Καθίκια…


pisssss

Είμαστε άραγε μοντέρνοι ή αλλαζονικοί, μέσα στις ξεθυμασμένες πρωτοπορίες που μας έθρεψαν; Τι είναι άραγε αυτός ο πολυπλόκαμος μοντερνισμός που μας πήρε τα μυαλά;

Ο Φράνσις Μπέικον που λέτρευε τα ανδρικά κωλομέρια είναι μοντέρνος ή παραδοσιακός; Ο Αργεντινός καλλιτέχνης Λουτσιάνο Νάβας που ζωγράφιζε μόνο γυναίκες να κατουράνε στο μπιντέ, στον αγρό ή στο στόμα του αγαπημένου τους είναι μοντέρνος ή παραδοσιακός;

Μήπως υπάρχουν τόσοι μοντερνισμοί όσοι οι καλλιτέχνες και οι κοινωνίες;

Μα ο μοντερνισμός είναι μια λέξη που αναζητά τη σημασία της. Μια λέξη που γεννά άλλες λέξεις όταν πνίγεται και μπουκώνει.

Τώρα οι λογιστικές φυλλάδες των καλλιτεχνών έχουν καταπιαστεί με τη λέξη μεταμοντερνισμός. Μα τι άλλο είναι όμως αυτός ο μεταμοντερνισμός παρά ένα μοντερνισμός ακόμα πιο μοντέρνος;

Και βεβαίως μέσα σ’ αυτό το συνεχές χάος διάλυσης των εννοιών, η ταπετσαρία με την οποία οι καλλιτέχνες έχουν καλύψει τον κόσμο της πραγματικότητας γίνεται πια κομμάτια.

Το μεγάλο κωλοχανείο που οι έγκριτοι διανοούμενοι ονομάζουν πλανητικό χωριό δεν απαιτεί διάκοσμο αλλά απαιτεί να λειτουργούν αποτελεσματικά οι οχετοί και οι βόθροι.

Απο τη στιγμή που θα μάθει κάποιος να πατάει κουμπιά έχει μάθει τον κόσμο. Μέσα απ’ τη δόλια και δηλητηριώδη σαγήνη της πληροφορίας ο χρήστης διασπάται σε μικροσκοπικά σωματίδια και χύνεται στο μεγάλο υπόνομο της εικονικής ζωής.

Είναι ο μεταμοντέρνος καλλιτέχνης που δεν ανακαλύπτει και δεν αναλύει, αλλά ακολουθεί. Είναι ο παρορμητικός της παρόρμησης των ακροδαχτύλων που παρακολουθεί τους βουλωμένους οχετούς απ’ τα στραγγαλισμένα έμβρυα.

Τη βαρβαρότητα που ως ύστατη καλλιτεχνική πράξη του καπιταλιστή καταργεί τους λαμπρούς και χαρωπούς λαχανισμένους οργασμούς των ανθρώπων που εγίναν με τη δική τους υπογραφή υποτελείς και κομπάρσοι. Καλλιτέχνες βίου ανθόσπαρτου απο αυταπάτες.

Μακριά απο κάθε ποιητική περιπέτεια, αφού δεν καταφέρνει ο σύγχρονος άνθρωπος της σκατούπολης, ως ποιητής, να φυτέψει ένα διαφορετικό δέντρο σ’ αυτό το λάλον δάσος των θαυμάτων.

Αν υπάρχει κάτι που ενώνει όλους εμάς τους κοινούς θνητούς αυτό είναι η αναζήτηση. Και η αναζήτηση είναι ρήξη με το φάντασμα ενός κόσμου που ρεύεται και ξερνά. Ενός μεταμοντέρνου σκατοπωλείου που μας θέλει πελάτες του.

Φάτε σκατά κερνάει η εξουσία. Και λοιπά και λοιπά..

___________________________________________________________

Από:

https://dromos.wordpress.com/2016/02/01/%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1/

 

«Ισπανοί Αναρχικοί: Τα ηρωικά χρόνια 1868-1936» του Μάρει Μπούκτσιν…


Του Αργύρη Αργυριάδη

women-anarchist-militia-1024x1024

Με αφορμή την επανέκδοση του ιστορικού βιβλίου του Μάρει Μπούκτσιν «Ισπανοί Αναρχικοί τα ηρωικά χρόνια 1868 – 1936» από τις Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος και την συμπλήρωση 80 χρόνων από την ισπανική επανάσταση, «το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας» συνεχίζει να εμπνέει μέχρι και σήμερα τον αγώνα για την ανθρώπινη χειραφέτηση. Το κείμενο αυτό αποτελεί σύνθεση των παρουσιάσεων του Μιχάλη Κορακιανίτη και Αργύρη Αργυριάδη που έγιναν το 2011-12 για την παρουσίαση της πρώτης έκδοσης του Βιβλίου μαζί με τον αείμνηστο Μιχάλη Πρωτοψάλτη, στο οποίο και αφιερώνεται στην μνήμη του αλλά και στα εκατομμύρια των Αναρχικών που έδωσαν την ζωή τους για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

66ebf115-7870-4e18-aba3-2b586b8c83ea1

Του Αργύρη Αργυριάδη

Σύμφωνα με τον Έγκελς:  «Η ιστορική αποστολή  του σύγχρονου προλεταριάτου είναι να πραγματώσει την κοσμοαπελευθερωτική πράξη της μετατροπής της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής σε κοινωνική». Πέρα όμως από το οικονομικό, οι ισπανοί αναρχικοί έθεσαν επιπλέον ως κύριο ζήτημα κατά πόσον μπορούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν πλήρη και άμεσο έλεγχο της καθημερινής τους ζωής, να διαχειριστούν την κοινωνία με το δικό τους τρόπο –όχι σαν μάζες που καθοδηγούνται από επαγγελματίες ηγέτες αλλά ως πλήρως χειραφετημένα άτομα σε ένα κόσμο χωρίς καθοδηγητές – καθοδηγούμενους, χωρίς αφέντες και σκλάβους.  Αυτό ήταν το περιεχόμενο και η «ΙΔΕΑ» που συνεπήρε τους Ισπανούς εργάτες και αγρότες 150 χρόνια πριν, και δεν είναι άλλη από την Αναρχία πάντα συνυφασμένη με τον Αναρχισμό.

Συνέχεια

Φιρμάνια και εκβιασμοί της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ενάντια στην Ελλάδα. Του Eric Toussaint…


Ακολουθεί σύνοψη της ομιλίας που έκανε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Ερίκ Τουσέν στις 14 Ιανουαρίου 2016.

 

 Έγινε με την ευκαιρία της διεθνούς συνάντησης που οργάνωσε η Ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο GUE/NGL (Ευρωπαϊκή Ενωμένη Αριστερά/ Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερά). Το θέμα ήταν «Η ΕΚΤ, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση της Ευρώπης». (Για το πλήρες πρόγραμμα δείτε:http://www.guengl.eu/news/article/the-ecb-europes-unelected-government).

 

Ο Ερίκ Τουσέν έκανε την ομιλία του σε ένα πάνελ του οποίου συντονιστής ήταν ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι ομιλητές στο πάνελ ήταν η Μαρίκα Φραγκάκη, επικεφαλής του τμήματος οικονομικών στην πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ο Pearse Doherty,  εκπρόσωπος για οικονομικά ζητήματα στο Ιρλανδικό κόμμα Σιν Φέιν. Στα υπόλοιπα πάνελ τα οποία δημιουργήθηκαν στη διάρκεια της ημέρας η οποία ήταν αφιερωμένη στην ΕΚΤ, μετείχαν η Gabi Zimmer, ευρωβουλευτής του Die Linke και πρόεδρος της GUE/NGL, ο Fabio Di Masi, επίσης ευρωβουλευτής του Die Linke, ο Miguel Urban, ευρωβουλευτής των Podemos και ο Harald Schumann ο οποίος έφτιαξε ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την Τρόικα.  

Συνέχεια

Τράπεζα της Ελλάδος (8) Η υπόθεση Παπαστράτου…


Συνέχεια του άρθρου –  Τράπεζα της Ελλάδος  (7) Το clearing της δεκαετίας του ’30…

____________________________________________________________

Ως πρώτος διοικητής τής Τράπεζας της Ελλάδος διορίστηκε στις 21/4/1928 ο μέχρι τότε διοικητής τής Εθνικής Τράπεζας Αλέξανδρος Διομήδης. Παρ’ ότι ο Διομήδης στήριξε όσο μπορούσε τα συμφέροντα της Εθνικής κατά την «αποψίλωσή» τους προς όφελος της νεοϊδρυόμενης ΤτΕ, ο Βενιζέλος δεν δίστασε να τον επιλέξει ως πρώτο διοικητή. Άλλωστε, η γνωριμία και η σχέση των δυο ανδρών κρατούσε σχεδόν είκοσι χρόνια (*).

Όταν ξέσπασε η μεγάλη κρίση του 1929, ο Διομήδης έκανε ό,τι μπορούσε για να στηρίξει την πολιτική της σκληρής δραχμής που ακολουθούσε ο Βενιζέλος, αν και επανειλημμένα είχε διατυπώσει σοβαρές επιφυλάξεις για την ορθότητά της (όπως και πολλοί άλλοι επιφανείς οικονομολόγοι της εποχής). Έτσι, το 1930, ο Διομήδης πήρε την απόφαση να ρευστοποιήσει ράβδους χρυσού αξίας σχεδόν ενός εκατομμυρίου στερλινών. Η επίσημη θέση γι’ αυτή την ενέργεια ήταν ότι η Τράπεζα της Ελλάδος είχε ανάγκη επαρκούς συναλλάγματος προκειμένου να ασκεί αποτελεσματική παρεμβατική πολιτική στις αγορές. Στην ουσία, όμως, επρόκειτο για ενέργεια που στήριζε καταφανώς την πολιτική τής κυβέρνησης. Δυστυχώς για τον Διομήδη, πριν περάσει πολύς καιρός απεδείχθη ότι η επιλογή του ήταν εξαιρετικά επιζήμια για την τράπεζα, καθώς η λίρα άρχισε να υποτιμάται. Η ζημιά ολοκληρώθηκε όταν λίγους μήνες αργότερα η αγγλική λίρα εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού. Ο Βενιζέλος έχασε την εμπιστοσύνη του προς τον Διομήδη, οι σχέσεις των δυο ανδρών διαταράχθηκαν και ο πρωθυπουργός αναζητούσε πλέον μια αφορμή για να απομακρύνει τον Διομήδη από την θέση τού διοικητού, χωρίς όμως να ξεσπάσει σάλος.

Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας Ελεύθερον Βήμα (6/2/1922). Μεταξύ των ιδρυτών (πάνω δεξιά) ο Αλ. Διομήδης.

Συνέχεια

Για ένα πουκάμισο μικροαστικό, για μια Ευρώπη…


Όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι «Ευρώπη». Σε όλα τα σοβαρά πανεπιστήμια και fora του πλανήτη (μαζί και της Ευρώπης) τα τελευταία σαράντα χρόνια ο ευρωκεντρισμός αποτελεί σοβαρή κατηγορία (που όλοι θέλουν να αποτινάξουν) και σαφές δείγμα στενομυαλιάς και καθυστέρησης, αλλά σήμερα στην Ελλάδα είναι η τελευταία λέξη του ανθρωπισμού και η μόνη ιδεολογική μας βεβαιότητα!

Του Άρη Βασιλά

Ποτέ δεν υπολογίσαμε το αντίτιμο που πληρώνουμε, καμία σκέψη να ζυγίσουμε υπέρ και κατά, δεν έχει άλλωστε σημασία μπροστά στη μία και μόνη νέα Μεγάλη Ιδέα. Τι να μας πουν οι περιορισμοί και οι ανισότητες που επιβάλλει το ιδρυτικά προβληματικό κοινό νόμισμα, η ανελαστική κανονιστική ενοποίηση τύπου one size fits all, το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας, εμείς ανακαλύψαμε μια νέα Πόλη και πρέπει να την πάρουμε πάση θυσία. Πασχίζουμε δήθεν πάνω από όλα να αποκτήσουμε μια εθνική στρατηγική, αλλά οποία υποκρισία! Αφού εθνική στρατηγική είναι το μόνο που έχουμε, μόνο που είναι μονολεκτική και τη λένε «Ευρώπη».

Συνέχεια

Οι φιλόσοφοι και η ηδονή…


Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

απόσπασμα από το βιβλίο Η ΗΔΟΝΗ, Η ΙΣΧΥΣ, Η ΟΥΤΟΠΙΑ. εκδ. στιγμή, 1992. (σελ. 11-48).

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ της συμβίωσης τους μέσα σε μεγαλύτερες ή μικρότερες κοινότητες, και στο φως των συναφών εμπειριών τους, οι άνθρωποι διαπίστωσαν εξ ανάγκης ότι δεν μπορούν να καθορίζουν τη συμπεριφορά τους  κατ’ αρέσκεια, δίχως δηλαδή να λαμβάνουν υπ’ όψη τους τις πράξεις και τις αντιδράσεις των άλλων. Έστω κι αν οι εκάστοτε επιθυμίες των ατόμων πηγάζουν από τα μύχια της ύπαρξης τους, προς τα έξω τους επιτρέπεται να εκδιπλωθούν και να πραγματωθούν μονάχα στο μέτρο και κατά τον τρόπο που αυτό συμβιβάζεται με όσους κανόνες συμπεριφοράς ρυθμίζουν έτσι ή αλλιώς την επικοινωνία των μελών της δεδομένης ομάδας. Σύμφωνα με την εσωτερική τους λογική, οι κανόνες τούτοι εξαντικειμενικεύονται και πυργώνονται μπροστά στο εξ ορισμού πιο αδύναμο άτομο ως βαθμίδες δικαιοδοσίας θεσπισμένες από τον Θεό ή τη Φύση, αξιώνοντας για τον εαυτό τους -αν θέλουμε να εκφρασθούμε με την ορολογία του Freud– την ισχύ και την περιωπή της αρχής της πραγματικότητας, η οποία έχει ως έργο της να χαλιναγωγεί τις ακαταλόγιστες ή και καταστροφικές εκδηλώσεις της αρχής της ηδονής. Καμμιά ανθρώπινη κοινωνία δεν μπόρεσε ίσαμε σήμερα να παραιτηθεί από τη χρήση τέτοιων κανόνων, και το γεγονός αυτό υποδηλώνει από μόνο του την αδιάλειπτη ένταση και επήρεια του στοιχείου εκείνου, το οποίο ακριβώς οφείλουν να ανασχέσουν, να ελέγξουν ή να καταπνίξουν οι κανόνες.

Συνέχεια