Οι Αγρότες Φοροδιαφεύγουν;


Η σύντομη απάντηση είναι απλώς «ΝΑΙ». Όμως, τόσο αυτή, όσο και οι πίνακες που κυκλοφορούν πολλά ΜΜΕ για τις φορολογικές δηλώσεις των αγροτών, κρύβουν την αλήθεια.

Ναι, αγαπητέ κ. Μανδραβέλη της «Καθημερινής», μπορεί σχεδόν το 75% των αγροτών να δήλωσε μέχρι 2.000€ εισόδημα, αλλά δεν είναι μόνοι: Το 60% των ελευθέρων επαγγελματιών δήλωσε μέχρι 5.000€.

Η ουσιαστική ερώτηση είναι πόσο αληθινές είναι αυτές οι δηλώσεις;

Η απάντησή μου είναι ότι είναι περισσότερο αληθινές από των ελευθέρων επαγγελματιών! Θα σας εξηγήσω το γιατί:

Οι περισσότεροι αγρότες έχουν ελάχιστες ευκαιρίες για να πουλήσουν «μαύρα», χωρίς παραστατικά.

Κατ’ αρχάς, όλοι οι αγρότες της μεγάλης καλλιέργειας και οι κτηνοτρόφοι έχουν δηλωμένες τις εκτάσεις τους και τα ζώα τους, αντιστοίχως, για να πάρουν την όποια ενίσχυση δικαιούνται.

Και, στην συνέχεια, ρωτάω: πόσο στάρι μπορεί να πουλήσει ένας αγρότης χωρίς παραστατικά; Σε ποιον; Πόσο βαμβάκι μπορεί να πουλήσει ένας αγρότης χωρίς παραστατικά; Σε ποιον; Πόσο γάλα μπορεί να πουλήσει ένας κτηνοτρόφος χωρίς παραστατικά; Πόσο κρέας;

Συνέχεια

Αναμεσα σε Κευνς και Χαγιεκ


Ανάμεσα σε Κέυνς και Χάγιεκ

Η σφοδρή διεθνής οικονομική κρίση που ακολούθησε τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και η προφανής αδυναμία της οικονομικής θεωρίας να την εξηγήσει (πόσο μάλλον να την προβλέψει) αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για το έργο δύο σπουδαίων διανοητών που επηρέασαν όσο λίγοι την οικονομική σκέψη και κυβερνητική πρακτική στον εικοστό αιώνα- του αυστριακού Φρίντριχ Χάγιεκ και του βρετανού Τζων Μέυναρτ Κέυνς.

Ωστόσο σήμερα, ο αναγκαίος αναστοχασμός για την κατάσταση της οικονομικής επιστήμης θα πρέπει να βασιστεί περισσότερο στις κοινές παραδοχές που μοιράζονταν οι δύο κορυφαίοι άνδρες και λιγότερο στις υπαρκτές διαφορές ανάμεσά τους.

Αναμφίβολα τους δύο στοχαστές χωρίζουν σημαντικές διαφορές, που όμως έχουν αποτελέσει αντικείμενο χονδροειδών απλουστεύσεων, συχνών παρανοήσεων και (ενίοτε βολικών) παρ-ερμηνειών, με αποτέλεσμα τη σημερινή κυριαρχία της καρικατούρας που θέλει τον Κέυνς να ταυτίζεται με κάθε είδους κρατική ρύθμιση της οικονομικής δραστηριότητας και τον Χάγιεκ να ταυτίζεται με ένα φονταμενταλισμό των αγορών.

Συνέχεια

Ένα χρόνο μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πουλήσει την ψυχή του για να παραμείνει στην εξουσία


Λαπαβίτσας

Κώστας Λαπαβίτσας

Ένας χρόνος έχει περάσει από την εκλογή μιας αριστερής ριζοσπαστικής κυβέρνησης στην Ελλάδα. Τον περασμένο Γενάρη ο Αλέξης Τσίπρας, ο δυναμικός νέος πρωθυπουργός της χώρας, υπόσχονταν ένα αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στη λιτότητα. Ο αντισυμβατικός υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης σύντομα κατέφτασε στο Λονδίνο και προκάλεσε αίσθηση στα μέσα ενημέρωσης. Όλα έδειχναν πως στην Ελλάδα υπήρχε μια κυβέρνηση που απέρριπτε τους πνιγηρούς αστικούς τύπους και ήταν έτοιμη για μάχη. Οι προσδοκίες ήταν υψηλές.

Ένα χρόνο μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές λιτότητας που κάποτε επέκρινε. Έχει εκκαθαρίσει την αριστερή του πτέρυγα και ο Αλέξης Τσίπρας έχει εγκαταλείψει τον ριζοσπαστισμό του προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία με κάθε κόστος. Η Ελλάδα έχει χάσει κάθε ελπίδα.

Γιατί όμως υπήρξε αυτή η κατάληξη; Ένας αστικός μύθος που διαδίδεται σε ορισμένους κύκλους των μέσων ενημέρωσης υποστηρίζει ότι τους ριζοσπάστες σταμάτησε ένα πραξικόπημα που σχεδίασαν συντηρητικοί πολιτικοί και ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι οποίοι ήταν αποφασισμένοι να εξαλείψουν κάθε κίνδυνο μετάδοσης επικίνδυνων ιδεών. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατανικήθηκε από τα τέρατα του νεοφιλελευθερισμού και των προνομίων. Παρόλα αυτά, αγωνίστηκε καλά. Ίσως και να έσπειρε τους σπόρους της επανάστασης.

Συνέχεια

Το Νταβός που πληγώνει


Μιχάλης Ιγνατίου

Εάν συνειδητο­ποί­ησε ένα πράγμα στο Νταβός ο πρωθυπουρ­γός Αλέξης Τσίπρας είναι ότι η «πολιτική δια­πραγμάτευση», που ζητά έναν χρόνο τώρα, έχει πεθά­νει. Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, όπως και οι Ευρωπαίοι δανειστές κρύβο­νται πίσω από την τρόικα ή τους θεσμούς, όπως μετονομάστηκαν σε κλίμα ευφορίας, χαράς και νίκης οι «πιστωτές» της χώρας, και δεν θα του δώσουν κανένα περιθώριο, ούτε καν σχοινί για να… κρεμαστεί.

Στη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με την Κριστίν Λαγκάρντ περίσσευαν τα χαμόγελα μπροστά στους φωτογράφους και τις τηλεοπτικές κάμερες. Αλλωστε, η επικεφαλής του Ταμείου συνηθίζει να υποδέχεται τους «απέναντι» μέσα στην τρελή χαρά που μετατρέπεται σε απύθμενη θλίψη όταν κλείνουν τα φώτα. Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Διότι αν ήταν η εξαίρεση, τότε ο νεαρός πολιτικός, που μεγάλωσε γρήγορα και όχι υπό ομαλές συνθήκες, ήταν όντως η επιλογή των δανειστών μετά τα πέντε χρόνια απέραντης φτώχειας και μοναξιάς για τους Ελληνες πολίτες.

Συνέχεια

Μια ξεχωριστή ημέρα …


του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η 8 Μάη του 1938 αποδείχτηκε μια ξεχωριστή μέρα στη ζωή δυο ανθρώπων.

Στο  τέλος της ημέρας, εκείνη, η Αντονιέτα κάθεται δίπλα στο παράθυρο και διαβάζει το  βιβλίο που της χάρισε ο Γκαμπριέλε.

Πριν πάει στο συζυγικό της κρεβάτι παρακολουθεί αμίλητη, με ανείπωτο πόνο, τον εραστή της, τον εραστή της μιας ημέρας, να συλλαμβάνεται περικυκλωμένος από αστυνομικούς του Μουσολίνι, για να μεταφερθεί στην εξορία.

Και οι δυο γνώριζαν πλέον πως η ημέρα που κύλησε, αυτή η μέρα που έκαναν την υπέρβαση, ήταν η  ξεχωριστή, η δική τους ημέρα.

8 Μάρτη 1938. Η Ιταλία βρίσκεται κάτω από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι.

Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ ζουν στο απόγειο της δύναμης τους, η ιταλική κοινωνία είναι βουτηγμένη στο φασισμό. Κάθε αντιφασίστας θεωρείται εχθρός του έθνους, κάθε «άλλη» σκέψη  εξορίζεται στη Σαρδηνία.

Αυτή τη μέρα η Ρώμη φορά τα καλά της για να υποδεχτεί τον Αδόλφο Χίτλερ και το επιτελείο του σε μια Φαραωνική τελετή. Όλα τα κτίρια, σπίτια, σχολεία, υπηρεσίες είναι στολισμένα με Ιταλικές και Γερμανικές φασιστικές σημαίες.

Συνέχεια

To «Σαρλί Εμπντό» δεν είναι ρατσιστικό; Αφού το λέτε …


του Ολιβιέ Συράν 

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

Ο Ολιβιέ Συράν εργάστηκε στο Σαρλί Εμπντό από το 1992 μέχρι το 2001, προτού αποχωρήσει, θυμωμένος για την «δικτατορική συμπεριφορά και τις διεφθαρμένες πρακτικές για τις προαγωγές συντακτών» του Φιλίπ Βάλ (πρώην εκδότη του Σαρλί). Από τότε, ο Ολιβιέ Συράν έμεινε ένας παρατηρητής από μακριά, εκτός των τειχών, της εξέλιξης του Σαρλί Εμπντό και της ολοένα και μεγαλύτερης εμμονής του με το Ισλάμ. Έγραψε αυτή την επιστολή, η οποία δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013στο Article 11,  σε απάντηση ενός άρθρου γνώμης στη Le Monde υπογεγραμμένου από τον Σαρμπ (Στεφάν Σαρμπονιέ, έναν από τους σκιτσογράφους που δολοφονήθηκαν τον Ιανουάριο του 2015) και τον Φαμπρίς Νικολινό.


Υστερόγραφο 11 Ιανουαρίου 2015: Προς όλους όσους πιστεύουν ότι αυτό το άρθρο αποτελεί επικύρωση της επαίσχυντης τρομοκρατικής επίθεσης εναντίον του Σαρλί Εμπντό (ότι «τα ήθελαν»), η εκδοτική ομάδα του Article 11 με όλη της την καρδιά, δείχνει το μεσαίο δάχτυλο προς όλους αυτούς τους γύπες. Για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, παραπέμπει εδώ.

* Συνέχεια

Βασίλειο της κοινωνικής αδικίας η Ελλάδα…


image002

Κόλαφος για τα Μνημόνια και την πολιτική της λιτότητας στην Ελλάδα είναι η έκθεση «Κοινωνική δικαιοσύνη στην ΕΕ», που εκδόθηκε από το Ίδρυμα Bertelsmann, καθώς η χώρα μας είναι η τελευταία -πιο κάτω ακόμη κι από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία- στους δείκτες κοινωνικής δικαιοσύνης! Η έκθεση δημοσιεύεται κάθε χρόνο και διεξάγεται μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Η Ελλάδα αξιολογείται ως η χώρα με τις χειρότερες επιδόσεις σε όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Η χώρα βρίσκεται μεταξύ των πέντε τελευταίων και στις έξι διαστάσεις που αποτελούν τον δείκτη, ενώ είναι τελευταία στις τρεις απ” αυτές τις διαστάσεις (πρόσβαση στην αγορά εργασίας κοινωνική συνοχή και μη διάκριση και διαγενεακή δικαιοσύνη)», παρατηρεί η Εκθεση και συνεχίζει: «Η κρίση είχε ένα καταστρεπτικό αποτέλεσμα στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Τα μέτρα των πακέτων διάσωσης έχουν επιδεινώσει τα υπάρχοντα κοινωνικά προβλήματα. Το τμήμα των ανθρώπων που απειλούνται από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό έχει αυξηθεί για μια ακόμη φορά σε σχέση με την έρευνα του προηγούμενου χρόνου: 36% του συνολικού πληθυσμού είναι τώρα σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Το ποσοστό για τα παιδιά είναι στο 36,7% και για τους μεγαλύτερους ανθρώπους στο 23%. Το κενό μεταξύ νέων και ηλικιωμένων σε όρους φτώχειας έχει αυξηθεί έντονα τα τελευταία χρόνια με τους νέους ανθρώπους να χτυπιούνται προνομιακά από τη φτώχεια και το. Κοινωνικό αποκλεισμό. Επιπλέον, το κομμάτι των παιδιών που ζουν υπό συνθήκες σοβαρής στέρησης έχει υπερδιπλασιαστεί από 9,7% το 2007 σε 23,8%. Οι περικοπές επίσης έχουν επιδεινώσει τις υπηρεσίες υγείας».

Συνέχεια