβαρό ζήτημα,το ακριβές ζήτημα,είναι ο κομμουνισμός. Αυτός είναι ο λόγος που,ανέκαθεν,η πολιτική στέκεται σε μια θέση κυριαρχίας επί του Κράτους,και δεν μπορεί να αναχθεί σε αυτό. Και δεν θα τα αναγάγει κανείς ποτέ όλα αυτά στη φτώχεια της δυαδικής αντίφασης,όρος εναντίον όρου,του προλεταριάτου/μπουρζουαζίας. Ο Μαρξισμός αρχίζει πέρα από αυτή την αντίφαση.
                                                                         4
Με τον Χέγκελ θέτουμε έτσι τη σχάση A=(AAp),το αποτέλεσμα της ολότελα κεκαλυμμένης συγκρουσιακής σχέσης μεταξύ του Α και αυτού που κατανέμει τους τόπους στους οποίους αυτό συνδέεται. Κάθε τι που υπάρχει είναι έτσι την ίδια στιγμή ο εαυτός του και ο εαυτός του-σύμφωνα-με-τη-θέση του.
    Τώρα ο Χέγκελ λέει ότι αυτό που καθορίζει τον χωρισμένο όρο,αυτό που του δίνει τη μοναδικότητα της ύπαρξής του,δεν είναι φυσικά το Α,ο γενολογικός όρος κλεισμένος στον εαυτό του,αδιάφορος σε κάθε διαλεκτική. Είναι μάλλον το Αp,το Α σύμφωνα με το αποτέλεσμα του όλου εντός του οποίου αυτό είναι εγγεγραμμένο.
  Θεωρήστε,για παράδειγμα,πως αν η εργατική τάξη είναι εσωτερικά χωρισμένη,ακόμη και κατά τη διάρκεια εκείνων των ορμητικών καιρών που σημαδεύονται από τα μαζικά κινήματα,ανάμεσα στην εφόρμηση της πραγματικής πολιτικής της ταυτότητας,από τη μία,και,από την άλλη,στη λανθάνουσα διάβρωσή της από τις αστικές ή ιμπεριαλιστικές ιδέες και πρακτικές,τότεαυτό προκύπτει σίγουρα λόγω της επίδρασης αυτού που εξακολουθεί να διευθετεί σε ένα Όλο,είτε εθνικό είτε παγκόσμιο,που κυβερνάται από το κεφάλαιο και τις αυτοκρατορίες. Αυτό είναι που κρατάει ενωμένες τις κατά τα άλλα τόσο αντιπαραθετικές διαδρομές στην πρακτική ενότητα μιας εξέγερσης,και το οποίο καθιστά την καθαρή ανάδυση του ίδιου μια διαδικασία εξαγνισμού στη διαιρέσιμη επαφή με το αντίθετό του.
    Αυτό είναι αληθές ακόμη και υπό τον σοσιαλισμό. Το 1967,στην Κίνα,οπλισμένες φατριές αντιστέκονται σε όλα τα μεγάλα εργοστάσια. Ο Μάο δηλώνει: «τίποτε το ουσιώδες δεν διαιρεί την εργατική τάξη» (i). Μήπως αυτό οδηγεί στην πραγματολογική παρατήρηση ενός πάγιου τόπου; Όχι. Αυτό είναι μια ντιρεκτίβα για τη μάχη,εννοώντας ότι το προλεταριάτο πρέπει να πάρει την ηγεσία της επανάστασης,και ότι τέτοια είναι η ιστορική κατευθυντήρια αρχή που πρέπει να διατηρήσει για την ενότητά του,δηλαδή,για την ύπαρξη του (ως πολιτικό υποκείμενο).
     Το κάθετι σχετίζεται προς τον εαυτό του σε μια απόσταση από το ίδιο λόγω του τόπου όπου αυτό βρίσκεται. (ii)
      Αν Α= (AAp),αυτό καθορίζεται από τη σχετική με την ένδειξη του δείκτη επίδραση του P πάνω στο Α. Θα γράψουμε έτσιAp(AAp) ως τον πρώτο συμβολισμό του προσδιορισμού της σχάσης,τον πρώτο αλγόριθμο της ενότητας των αντιθέτων.
     Με άλλα λόγια,αυτό το οποίο ο Χέγκελ αποκαλεί Bestimmung.
     Το Bestimmung είναι,με τη σειρά του,διαιρεμένο από αυτό το οποίο εκείνο ενοποιεί. Είναι μια σημαντική δύναμη της διαλεκτικής να κατανοεί πώς το Ένα της ενότητας των αντιθέτων υποστηρίζει την εναντιότητα στο ίδιο το είναι του.
     Ας αρχίσουμε με το παράδειγμα μας: η πρακτική (ιστορική) εργατική τάξη είναι πάντοτε η αντιφατική ενότητα του εαυτού της ως προλεταριάτου και της συγκεκριμένης αστικής αναστροφής της (σήμερα,ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός,το PCF,τα τρέιντ γιούνιονς,ο,τιδήποτε οργανώνει την υποστήριξη της εργατικής τάξης προς την ιμπεριαλιστική κοινωνία,ή ακόμη και στην ιδέα της καθοδήγησης αυτής της τάξης για το άμεσο κέρδος της εργατικής αριστοκρατίας,μερικώς εξουσιοδοτημένη από τον γραφειοκρατικό κρατικό καπιταλισμό). Η ενότητα των αντιθέτων προσδιορίζεται (με την έννοια του εγελιανού Bestimmung) από τον γενικό αστικό χώρο,ο οποίος φέρει τη δυνατή ενότητα του πολιτικά ενεργού (μαρξιστικού) προλεταριάτου και της εργατικής τάξης ως Τόπου της νέας κρατικής γραφειοκρατικής μπουρζουαζίας (ρεβιζιονισμός). Έτσι,Α=η εργατική τάξη,P=σύγχρονηιμπεριαλιστική κοινωνία. Αυτό μας δίνει Ap=μοντέρνος ρεβιζιονισμός,και τον αλγόριθμο Α–>Ap(AAp),στον οποίο δηλώνεται ότι αυτό που προσδιορίζει τη διαλεκτική ενεργό πραγματικότητά του προλεταριάτου σήμερα είναι ο εσωτερικός εξαγνισμός[8,purification] του από τον μοντέρνο ρεβιζιονισμό.
    Αλλά τι σημαίνει «προσδιορισμός»; Δύο πράγματα;
    -Aφ’ ενός μεν,ότι ο μαχητικός μαρξιστικός πυρήνας της εργατικής τάξης προσδιορίζεται από τη νέα ρεβιζιονιστική μπουρζουαζία. Αυτός είναι διαλεκτικός προσδιορισμός με την αυστηρή έννοια,ο οποίος μπορεί να γραφτεί Αp(A).
    -Αφ’ ετέρου δε,ότι ο ρεβιζιονισμός,σε τελευταία ανάλυση,και ακόμα περισσότερο,δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συγκεκριμένη και ομοιογενής μορφή,προσαρμοσμένη στην εργατική τάξη,του γενικού αστικού και ιμπεριαλιστικού χώρου,ή P. Στην πάλη να εξαγνίσει τον εαυτό του από αυτόν,το προλεταριάτο ξεσκεπάζει (αυτός είναι o επιβεβλημένος όρος) το μέρος του εαυτού του που συμπλέκεται με τον ρεβιζιονισμό,και το θέτει ως ένα ακέραιο μέρος του εξωτερικού ανταγωνιστικού όρου,ο οποίος,όπως είδαμε,είναι όχι η μπουρζουαζία αλλά η ιμπεριαλιστική κοινωνία της οποίας το PCF,τα γιούνιονς,και ούτω καθεξής,είναι οι μοντέρνοι,αποτελεσματικοί,και ενεργοί φορείς-σταθερές .Ως τέτοιος,ο προσδιορισμός επανασυγκαλεί [reconvoke] μόνο —επαναλαμβάνει— τον χώρο της τοποθέτησης,την γενική ετερότητα P της οποίας το p είναι δείκτης για το Α. Θα γράψουμε: Ap(Ap)=P. Αυτό είναι ένα είδος νεκρού τμήματος της διαλεκτικής διαδικασίας,η υπενθύμιση ότι ο προσδιορισμός της σχάσης Α(ΑΑp) προέρχεται από το γεγονός ότι το Α μονάχα εξ-ίσταται [ex-sists] εντός του τόπου P. Αυτό είναι το αδρανές,διαιρέσιμο κομμάτι του συνολικού προσδιορισμού— με το άλλο κομμάτι,σημειωμένο Αp(A),να είναι πραγματικά ο ενδόμυχος πυρήνας του προσδιορισμού για το Α.
Σε γενικές γραμμές,μπορούμε να πούμε ότι ο προσδιορισμός οποιουδήποτε διασπασμένου υπαρκτού είναι επιμεριστικός:

Ap(AAp)—>

a) Ap(A) τυπικός προσδιορισμός

b) Αp(Ap)=P υποτροπή [relapse] στον γενικό χώρο,«τίποτε δεν θα λάβει τόπο εκτός από τον τόπο»

    Μήπως ο Χέγκελ πραγματικά μιλάει για αυτούς τους νεκρούς κλάδους της διαδικασίας; Βεβαίως. Τις αποκαλεί «υποτροπές»(Ruckfalle). Είναι η σκιά που ρίχνεται από τον τόπο στην καθαρή,υποβλητική του διάσταση. Ο προσδιορισμός,από τηνάλλη,είναι το νέο στοιχείο.
Έτσι προκύπτουν,σε αυτό το στάδιο,οι ακόλουθες σπουδαίες διαλεκτικές έννοιες,επενδυμένες με μια απολύτως γενική οντολογική σημασία:a) Η διαφορά του πράγματος από τον εαυτό του,Α και Αp,από την αντίφαση μεταξύ της δύναμης Α και του χώρου της τοποθέτησης P,του οποίου το Ap είναι η εν-δεικτική περίπτωση [indexical instance] για το Α. Ένα σημαντικό σημείο είναι να σημειωθεί ότι είναι η αντίφαση που επιτάσσει την διαφορά,και όχι το αντίστροφο.

    b) Η σχάση ως η μόνη μορφή ύπαρξης κάποιου πράγματος εν γένει:A=(AAp).
c) Ο προσδιορισμός ως ενότητα της σχάσης,νοητός μόνο από τον όρο που έχει λάβει τον δείκτη (και όχι από τον καθαρό όρο): Αp(AAp)
d) Η σχάση του προσδιορισμού σύμφωνα με αυτό το οποίο αυτός καθορίζει:
-ο καθορισμός του νέου,Αp(A)
-η υποτροπή:Αp(Ap)=P.   Η ουσία της υποτροπής είναι ο χώρος της τοποθέτησης,ο τόπος.
Μία σημείωση πάνω στην ορολογία: αν κάποιος αντιπαρατάσσει την δύναμη στον τόπο,όπως θα κάνω συνεχώς,θα είναι πάντοτε περισσότερο ομοιογενές να μιλάει κάποιος για «χώρο της τοποθέτησης» [space of placement] για να καταδηλώσει τη δράση της δομής. Θα ήταν ακόμα καλύτερο να κατασκευάσουμε τον όρο χώρο-θέσης [esplace]. Αν,αντιθέτως,κάποιος μιλάει για τον «τόπο»,το οποίο είναι περισσότερο μαλλάρμειο,θα χρειαστεί να μιλήσουμε,με λακανικό τρόπο,για την «κράτηση-θέσης» [place-holding] ή τον «υπολοχαγό» (**) [lieutenancy (lieu=θέση,τόπος και tenant=αυτός που κρατάει κάποια θέση)] για τον «τόπο». Αλλά o όρος «δύναμη» είναι τότε ετερογενής για να δείξει την α-δομική [a-structural] τοπολογική πλευρά [9]. Θα ήταν καταλληλότερο να πούμε: το έκτοπο [outplace].
    Η διαλεκτική,στη γεμάτη με πριονίδια αρένα της κατηγοριακής πάλης,είναι το έκτοπο εναντίον του τόπου.5Η υποτροπή είναι το αδρανές αρνητικό του αυστηρού προσδιορισμού μόνο εάν το Αp(Α) περιέχει μια συγκεκριμένη αντίσταση του όρου Α να επιτρέψει στον εαυτό του να προσδιοριστεί εξαντλητικά από την περίπτωση του δείκτη Αp. Αν όχι,το Αp(A) θακαταβαραθρωνόταν στο Αp. Με άλλα λόγια,θα υπήρχαν μόνο υποτροπές. Αυτή είναι η αρχή του στρουκτουραλισμού σε όλες του τις μορφές.
Αλλά ούτε εγώ ούτε ο Χέγκελ είμαστε στρουκτουραλιστές. Εγώ πιστεύω,για παράδειγμα,ότι,στον ανταγωνιστικό προσδιορισμό που προσιδιάζει στη νέα ρεβιζιονιστική μπουρζουαζία,το προλεταριάτο αναδύεται ως μια θετική νεότητα. Αυτό συμβαίνει,δειλά,στη διάρκεια του Μάη ’68 στην Γαλλία,και,με μεγάλη ταραχή,τον Ιανουάριο 1967 στην Κίνα — για παράδειγμα,με τη μορφή ενός ολοκληρωτικά μετασχηματισμένου μαρξισμού (μαοϊσμός). Η προσιδιάζουσα στο Α εσωτερικότητα έρχεται έτσι να προσδιορίσει τον προσδιορισμό.Ύστερα από όλα,στην Πολιτιστική Επανάσταση,είναι ο εξεγερμένος λαός που αναδεικνύει τη νέα γραφειοκρατική μπουρζουαζία ως τον καθολικό προσδιορισμό του ίδιου του επαναστατικού ανταγωνισμού. Εκτός εάν αυτό που είναι νέο στη διαλεκτική διαδικασία ακυρωθεί στην καθαρή υποτροπή στον P,τον τόπο ή τον χώρο των τοποθετήσεων,είναι έτσι απαραίτητο να θέσουμε έναν προσδιορισμό του προσδιορισμού,δηλαδή: A(Ap(A)).
Είναι μια διαδικασία στρέψης (***),μέσα από την οποία η δύναμη επανεφαρμόζει τον εαυτό της σε αυτό από το οποίο εκείνηανακύπτει συγκρουσιακά.
Ο προσδιορισμός του προσδιορισμού χωρίζεται κατά έναν επιμεριστικό τρόπο όπως ακριβώς κάνει και ο προσδιορισμός.Πράγματι,μπορεί να είναι μια απλή επανεπιβεβαίωση της καθαρής ταυτότητας του Α: A(A),δηλαδή,μια καθαρή ανάδυση του εαυτού του,ενάντια (αλλά έξω από) στον προσδιορισμό,και αυτό με έναν αυστηρό παραλληλισμό με την υποτροπή στο P.Έτσι,μια εξέγερση χωρίς μέλλον η οποία θα αντέτασσε το αγωνιστικό τμήμα της εργατικής τάξης ενάντια στη νέα μπουρζουαζία του PCF και στα γιούνιονς αποκλειστικά στο όνομα της χαμένης καθαρότητας,ως εκ τούτου ενάντια στην προδοσία του PCF —δίχως να συλλαμβάνει την εσωτερική νεότητα του νέου αστικού φαινομένου. Αυτό συνέβη κατά κύριο λόγο τον Μάη του’68,οδηγώντας αρκετούς να ονειρεύονται είτε ένα «ανανεωμένο» PCF είτε μία εργατική τάξη επαν-εξαγνισμένη ακολουθώντας το διδακτικό παράδειγμα των μεγάλων προγόνων της τού δεκάτου ενάτου αιώνα. Η εσώτερη δύναμη του Α καλείται έτσι και πάλι [να συμμετάσχει] στην απατηλή επανάληψη του κλεισίματος στον εαυτό της και την ανικανότητα τού να υποστηρίξει ενεργά τον προσδιορισμό.
Υπάρχει η παρέκκλιση «στα δεξιά»,η οποία οδηγεί πίσω στην αντικειμενική βαρβαρότητα τού τόπου P ούτως ώστε να αρνηθεί τη δυνατότητα του εγγενούς στο παλιό νέου. Αλλά υπάρχει επίσης η αναπόφευκτη παρέκκλιση «στα αριστερά»,η οποίαδιεκδικεί την αυθεντική και άθικτη καθαρότητα της δύναμης ενώ αρνείται,ούτως ειπείν,το παλιό που ενυπάρχει στο νέο,δηλαδή,τον προσδιορισμό. Τα σχήματα για αυτές τις δύο παρεκκλίσεις είναι Ap(Ap)=P,και Α(Α)=Α.
Αλλά εάν το επίδικο είναι όχι αυτή η επανασύγκληση των ουσιωδών απαρχών,[τότε το επίδικο] είναι η αποτελεσματική διαδικασία του περιορισμού του προσδιορισμού,η επενέργεια της δύναμης πάνω στον τόπο,το διαφορικό του Α που γυρίζειενάντια στον προσδιορισμό του από τον δείκτη ούτως ώστε να μειώσει την αναγκαία σημασία του. Αυτό είναι το Α(Αp),η άμεση,περιοριστική εφαρμογή της δραστικότητας του Α πάνω στον προσδιορισμό που αυτό είναι.
Κάθετι που ανήκει σε έναν τόπο επιστρέφει πίσω σε αυτό το μέρος του εαυτού του που προσδιορίζεται από αυτόν ώστε να εκτοπίσει τον τόπο,να προσδιορίσει τον προσδιορισμό,και να διασχίσει το όριο. (iii)
Ο Χέγκελ δίνει το όνομα του ορίου (Grenze) σε αυτή την αντι-διαδικασία,η οποία πρέπει να κατανοηθεί με την έννοια του «περιορισμού του αστικού δικαίου» — τίποτε λιγότερο,για παράδειγμα,από την μείωση του χάσματος μεταξύ της διανοητικής και της χειρωνακτικής εργασίας,της πόλης και της υπαίθρου,της γεωργίας και της βιομηχανίας.Το όριο και ο περιορισμός είναι η ουσία της εργασίας του θετικού.
    Κάθετι το οποίο ανήκει σε ένα όλο συνιστά εμπόδιο προς αυτό το όλο στο βαθμό που περιέχεται σε αυτό. (iv)
Αυτός είναι ο λόγος που ο «ολοκληρωτισμός» δεν υπάρχει. Είναι μια καθαρή,δομική σχηματοποίηση χωρίς καμία ιστορική πραγματικότητα. Είναι η ιδέα ότι σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν μονάχα η απαραίτητη δεξιά υποτροπή και ο ανίσχυρος αυτοκτονικός αριστερισμός. Είναι το Αp(Αp) και το Α(Α) κατά διαστήματα,δηλαδή,το P και το Α στη μη λειτουργική τους εξωτερικότητα.
Το Κράτος και οι πληβείοι.
Αλλά οι πραγματικοί όροι όλης της ιστορικής ζωής είναι μάλλον το Αp(Α),ο προσδιορισμός,και το Α(Αp),το όριο [ο περιορισμός],όροι μέσα από τους οποίους το Όλο επιβεβαιώνει τον εαυτό του χωρίς το κλείσιμο,και το στοιχείο περιλαμβάνεται μέσα σ’ αυτό χωρίς να καταργεί τον εαυτό του.(*) Ας σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι οι μεταφραστές του Χέγκελ αποδίδουν την έννοια αυτή με τον όρο «τεθειμένο είναι»,ωστόσο το «πνεύμα» του επιχειρήματος του Μπαντιού σε σχέση με τον προβληματισμό γύρω από τον «τόπο» κτλ. υποδεικνύει μια όχι αυστηρή χρήση της εγελιανής ορολογίας,και περισσότερο έναν διαλεκτικό επαναπροσδιορισμό της στα πλαίσια του context αυτού.(**) Για να καταλάβουμε αυτό που λέει εδώ ο Μπαντιού είναι βοηθητική η αγγλική σελίδα του όρου «lieutenant» στο wikipedia: The word lieutenant derives from French; the lieu meaning «in place» as in a position (cf. in lieu of); and tenant meaning «holding» as in «holding a position»; thus a «lieutenant» is somebody who holds a position in the absence of his or her superior (compare the Latin locum tenens). Similar words in other languages include the Arabic mulāzim (Arabicملازم‎), meaning «holding a place», and theHebrew word segen (Hebrewסגן), meaning «deputy» or «second to».

(***) Για να γίνει καλύτερα κατανοητός ο όρος «στρέψη/torsion»,ο οποίος προέρχεται κανονικά από την επιστήμη της μηχανικής των σωμάτων,είναι βοηθητικό το αγγλικό λήμμα της wikipedia (πέρα από την ειδική σημείωση του Bosteels):https://en.wikipedia.org/wiki/Torsion_%28mechanics%29

Μετάφραση: Γ.Δ. (ταξικές μηχανές)

Σημειώσεις ορολογίας (από Bruno Bosteels (μετφρ. leninreloaded-radical desire)) 

[1] Τόπος (γαλ. lieu, αγγ. place): Το δομικό στοιχείο το οποίο καθορίζει την φύση και ταυτότητα οποιουδήποτε πράγματος, όπως ορίζεται από τον γενικό χώρο των επιμερισμένων τόπων.

[2] (Le) Tout (‘Whole’, ‘Totality’, or ‘the All’): Again, a term used with a combination of Hegelian and Lacanian connotations to designate both the effect of a vanishing cause, namely, the resulting Whole, and that which, like any splace, by force must include-exclude something, namely, the outplace, in order to come into being qua totality, so that the Whole is also always not-Whole or not-All.

[3] Χώρος θέσης (γαλ. esplace, αγγ. splace): Πρόκειται για νεολογισμό ή σύνθετη λέξη που βασίζεται στην σύντμηση τουespace de placement, του “χώρου της θέσης”. Μπορεί να εννοηθεί ως σχεδόν συνώνυμο της “δομής” ή ακόμα και της “συμβολικής τάξης”, αν και δεν υπάρχει αυστηρός παραλληλισμός ούτε με τον Αλτουσέρ ούτε με τον Λακάν. Αυτό το οποίο ο Μπαντιού καλεί “κατάσταση της περίστασης” [state of the situation] στο Το Είναι και το Συμβάν και “κόσμο” στοΛογικές των Κόσμων ανταποκρίνονται επίσης χονδρικά στον “χώρο θέσης” στη Θεωρία του υποκειμένου.

[4] Έκτοπο (γαλ. horlieu, αγγ. outplace): Πρόκειται για νεολογισμό ή σύνθετη λέξη που βασίζεται στην σύντμηση τουhors-lieu, “εκτός τόπου”, ή “εκτός θέσης”, όπως όταν κάποιος είναι hors-jeu, οφσάιντ, στο ποδόσφαιρο. […] Γενικότερα, το horlieu στον Μπαντιού αντανακλά τη λογική του “μη χώρου” ή non lieu και την διάδρασή του με τα lieux ή τόπους μιας δεδομένης δομής, κάτι που είναι βασικό για τη μετάβαση από τον δομισμό στον μεταδομισμό για γάλλους στοχαστές τόσο διαφορετικούς όσο είναι οι Ρολάν Μπαρτ, Μισέλ Φουκώ, Ζακ Ντεριντά, Ζακ Ρανσιέρ και Μισέλ ντε Σερτώ, πριν αποπολιτικοποιηθεί στην ανθρωπολογική εργασία του Μαρκ Οζέ.

[5] Deviance and deviation (‘deviation’): A term used in Theory of the Subject to translate clinamen, i.e. the slight ‘deviation’, ‘swerve’, or ‘inclination’ of atoms falling in the void whereby a world is formed according to the ancient atomism of Lucretius. While deviance has the same sexual and/or criminal connotations in French as ‘deviance’ or ‘deviancy’ in English, I have opted for the more neutral ‘deviation’ instead. The term then openly begins to resonate with the religious and political debates regarding deviations or ‘deviations‘ from orthodoxy or from the correct line, debates that Badiou constantly has in mind throughout Theory of the Subject. Another possible translation for clinamen, used in certain English versions of Marx’s doctoral dissertation on Democritean and Epicurean atomism, is ‘declination’.

[6] Δύναμη (γαλ., αγγ., force): Το συμπλήρωμα της ιστορίας στη δομή των επιμερισμένων τόπων, η δύναμη είναι ένας όρος που έρχεται πρώτα από την Επιστήμη της Λογικής του Χέγκελ, ο οποίος, στη διάρκεια του επιχειρήματος που αναπτύσσεται στη Θεωρία του υποκειμένου θα φτάσει να σηματοδοτεί αυτό που ο Μπαντιού θα συζητήσει αργότερα συστηματικά με όρους “συμβάντος.” Ήδη στη Θεωρία της αντίφασης, η δύναμη βρίσκεται σε αντίθεση με τον τόπο.

[7] Torsion and torsade (‘torsion’ and ‘twist’) : This is one of the pivotal and most obscure concepts of Theory of the Subject. In part conditioned by mathematics,whose algebraic ‘torsion groups’ Badiou discusses at some length in the book, the concept of ‘torsion’ at the same time functions in a much broader sense to refer to the way in which a subject works back upon the structure that determines it in the first place. In this sense, torsion is related to forfage,another concept borrowed from mathematics and discussed in Theory of the Subject that will become even more central in Beingand Event. Torsade, like tresse (‘interlacing’), designates the twisted unity of the subject itself, that is, the divided articulation of courage, anxiety, justice, and the superego into two basic trajectories: the so-called mode-a (from courage to justice) and mode-‘I’ (from anxiety to the superego); and according to two temporalities: the time of interruption or destruction (anxiety and courage) and the time of recomposition Uustice and the superego) . Interestingly, Jacques Ranciere also defines politics in terms of a constitutive ‘torsion’ that treats a specific tort or ‘wrong’,in Disagreement: Politics and Philosophy.

[8] Εξαγνισμός [γαλ. épuration, αγγ. purification, purging]: Όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την διαδικασία μέσω της οποίας η δύναμη —και γενικότερα, το υποκείμενο— επανεπεξεργάζεται το σύστημα τόπων που αλλιώς θα καθόριζει την ταυτότητά της ως αυτή ή την άλλη δύναμη: αυτό ή εκείνο το υποκείμενο. Ο όρος προφανώς θα μπορούσε να μεταφραστεί ως “εκκαθάριση”, αλλά οι σταλινικές αντηχήσεις του όρου, αν και δεν απουσιάζουν ποτέ εντελώς, δεν θα πρέπει να αφεθούν να κυριαρχήσουν στην ερμηνεία του όρου στη Θεωρία του υποκειμένου. Στον Αιώνα, ο Μπαντιού θα συζητήσει τον δρόμο της καταστροφής και του εξαγνισμού, περιλαμβανομένων των σταλινικών του ακροτήτων, σε αντίθεση με τον δρόμο της υφαίρεσης και της ελάχιστης διαφοράς. Ακόμα και εδώ, πάντως, επιμένει ότι ο εξαγνισμός και οι εκκαθαρίσεις, περιλαμβανομένης της αποκήρυξης των προδοτών και της σεχταριστικής άμυνας κόντρα σε παρεκκλίσεις και αιρέσεις κάθε είδους, είναι κοινές πρακτικές σε όλον τον εικοστό αιώνα σε πολλές ομάδες της πρωτοπορίας, από τον σουρεαλισμό υπό την ηγεσία του Αντρέ Μπρετόν στους σιτουασιονιστές υπό την ηγεσία του Γκυ Ντεμπόρ, καθώς και σε ψυχαναλυτικές ομάδες, από τον Φρόυντ στον Λακάν.

[9] Τοπολογία (γαλ. topique, αγγ. topology): Όρος που χρησιμοποιείται στο Θεωρία του υποκειμένου πρώτον, για να δηλώσει τις αντίστοιχες “τοπολογίες” ή “τοπογραφίες” του Μαρξ και του Φρόυντ για το ταξικό υποκείμενο και για το ασυνείδητο και, έπειτα, για να χαρτογραφήσει τις διαφορετικές λογοθετικές πρακτικές της ‘ηθικής’ στο τελευταίο τμήμα του βιβλίου, που έχει τίτλο Topiques de l’ éthique. […] Ο Μπαντιού έχει επίσης κατά νου και συζητά ανοιχτά τις τοπολογικές έρευνες του Λακάν κατά τα τελευταία του σεμινάρια. Ίσως να υπάρχει ακόμη μια μακρινή ηχώ της μεγάλης εργασίας στη δομική ανθρωπολογία του Κλωντ Λεβί-Στρως, του Θλιμμένοι τροπικοί.

Σημειώσεις της αγγλικής μετάφρασης (Bruno Bosteels)

i. On September 14, 1967, Mao is reported to have stated: ‘Within the working class, there is no basic clash of interests. Under the proletarian dictatorship,the working class has absolutely no reason to split into two hostile factional organizations’ (‘Directives Regarding Cultural Revolution’, Selected Works, vol. 9). Available online at http://www.marxists.org.

ii. In French, this sentence combines an almost gnomic appeal with an everyday,colloquial simplicity: Tout ca qui est se rapporte a fa dam une distance de fa qui tient au lieu ou fa est. An alternative translation would be: ‘Every it that is relates to it in a distance to it that stems from the place where it is: The reader should also keep in mind that ca in French serves as the official translation of Freud’s id (German es, as in the famous dictum Wo es war, soli Ich werden ).

iii. This sentence, both in its style and in its content, echoes the one annotated in the previous note. In French: To ut ce qui est d’un lieu revient sur la part de lui-meme qui en est dete rminee pour deplacer la place, determiner la determination,franchir la limite. Etre d’un lieu could also be translated in set-theoretical terms as ‘to belong to a place’, especially since a few lines down Badiou himself will introduce for the first time the opposition between belonging and inclusion, borrowed from set theory.

iv. In French: Tout ce qui est d’un tout luifait obstacle en tant qu ‘il s’y inclut. Based on the opposition between belonging and inclusion, I have translated etre d’un tout as ‘belonging to a whole’. Another translation for un tout could be ‘a totality’,and the reflexive s ‘y inclut could also be rendered as ‘includes itself in it’.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s