Σύντομη Ιστορία Της Λογοκρισίας…


Εν αρχή ην ο Λόγος.
Μετά κάποιοι ξεκίνησαν να τον κρίνουν.

Η λογοκρισία υπάρχει από τότε που υπάρχει εξουσία. Γιατί ο λόγος αποκαλύτπει κι αυτό ήταν και είναι κάτι που αντιπαθούν οι ισχυροί. Η καταπίεση των πολλών απ’ τους λίγους, αυτοκράτορες, ιερείς, δικτάτορες, κοτζαμπάσηδες, έχει πολλά πρόσωπα κι ερείσματα. Ένα απ’ αυτά είναι η λογοκρισία, τόσο αρχαία όσο κι η σοφία.

~~

Η πρώτη ιστορικά γνωστή απόπειρα λογοκρισίας έγινε στο θέατρο.

Όταν ο πρωτοπόρος του Δράματος, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θέατρο, ο Θέσπις, σκάρωσε τον πλανόδιο θίασο του, ο σοφός Σόλων πήγε να δει τι ήταν αυτό το πρωτόφαντο θέαμα που ενθουσίαζε τους συμπολίτες του.

Όταν τέλειωσε η παράσταση φώναξε εξοργισμένος τον ποιητή-ηθοποιό.

«Πώς δεν ντρέπεσαι να λες τόσα ψέματα μπροστά σε τόσο κόσμο;» τον ρώτησε. [«ει τοσούτων εναντίον ουκ αισχύνεται τηλικαύτα ψευδόμενος» – Πλουτάρχου, Σόλων, 29]

Συνέχεια

Μια ανεξάρτητη πορεία είναι ρεαλιστική;…


Στον ελληνικό λαό, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Ιστορίας του σε καθεστώς εξάρτησης ή και άτυπου προτεκτοράτου, είναι λογικό να φαίνεται δύσκολη η αποχώρηση από τις δυτικές ολοκληρώσεις, δηλαδή την Ευρωζώνη, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ κ.λπ. όσο κι αν γίνεται αντιληπτό ότι αυτές λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος για τις μεγάλες δυνάμεις, ενώ παράλληλα αποτελούν μηχανισμό ελέγχου και αποικιοποίησης των περιφερειακών χωρών-μελών.

Ένα σημαντικό μέρος του αριστερού τμήματος του πολιτικού σκηνικού είναι φορέας των ίδιων δισταγμών, μόνο που τους επενδύει με «ριζοσπαστικά» ευχολόγια περί αποχώρησης από την Ευρωζώνη ή την Ε.Ε. μόλις αυτή… διαλυθεί ή όταν θα γίνει … σοσιαλιστική επανάσταση, όταν δηλαδή δεν θα υπάρχει καπιταλισμός, οπότε δεν θα υπάρχουν και οι συστημικές επιλογές του. Ένα άλλο τμήμα της Αριστερός δείχνει να μην κατανοεί ότι η αποδέσμευση από την Ευρωζώνη με παραμονή όμως στην Ε.Ε., θα προσφέρει βέβαια μια πρόσκαιρη ανακούφιση αλλά μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει στην ίδια κατάσταση, αφού δεν θα αλλάξει το -επιθετικά νεοφιλελεύθερο- κανονιστικό πλαίσιο που διέπει την Ε.Ε.

Συνέχεια

Σούπερκραχ: Η κρίση του 2008 όπως ποτέ δεν την είδατε!…


Το μεγάλο κόλπο με την διεθνή οικονόμια

mega_LARGE_t_53761_1379288_type12250

Γράφει o Αλέξανδρος Μινωτάκης

____________________________________________________________

Τι προκάλεσε την οικονομική κρίση του 2008, στη σκιά της οποίας ακόμα ζούμε; Πώς προκλήθηκε η πλήρης και καταστροφική  κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού τομέα των ΗΠΑ;

Τι είναι τα CDS, τα CDO και όλοι αυτοί οι περίεργοι όροι που ακούμε τόσα χρόνια στις ειδήσεις; Ποιοι άνθρωποι βρέθηκαν στο επίκεντρο των εξελίξεων και ποιες ήταν οι πεποιθήσεις τους; Το «Σούπερκραχ» είναι εδώ για να ασχοληθεί με όλα αυτά τα ερωτήματα και όχι μόνο!

Τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση του κλασικού έργου του Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», σε manga, από τον Γιουσούκε Μορούο (στα ελληνικά από τον Γιάννη Καυκιά και τις εκδόσεις ΚΨΜ) βγαίνει ξανά ένα comic που καταπιάνεται με το θέμα της οικονομίας και συγκεκριμένα με την κρίση που ξέσπασε το 2008 και που όλα δείχνουν ότι δεν έχει ξεπεραστεί ακόμα. Το «Σούπερκραχ: Tο μεγάλο κόλπο με τη διεθνή οικονομία» είναι ένα comic σε σχέδιο και σενάριο του Darryl Cunningham που κυκλοφόρησε το 2008 στις ΗΠΑ και ήρθε το Σεπτέμβριο του 2015 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ. Ο δημιουργός του, βαθιά προβληματισμένος από τις μεγάλες οικονομικές αναταραχές των τελευταίων χρόνων, θέλει να διηγηθεί την αληθινή ιστορία της κρίσης αλλά και τα αίτια πίσω από αυτήν. Προκειμένου να το πετύχει αυτό συνδυάζει οικονομικές αναλύσεις, δοσμένες με κατανοητό και κωμικό τρόπο, με βιογραφικά στοιχεία για πρόσωπα που είχαν κομβικό ρόλο στην εξέλιξη της κρίσης και ιδιαίτερα στον χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Cunningham στον πρόλογό του, «είναι πάντα προσωπικό», δεν μπορείς να συζητήσεις για τόσο σημαντικές εξελίξεις χωρίς να εστιάσεις και στα πρόσωπα που βρέθηκαν στο επίκεντρό τους.

Συνέχεια

Το άλλο έλλειμμα…


Πάει καιρός που δεχτήκαμε τέτοιο ανελέητο βομβαρδισμό από λέξεις, ώστε θεωρήσαμε πως τα μόνα ελλείμματά μας είναι εκείνα του ισοζυγίου πληρωμών, των τρεχουσών συναλλαγών ή το εμπορικό ή το δημοσιονομικό, τα δίδυμα ελλείμματα, καθώς τα λένε, έτσι που στο τέλος μοιάζει να μας έγινε μαράζι η άμεση εξισορρόπηση τους. Να βάλουμε τα φράγκα του κράτους στις ευρωπαϊκές ζυγαριές με τους ηλεκτρονικούς αισθητήρες, να ζυγιάσουμε το «έχει» του και τα «δούναι» του. Μαραζώνουμε φορτώνοντας ολόκληρο το «είναι» της ζωής μας στο ζυγό που παριστάνει τη συσκευή της ζυγαριάς. Ψιλιασμένοι κάπως, αλλά εντούτοις και ανυποψίαστοι -πώς γίνεται;- ότι οι ζυγαριές είναι, απ’ τα χρόνια του γέρο Κάρολου, «πειραγμένες» και η «αγορανομία», είναι «πιασμένη» κι αυτή. Ίσως γιατί η τόση ενασχόληση μας με τις «ζυγαριές» είναι ένα αποκούμπι, ένα υποκατάστατο, μη τύχει και ανταμώσουμε το πραγματικό μας έλλειμμα. Τη μεγάλη μας έκλειψη.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Το άρθρο στολίζει το έργο του Picasso: The Artist and His Muses

____________________________________________________________

Σε αντίθεση μάλιστα με την εμμονική μας προσήλωση στα «δίδυμα ελλείμματα», μοιάζει να μην μας απασχολεί καν το ότι ζούμε σε μια «παρανοϊκή» εποχή, όπου κανείς πια δεν εμπιστεύεται κανέναν. Κάποιος κίνδυνος παραμονεύει παντού, κάθε στιγμή, σε κάθε σχέση. Και αυτό είναι τόσο δεδομένο, όσο ότι πρέπει με κάθε κόστος να κλείσει αυτό το διαβολεμένο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Οι Άλλοι είναι αναξιόπιστοι και εν δυνάμει ύποπτοι και κακοπροαίρετοι. Είναι τόσο κοινό και συνηθισμένο τούτο το έλλειμμα, ώστε, τι «κρίμα» γαμώτο, δεν αντέχει να αφορά ένα μικρό ποσοστό των Άλλων, για να μπορούμε ύστερα με άνεση να τους ορίσουμε τρελούς, διαταραγμένους ή αποκλίνοντες.  Εδώ είμαστε όλοι. Καθημερινά παρανοειδείς, εγκλωβισμένοι σ’ έναν παρανοειδή τρόπο του σχετίζεσθαι.

Συνέχεια

Έχει δίκιο ο κ.εισαγγελέας! …


Της Αλέκας Ζορμπαλά

Η Βελκουλέσκου, ξέρετε, η κυρία του ΔΝΤ, απαιτεί να μειωθεί ο κατώτατος μισθός των 586 ευρώ.
Νομίζω ότι έχει δίκιο! Είναι πολλά τα λεφτά! Να μην της χαλάσουμε το χατήρι…

Είμαστε και φιλόξενος λαός εμείς, το αποδείξαμε και με τους Γερμανούς «τουρίστες»..

Σε άλλα νέα της ημέρας, ο δήμαρχος της Πάτρας παραπέμπεται σε δίκη κατηγορούμενος, επειδή δεν απέλυσε εργαζόμενους και έτσι προσπόρισε σε αυτούς παράνομο όφελος…

Εμ έχει δίκιο ο κ.εισαγγελέας!
Πού ακούστηκε δήμαρχος να μην υπακούει στα κελεύσματα και στις εντολές της κεντρικής εξουσίας και να κρατά στις θέσεις τους αυτούς τους πλουσιοπάροχα αμειβόμενους συμβασιούχους, που δεν κάνουν τίποτα άλλο όλη την ημέρα, από το να ξύνουν τα «μολύβια» τους, εις βάρος του ελληνικού λαού!

Στην Πυρά έπρεπε να οδηγηθεί ο Δήμαρχος και όχι στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο!

____________________________________________________________

Aπό:

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/01/blog-post_430.html

Ο Φαν Μπόξελ και η κοινωνική αξία της ηλιθιότητας…


   Ο άνθρωπος από τη φύση του δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, μόνο βλάκας

» Ματάις Φαν Μπόξελ»

                                                                                                                       

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Ματάις Φαν Μπόξελ στο βιβλίο του «Η εγκυκλοπαίδεια της βλακείας» δεν ασχολείται με επιφανειακά (εμπορικού τύπου) ευφυολογήματα προς ανέμελη διασκέδαση. Αυτός είναι και ο λόγος που το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ενδείκνυται για αποφθέγματα που θα μπορούσαν να φτιάξουν το κέφι της παρέας. Εξάλλου, ο απαιτητικός, φιλοσοφικός του λόγος – οφείλει να είναι κανείς προσεκτικός όταν διαβάζει τον Μπόξελ – καθιστά σαφές ότι δε στοχεύει να περάσει ευχάριστα την ώρα. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι δεν προξενεί και το γέλιο. Η βλακεία – και μόνο ως θέμα – είναι αδύνατο να αποκοπεί από το κωμικό. Κι εδώ ακριβώς κρύβεται η πρόθεση του Μπόξελ, που θα καταδείξει ότι και το τραγικό είναι επίσης συνυφασμένο με την ηλιθιότητα, όπως και κάθε άλλη εκδοχή συμπεριφοράς ή δραστηριότητας ή επιθυμίας ή φιλοδοξίας ή οτιδήποτε μπορεί να σκεφτεί κανείς σχετικά με τον άνθρωπο.

ARKAS -The Original Page

ARKAS -The Original Page

Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Σε τελική ανάλυση ο εγωισμός ήταν εκείνος που τον έκανε να επιβιώσει μέσα στην εχθρική φύση. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι η φυσική επιταγή της αγάπης του εαυτού, που, αν χρειαστεί, θα εκδηλωθεί σε βάρος των άλλων. Όσο πιο πρωτόγονες οι συνθήκες, τόσο πιο έκδηλη και η βαρβαρότητα, που εξυπηρετεί αυτή την ανάγκη. Ο πολιτισμός είναι το αντίθετο της βαρβαρότητας, αφού αποσκοπεί στην αρμονική συμβίωση στηριζόμενος στην αποδοχή του άλλου. Οι οργανωμένες κοινωνίες, ως ύψιστο πολιτιστικό επίτευγμα, θεμελιώνονται πάνω στους κανόνες της συνύπαρξης, καθώς σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουν με διάλυση. Κι εδώ δε γίνεται λόγος για την κατά συνθήκη δημιουργία της πόλης, που έρχεται σε αντίθεση με τη φύση (αυτά τα έχουν ξεκαθαρίσει οι σοφιστές από την αρχαιότητα) ούτε με το κατά πόσο η πόλη προέρχεται από τη φύση, όπως υποστήριξε ο Αριστοτέλης. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά στο καθαυτό αποτέλεσμα, που θέλει την οργανωμένη κοινωνία ως μοναδική διέξοδο του ανθρώπου (εξάλλου, αυτό προκύπτει και από την οπτική των σοφιστών, αφού χωρίς πόλη ο άνθρωπος κινδυνεύει από τα θηρία, αλλά και από τη σκοπιά του Αριστοτέλη, καθώς μόνο η πόλη εξασφαλίζει την αυτάρκεια που θα επιφέρει την ευδαιμονία) προϋποθέτοντας, αν όχι την εξάλειψη, τουλάχιστον την εκλέπτυνση του εγωισμού προς όφελος της συνύπαρξης.

Συνέχεια