ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ…


Art by Gilad Benari, “The road to peace”Ενσωματωμένη εικόνα 1

Γράφει η  Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

_____________________________________________________________

Συνήθως, όταν μιλάμε για την απώλεια, αναφερόμαστε στο φυσικό θάνατο προσφιλούς προσώπου.
Ωστόσο, η έννοια της απώλειας είναι ευρύτερη συμπεριλαμβάνοντας το πένθος το οποίο καλούμαστε να βιώσουμε και να διαχειριστούμε κάθε φορά που βλέπουμε ανθρώπινες σχέσεις και συνθήκες ζωής να καταρρέουν.

Τα τελευταία χρόνια της αξιακής, πρωτίστως, κρίσης την οποία διανύουμε πολλοί από εμάς μετρήσαμε πολλές τέτοιες απώλειες οι οποίες συνεπάγονταν ψυχικό και όχι φυσικό θάνατο.
Απώλειες φίλων, συντρόφων, συνεργατών, συγγενών, για τους οποίους πιστέψαμε ότι ήταν οι «δικοί μας άνθρωποι», στηρίχθηκαν από εμάς και, μόλις περιήλθαμε σε κατάσταση οικονομικής κρίσης, μας γύρισαν αυθωρεί την πλάτη, είτε γιατί αντιλήφθηκαν ότι δεν είχαν τίποτα πλέον να κερδίσουν, είτε γιατί φοβήθηκαν ότι θα τους ζητήσουμε βοήθεια ή δουλειά.
Επιπλέον, αρκετοί από εμάς χάσαμε τις δουλειές μας, δηλαδή τη στοιχειώδη συνθήκη επιβίωσής μας.

Πώς βιώσαμε άραγε όλες αυτές τις απώλειες;
Ποια είναι τα ψυχολογικά στάδια τα οποία περάσαμε (ή περνάμε ακόμα), προκειμένου να τις διαχειριστούμε;

Σε αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να απαντήσουμε παρατηρώντας ότι για την απώλεια οιασδήποτε μορφής ισχύει το ίδιο μοντέλο των «πέντε σταδίων του πένθους» το οποίο περιέγραψε η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος για το φυσικό θάνατο.

Ούτως ειπείν, το πρώτο στάδιο είναι εκείνο της ΑΡΝΗΣΗΣ. Κατά το στάδιο αυτό, αρνηθήκαμε να δούμε το οφθαλμοφανές, δηλαδή ότι υπήρξαν εκείνοι οι «δικοί μας άνθρωποι», για τους οποίους ήμασταν χρηστικοί και η όποια καλή προς εμάς συμπεριφορά τους ήταν σκόπιμη και οριοθετημένη ως προς το συναίσθημα.

Ακολούθως, περάσαμε στο στάδιο του ΘΥΜΟΥ, δηλαδή της δίκαιης αγανάκτησης απέναντι στη διαπίστωση της άδικης αντιμετώπισής μας σαν χρηστικά αντικείμενα. Πίσω από αυτό το απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα του θυμού κρυβόταν το συναίσθημα του πόνου που κάθε άνθρωπος θα ένιωθε βλέποντας ότι αδικήθηκε.

Κατόπιν, ήρθε το στάδιο της ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ. Στη φάση αυτή, στραφήκαμε ενοχικά προς τον εαυτό μας και εγκλωβιστήκαμε ψάχνοντας να βρούμε, εάν θα μπορούσαμε να έχουμε ενεργήσει διαφορετικά. Ενδεχομένως, αναλωθήκαμε προσπαθώντας να βρούμε τρόπους να αλλάξουμε την κατάσταση στην οποία περιήλθαμε «παζαρεύοντας» με τον υπαίτιο.

Αμέσως μετά, εισήλθαμε στο στάδιο της ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ. Στη διάρκεια του συγκεκριμένου σταδίου νιώσαμε τη βαθειά μελαγχολία που καταβάλλει κάθε άνθρωπο, όταν χάνει την πίστη ότι έχει τη δυνατότητα να προσπαθήσει και να διεκδικήσει κάτι καλύτερο.

Ύστερα, έχοντας περάσει από όλα τα προηγούμενα στάδια, έχοντας αναγνωρίσει και βιώσει όλα τα απολύτως φυσιολογικά αρνητικά συναισθήματα, φτάσαμε στο ώριμο και τελευταίο στάδιο της ΑΠΟΔΟΧΗΣ. Στη φάση αυτή, αποδεχθήκαμε τη δυσάρεστη κατάσταση, όποια κι αν ήταν, και δώσαμε τη βεβαιότητα στον εαυτό μας ότι υπάρχει πάντα η επιλογή του αγώνα για τη διεκδίκηση αυτού που θεωρούμε ότι μας αξίζει.

Εν κατακλείδι, θα θυμηθώ ένα στίχο από τον «ΥΜΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ» του Παλαμά ο οποίος λέει: «…ΑΓΑΠΑ ΚΑΙ ΞΕΦΑΝΤΩΝΕ, ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΨΕ ΚΑΙ ΖΗΣΕ…».
Θα σκεφτώ ότι, τα τελευταία χρόνια, πολλοί από εμάς απωλέσαμε κάποια ή και όλα τα ρήματα αυτού του στίχου, τα οποία αποτελούν την πεμπτουσία της ζωής.
Θα αναρωτηθώ, πόσοι από εμάς φτάσαμε με «επιτυχία» στο στάδιο της αποδοχής όλων όσων απωλέσαμε και πόσοι από εμάς μπερδέψαμε την αποδοχή με το επιφανειακό σκέπασμα των βουβών κραυγών μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΒΑΡΔΟΥ

▬▬▬▬▬▬▬

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s