Η εναλλακτική λύση και η μελωδία του συλλογικού…


Η ταινία του Βασίλη Τσιράκη έχει ενδιαφέρον να προβληθεί σε εργατικές λέσχες και να συζητηθεί, γιατί ανοίγει όντως μια ωραία συζήτηση.

Τυπικές εικόνες της κρίσης: πλανόδιοι μουσικοί, άστεγοι, άνεργοι που περιμένουν στην ουρά για κάποιο επίδομα, ο σκληρός εργοδότης, η λέσχη των άνεργων ηθοποιών που ανεβάζουν μια παράσταση.

Δεν είναι όμως μόνον αυτά. Είναι και η μουσική, η πορεία των ανθρώπων από τη μοναξιά τους προς τη συνάντηση, από τη μερική διεκδίκηση κάποιων ρόλων στη συνολική απαίτηση για μια καινούργια ζωή.

Είναι και το εύρημα της μετάδοσης και αναμετάδοσης της πραγματικότητας, ενός διαλόγου του πραγματικού και του εικονικού/τηλεοπτικού.

Είναι η ταινία μικρού μήκους «εναλλακτική λύση» την οποία γύρισε ο Βασίλης Τσιράκης με ερασιτέχνες ηθοποιούς και επαγγελματίες μουσικούς.

Το σενάριο της ταινίας βραβεύτηκε για τον ποιητικό ρεαλισμό του στο διαγωνισμό του London Greek film Festival το 2014.

Στο άνοιγμα της ταινίας ένας άνδρας βαδίζει μόνος του στην πόλη ακούγοντας Βιβάλντι από ακουστικά. Σταματά και κοιτά μια γυναίκα που ψάχνει σε έναν κάδο. Λίγο πιο κάτω μία χλωμή νέα γυναίκα, μουσικός, παίζει βιολί στο πεζοδρόμιο. Ο άνδρας βγάζει τα ακουστικά του, στέκεται με σεβασμό και ακούει τη γυναίκα η οποία παίζει το ίδιο έργο του Βιβάλντι που άκουγε κι αυτός. Ένας καλοβαλμένος περαστικός, χωρίς να σταθεί να ακούσει, βγάζει ένα χαρτονόμισμα και με μια χοντροκομμένη κίνηση το αφήνει στη μουσικό που τον ευχαριστεί. Και οι μοναδικές διαδρομές συνεχίζονται. Ο καλοβαλμένος άνδρας πάει στη δουλειά του, ενώ ο πρώτος άνδρας που στάθηκε να ακούσει τη μουσική βρίσκει τη θέση του σε μια ουρά ανέργων.

Στην τελευταία σκηνή μια ορχήστρα συντονίζεται σε μια πρόβα, μπαίνει ο μαέστρος και οι μουσικοί ξεκινούν να παίζουν. Μετά από λίγο, η άδεια αίθουσα της πρόβας μετατρέπεται σε αίθουσα παράστασης, αφού ένας ένας οι θεατές του θιάσου μπαίνουν και παίρνουν τις θέσεις τους στα άδεια καθίσματα.

Η σκηνοθεσία κάνει χρήση του μονοπλάνου ως ένα σημείο, και μετά αλλάζει όπως αλλάζει και η τροπή του σεναρίου.

Κάποιες επιμέρους ιδέες του σκηνοθέτη, όπως ότι ο ηθοποιός που υποδύεται τον κινηματογραφικό παραγωγό παίζει σαν σε σίριαλ παλιάς κοπής, δεν είναι εύκολα αντιληπτές.

Επικρατεί μια αμφισημία για το παιχνίδι της τηλεοπτικής μετάδοσης μέσα στη μετάδοση. Ωστόσο, η ταινία έχει μια ξεκάθαρη ποιητική και πολιτική ματιά και κάποια πραγματικά έξυπνα ευρήματα.

Όταν ο εργοδότης δέχεται στο γραφείο του την απρόσμενη επίσκεψη των ανέργων ηθοποιών, διαφεύγει ανοίγοντας την τηλεόραση. Δεν ξέρεις ποιο είναι το πραγματικό και ποιο το εικονικό, πάντως το εικονικό είναι η δική του διέξοδος.

Όπως λέει στο ΚΟΜΜΟΝ ο Βασίλης Τσιράκης, οι ηθοποιοί είναι φορείς λόγου και ιδεών, δεν είναι χαρακτήρες. Ενώ, για τη σκηνή του τέλους, που η εναλλακτική λύση είναι η μουσική στην οποία όλοι συμμετέχουν, μας λέει για τις ποικίλες ερμηνείες που έχει ακούσει: «Από κάποιους το τέλος διαβάζεται ως κομμουνισμός. Πάντως κυριαρχεί η τέχνη, και η ενότητα του κατακερματισμένου κόσμου».

Η μουσικός που έπαιζε μέσα στο κρύο, στο δρόμο, έχει βρει τη θέση της, το χαμόγελό της, την αξιοπρέπειά της. Και ένα καινούργιο κρυμμένο σήμα: το αναλόγιο είναι κενό, δεν έχει παρτιτούρα.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

 

 

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Βασίλης Τσιράκης

Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Κινηματογράφηση: Σίμος Μπατζάκης, Βαγγέλης Κασαπάκης

_____________________________________________________________

Aπό:

http://kommon.gr/xi/463-alternative-film

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s